บทที่ 296 ขาดเงินเมื่อไหร่ก็แงะออกมาสักก้อน

หลี่เซี่ยงตงมองหน้าจริงจังของหลิวจื้อเฟิงแล้วก็นึกในใจ... เจ้าหนูหลิวเสี่ยวเป่าลูกชายหมอนี่ วาสนาดีจริงๆ! ไม่กี่วันก่อนเพิ่งถูกเขาช่วยออกมาจากเงื้อมมือแก๊งค้ามนุษย์ วันนี้พ่อบังเกิดเกล้าอย่างหลิวจื้อเฟิงก็วางแผนจะเรียนแบบเขา เอาเศษหยกเหลือทิ้งจากโรงงานมาก่อเป็นแปลงดอกไม้ ด้วยความแตกต่างของยุคสมัย เศษหยกที่ตอนนี้ถูกมองว่าเป็นขยะ ไร้ค่าจนต้องขนไปทิ้ง แต่ในอนาคตอีกหลายสิบปีข้างหน้า มันคือวัตถุดิบชั้นดีที่มีมูลค่ามหาศาล! ลองจินตนาการดูสิ อีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า ถ้าทุบแปลงดอกไม้นี้ทิ้งแล้วเอาเศษหยกไปขาย เงินที่ได้จะเปลี่ยนเป็นบ้านหลังงามหรือรถหรูให้เจ้าหนูเสี่ยวเป่าได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าปีหน้าคุณพ่อหลิวจื้อเฟิงจะขยันก่อแปลงดอกไม้ได้ใหญ่โตแค่ไหน... หลี่เซี่ยงตงกับหลิวจื้อเฟิงนั่งคุยสัพเพเหระกันต่ออีกพักใหญ่กว่าจะแยกย้าย ทั้งคู่ยังนัดแนะกันว่าถ้าว่างเมื่อไหร่จะผลัดกันไปเยี่ยมเยียนสังสรรค์ที่บ้าน ตอนแรกหลิวจื้อเฟิงอยากจะผูกเสี่ยวเป่าเป็นลูกบุญธรรมของหลี่เซี่ยงตงด้วยซ้ำ แต่หลี่เซี่ยงตงปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล เดินออกมาจากตู้เสบียง หลี่เซี่ยงตงก็เจอโหวซานกำลังหิ้วกาน้ำเหล็กมือเดียว เติมน้ำร้อนลงถังเก็บความร้อนอย่างขะมักเขม้น “พี่ตง คุยเสร็จแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงรับกาน้ำเหล็กอีกใบมาช่วยเติม “โทษที คุยเพลินไปหน่อย เมื่อกี้เอ็งไปตามข้าที่ตู้เสบียงมาเหรอ?”

“อื้อ” โหวซานพยักหน้า “ตอนผมไปเห็นคุยกันกำลังออกรส เลยไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ พี่ตง เมื่อกี้คุยอะไรกันทำไมดูมีความสุขจัง?” หลี่เซี่ยงตงยิ้มกริ่ม “เรื่องดีๆ เรื่องรวยๆ เดี๋ยวว่างเมื่อไหร่จะพาเอ็งไปด้วย” พอได้ยินคำว่า ‘รวย’ โหวซานก็ลดเสียงลงกระซิบถาม “คนนั้นเขามีช่องทางทำมาหากินเหรอพี่? ต้องใช้ทุนเท่าไหร่?” หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า “ไม่ต้องใช้ทุน ของฟรี” โหวซานตาโต “ของฟรี?!”

“เบาเสียงหน่อย” เติมน้ำเต็มถัง ปิดฝาเรียบร้อย หลี่เซี่ยงตงก็ลากโหวซานไปหลบมุมที่คนน้อยๆ “พี่ตง รีบเล่ามาเร็วๆ มันคือช่องทางอะไร ทำไมถึงไม่ต้องลงทุน?”

“ใจเย็นๆ ก่อน” หลี่เซี่ยงตงปลอบโหวซานที่ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น “ช่องทางนี้รวยแค่เบาะๆ แถมต้องใช้เวลาบ่มเพาะนานหน่อย”

“นานแค่ไหน? แล้วต้องทำยังไง?”