บทที่ 298 ตรรกะเข้าท่า

ในพื้นที่สำนักงานของอาคารสถานีรถไฟ อาเจ๋อผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของกลุ่มพนักงานต้อนรับ เขาต้องไปรอหัวหน้ากลุ่มของเขาที่นั่น ส่วนหลี่เซี่ยงตงเดินจ้ำอ้าวไปอีกสองสามก้าว ยังไม่ทันถึงหน้าประตูห้องทำงาน ก็ได้ยินเสียงโหวซานคุยจ้อกับหลิวเอ้อร์ตั้น (หัวหน้ากลุ่มและพี่เขยของโหวซาน) ดังลอดออกมา เขาผลักประตูเข้าไป ทักทายเสียงใส “สวัสดียามเช้าครับหัวหน้า” หลิวเอ้อร์ตั้นที่นั่งเท้าแขนพิงโต๊ะทำงานด้วยท่าทางเกียจคร้าน หันมามองผู้มาใหม่ “อ้าว~ ฮีโร่ของเรากลับมาแล้ว เชิญนั่งๆ ดื่มชาหน่อยไหม? ชาเกาซุ่ย (เศษชาเกรดดี) ของร้านจางอี้หยวนเชียวนะ”

“ไม่รบกวนครับหัวหน้า สำหรับผมน้ำเปล่ากับชาไม่ต่างกันหรอก กินไม่เป็นครับ” หลี่เซี่ยงตงเดินเข้าไปหา สังเกตเห็นว่าในแก้วของหัวหน้ามีแต่ใบชาบานเต็มแก้วแต่น้ำแห้งขอด เขาจึงรู้งาน หันหลังกลับไปยกกระติกน้ำร้อนที่วางอยู่หน้าประตู มาเติมน้ำร้อนให้หลิวเอ้อร์ตั้นจนเต็ม “พี่ตง เติมให้ผมด้วยสิ” โหวซานยื่นแก้วของตัวเองมาให้บ้างด้วยรอยยิ้ม หลิวเอ้อร์ตั้นมองน้องเมียที่ยกน้ำร้อนจี๋ขึ้นซดหน้าตาเฉย แล้วถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เอ็งหิวน้ำขนาดนั้นเลยเหรอ?” โหวซานก้มหน้าเป่าลมลงแก้วน้ำ กรอกตาบน “พี่เขยถามแปลกๆ ถ้าไม่หิวน้ำแล้วผมจะกินน้ำทำไม?” บ่นจบ กำลังจะก้มหน้าซดต่อ จู่ๆ โหวซานก็เงยหน้าขวับจ้องหลิวเอ้อร์ตั้น “เดี๋ยวนะ... พี่เขย เมื่อกี้พี่นั่งรอให้ผมไปเติมน้ำให้พี่ใช่ไหม? พี่เขย พี่ยิ่งอยู่ยิ่งเหมือนพ่อผมเข้าไปทุกวันนะ เล่ห์เหลี่ยมเยอะชะมัด! อยากให้ผมเติมน้ำให้ก็บอกกันดีๆ สิ!”

“เมื่อกี้ผมก็นึกอยู่ว่าน้ำในแก้วพี่แห้งแล้วทำไมไม่ลุกไปเติมเอง ที่แท้ก็รอจังหวะผมลุกไปเติม จะได้เนียนใช้ผมเติมให้ด้วยนี่เอง” หลี่เซี่ยงตงที่ยืนฟังอยู่ แอบยกนิ้วโป้งให้โหวซานในใจ ตรรกะเข้าท่า! เถียงไม่ออกเลยวุ้ย! โดนน้องเมียจับไต๋ได้ หลิวเอ้อร์ตั้นกระแอมแก้เขินสองที เขาขยับตัวนั่งตัวตรง ล้วงซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “เหมือนเดิม รางวัลภายใน ยี่สิบหยวน... อ้อ แล้วก็เอานี่ไป ปากกาด้ามนี้ด้วย” พูดจบก็ปลดปากกาหมึกซึมที่เหน็บกระเป๋าเสื้อตัวเอง ส่งให้หลี่เซี่ยงตง หลี่เซี่ยงตงรับของรางวัลด้วยความยินดี ตอนที่เขาช่วยหลิวเสี่ยวเป่า เหตุผลหลักคือความเกลียดชังพวกค้ามนุษย์ และเหตุผลรองคืออยากลบฉายาเดิม เรื่องรางวัลนี่เขาไม่ได้หวังตั้งแต่แรก เขาพอใจ แต่โหวซานที่นั่งซดน้ำอยู่ข้างๆ กลับไม่พอใจแทน “พี่เขย ผลงานของพี่ตงรอบนี้ใหญ่กว่ารอบที่แล้วตั้งเยอะ ทำไมให้ของแค่นี้เอง? เหมือนขอทานเลยนะ” หลิวเอ้อร์ตั้นอธิบาย “รางวัลภายในสองครั้ง สิ้นปีตำแหน่ง ‘พนักงานดีเด่น’ นอนมาแน่ และหลังปีใหม่ก็ได้เลื่อนขั้นเงินเดือนแน่นอน นี่เป็นข้อตกลงที่ผู้ใหญ่ข้างบนรู้กัน ไม่พูดออกมาไม่ได้แปลว่าไม่มี” โหวซานยังงง “พี่ตงทำความดีได้รับรางวัล ไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย ทำไมต้องปิดบัง? ทำไมพูดตรงๆ ไม่ได้?” หลิวเอ้อร์ตั้นถอนหายใจ “เพราะในกลุ่มคนที่ได้รับการเสนอชื่อเลื่อนขั้นรอบเดียวกัน มีบางคนคุณสมบัติไม่ถึง” หลี่เซี่ยงตงเข้าใจทันที (การเมืองภายในองค์กร ถ้าเขาได้รางวัลเอิกเกริก คนอื่นที่เส้นใหญ่แต่ผลงานไม่มีจะดูแย่ทันที) แต่โหวซานยิ่งฟังยิ่งงง เกาหัวแกรกๆ “คุณสมบัติไม่ถึง? แล้วทำไมถึงได้เลื่อนขั้นล่ะ?” หลิวเอ้อร์ตั้นคร้านจะอธิบายต่อ เขาหันมาถามหลี่เซี่ยงตง “ตงจื่อ เมื่อกี้เจ้าสามบอกว่าพวกเอ็งอยากย้ายไปวิ่งสาย ‘หมิ่นหนาน’ (ฮกเกี้ยน) เหรอ?” เห็นหลี่เซี่ยงตงพยักหน้า เขาก็พูดต่อ “หมิ่นหนานเป็นที่ที่ดีนะ ดีตรงไหนไม่ต้องบอกเอ็งก็น่าจะรู้” หลี่เซี่ยงตงรู้ดี ยุคนี้เมืองชายทะเลการลักลอบนำเข้าสินค้าคึกคักมาก โดยเฉพาะหมิ่นหนานที่อยู่ตรงข้ามเกาะไต้หวัน ถือเป็นแหล่งขุมทรัพย์อันดับหนึ่ง! พนักงานรถไฟที่วิ่งสายต่างจังหวัด ใครๆ ก็อยากไปหมิ่นหนานทั้งนั้น ไปหิ้วของดีราคาถูก ไม่ต้องใช้คูปอง กลับมาขายทำกำไร “หัวหน้าครับ เรื่องนี้จัดการยากไหมครับ?” หลิวเอ้อร์ตั้นโบกมือ “ถ้าเป็นปกติก็ยาก เพราะผมก็มีหัวหน้าคุมอีกที แต่ตอนนี้... ไม่ยาก ผมไม่พูด เอ็งคงเข้าใจนะ” หลี่เซี่ยงตงยิ้มรับ เขาเข้าใจ มันคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ตามจริงเขาควรได้รับการประกาศเกียรติคุณออกเสียงตามสายของหน่วยงาน แต่ตอนนี้กลับเงียบกริบ ผู้ใหญ่ข้างบนไม่อยากให้เขาเด่นเกินหน้าเกินตา เพื่อลดแรงกระเพื่อมเรื่องการเลื่อนขั้นของเด็กเส้นคนอื่น ในเมื่อเขาเสียผลประโยชน์ตรงนี้ ผู้ใหญ่ก็ต้องหาทางชดเชยให้ในทางอื่น เพื่อปิดปากเขา โหวซานฟังแล้วพอจะจับใจความได้บ้าง ถามย้ำ “พี่เขย สรุปว่าผมกับพี่ตงได้ย้ายไปสายหมิ่นหนานแล้วใช่ไหม?”

“อือ” หลิวเอ้อร์ตั้นพยักหน้า “รอฟังข่าวแล้วกัน เดี๋ยวพี่รีบประสานงานให้” โหวซานดีใจจนเนื้อเต้น “พี่เขยๆ แล้วอาเจ๋อล่ะ? สือโถวเจ๋อจากกลุ่มพนักงานต้อนรับน่ะ เราสามคนเป็นก๊วนเดียวกัน ผมรับปากมันไว้แล้วว่าพี่จะช่วยมันด้วย”

“สือเจิ้งเจ๋อ? คนที่ช่วยจับโจรด้วยกันใช่ไหม?”