บทที่ 297 วาดอะไรไว้?

โหวซานเป็นเด็กกตัญญู เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขายังคิดไม่ได้ พอหลี่เซี่ยงตงชี้ทางสว่างให้ เขาก็เกิดฮึกเหิมมีไฟขึ้นมาทันที! หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานที่ขาเหมือนติดมอเตอร์เทอร์โบ หิ้วกาน้ำเหล็กวิ่งวุ่นไปทั่วตู้โดยสารอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เวลาเราทุ่มเททำอะไรสักอย่าง เวลาจะผ่านไปเร็วเสมอ วันรุ่งขึ้น เช้ามืด “โหวซาน ตื่นได้แล้ว ถึงสถานีแล้ว” หลี่เซี่ยงตงปลุกโหวซานที่นอนกรนสนั่น ทั้งสองแต่งตัวเรียบร้อยแล้วมุ่งหน้าไปที่ตู้ทำงานของเกาซินหมิน เพราะกลัวความแตก ทั้งคู่เลยไม่ยอมให้เกาซินหมินช่วยขนของเหมือนทุกครั้ง เกาซินหมินได้กินไก่ฟรีแถมไม่ต้องออกแรง ก็ย่อมยินดีปรีดา รอจนเกาซินหมินออกไปตรวจตู้โดยสาร หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานก็รีบแบกกระสอบจิ้งหรีดที่ซ่อนเหรียญเงินไว้ ไปเก็บที่ออฟฟิศในอาคารสถานีรถไฟ วิ่งรอกสองรอบ ทั้งคู่กลับมานั่งหอบแฮกในออฟฟิศ ยกแก้วน้ำขึ้นซดโฮก “หนักชิบเป๋ง เมื่อกี้เอวเกือบเคล็ด” โหวซานหมดสภาพ ฟุบลงไปกองกับโต๊ะทำงานรวม “พักไปเถอะ เดี๋ยวข้าไปซื้อซาลาเปา” ร้านขายซาลาเปาอยู่ไม่ไกล แม้หลี่เซี่ยงตงจะไม่มีตั๋วเนื้อ แต่เขามีตั๋วอาหารทั่วประเทศ คนขายซาลาเปาก็หัวไว ทั้งสองกระซิบกระซาบตกลงกันเงียบๆ สุดท้ายหลี่เซี่ยงตงก็ได้ซาลาเปาเนื้อร้อนๆ สิบห้าลูกมาครอง แลกกับเงินและตั๋วอาหาร พอกลับมาถึงออฟฟิศ เปิดประตูเข้าไปก็เจออาเจ๋อนั่งรออยู่แล้ว “มาได้จังหวะพอดีเลยนะเอ็ง ได้กินของร้อนๆ พอดี” อาเจ๋อหัวเราะ “ตงจื่อ ไม่ใช่ข้ามาถูกจังหวะ แต่เอ็งชักช้าต่างหาก”

“ข้าก็อยากเร็วเหมือนกันแหละ” หลี่เซี่ยงตงบ่นอุบอิบ เพราะไม่มีตั๋วเนื้อ คนขายอยากฟันกำไร เลยต้องเสียเวลาต่อรองราคากันหน่อย “ตื่นได้แล้วโหวซาน ลุกมากินข้าว คนละห้าลูก” หลี่เซี่ยงตงวางห่อกระดาษมันลง ปลุกโหวซานที่เผลอหลับน้ำลายยืด อาเจ๋อเดินไปปิดประตู ลงกลอน แล้วกลับมานั่งถามเบาๆ “ตงจื่อ เราจะเอาเหรียญเงินไปเก็บที่บ้านเอ็งก่อน แล้วค่อยไปขายจิ้งหรีดบ้านลุงซุนใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “เดี๋ยวเอ็งไปกับข้า เอาเหรียญไปส่งบ้านข้า ให้โหวซานเฝ้าจิ้งหรีดอยู่ที่นี่”

“ลุงจางบอกว่าเรื่องจับโจรค้ามนุษย์ส่งเรื่องไปแล้ว ข้าเดาว่ารางวัลน่าจะอนุมัติแล้ว เดี๋ยวกลับจากบ้านข้า เราไปรับรางวัลกันก่อน แล้วค่อยไปบ้านลุงซุน” พูดยังไม่ทันจบ โหวซานก็แทรกขึ้น “ใกล้เทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว มีของขวัญวันหยุดจากหน่วยงานด้วยนะ” อาเจ๋อถาม “ต้องไปเซ็นรับเหมือนรับเงินเดือนเหรอ?”

“ใช่ ต้องเซ็นชื่อเอง” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “วันนี้ภารกิจเยอะแฮะ งั้นข้าบอกพวกเอ็งไว้ก่อน วันนี้ข้าคงอยู่บ้านลุงซุนยาวไม่ได้นะ”

“พรุ่งนี้ข้าต้องไปบ้านพ่อตาแม่ยาย เดี๋ยวต้องแวะไปซื้อของฝากอีก พวกเอ็งคงต้องเหนื่อยหน่อย”