บทที่ 299 โหวซานผู้ถูกฝังกลบความสามารถ

หลิวเอ้อร์ตั้นพูดยาวเหยียดเป็นชุด พอระบายจบก็เดินยิ้มร่าออกไปหาคนเดินหมากรุกฆ่าเวลาอย่างสบายใจ ทิ้งให้หลี่เซี่ยงตงต้องนั่งปรับทุกข์ระบายความอัดอั้นตันใจกับโหวซานอยู่ในห้องทำงาน! เรื่องในตอนนั้นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดล้วนๆ จะมาโทษเขาฝ่ายเดียวได้ยังไง ตอนนั้นเขาเพิ่งเป็นพนักงานใหม่ป้ายแดง จะให้เดินไปบอกลุงไห่ (หวังต้าไห่) โต้งๆ ว่า ‘ลุงครับ ผมขอแลกเวรเพราะจะไปจับจิ้งหรีดที่ซานตง’ ได้เหรอ? ขืนพูดไปแล้วข่าวรั่ว แผนจับจิ้งหรีดของเขาพังกันพอดี! อีกอย่าง ชาหลงจิ่งกล่องนั้นลุงไห่ก็ยัดใส่มือเขาเอง เขาไม่ได้อ้าปากขอเป็นค่าเหนื่อยสักคำ! โหวซานมองหลี่เซี่ยงตงที่กำลังบ่นกระปอดกระแปด “พี่ตง พี่กลัวลุงไห่มาหาเรื่องเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า “เปล่า” เขาไม่ได้กลัวลุงไห่มาหาเรื่อง ถึงตอนนั้นจะไม่ได้บอกความจริง แต่เขาก็ช่วยทำงานแทนลุงไห่ไปตั้งเยอะ เรื่องแลกเวรลุงไห่คงไม่ติดใจอะไร แต่ที่เขาเจ็บใจคือ... ภาพพจน์ ‘คนซื่อสัตย์’ ของเขาโดนสั่นคลอนต่างหาก! มันน่าโมโหนัก! คนอย่างหลี่เซี่ยงตงเนี่ยนะ... ออกจะซื่อใสไร้เดียงสา! โหวซานเห็นลูกพี่อารมณ์บ่จอย ก็กลอกตาไปมา “พี่ตง ไม่ต้องกลัวลุงไห่หรอก พี่แค่รับชาแกมากล่องเดียวไม่ใช่เหรอ? เราก็แค่หาไปคืนแกสักกล่องก็จบเรื่องแล้ว” หลี่เซี่ยงตงอ้าปากจะเถียง แต่ก็หุบลง ชาหลงจิ่งที่ลุงไห่ให้มา เป็นของดีที่แกอุตส่าห์ไปหิ้วมาจากแหล่งผลิต อย่าว่าแต่เรื่องที่ลุงไห่บ่นกับหลิวเอ้อร์ตั้นเพราะเสียดายของเลย ต่อให้ลุงไห่มาทวงคืนจริงๆ เขาก็หาของดีระดับนั้นมาคืนให้ไม่ได้หรอก! เห็นลูกพี่เงียบ โหวซานก็ตบหน้าอกผาง “พี่ตง พี่กังวลว่าจะหาชาดีๆ แบบลุงไห่ไม่ได้ใช่ไหม? เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการให้”

“เอ็งหาได้?” หลี่เซี่ยงตงหูผึ่ง ถ้าโหวซานหาได้จริง เขาก็อยากซื้อสักสองกล่อง ไม่ใช่เอาไปคืนลุงไห่หรอก (คืนไปแกคงไม่รับ) แต่เขาอยากเอาไปฝากปู่กับพ่อที่บ้านต่างหาก โหวซานยักคิ้วหลิ่วตา “เยอะๆ คงไม่ไหว แต่ถ้ากล่องเดียว สบายมาก”

“กล่องเดียว?” หลี่เซี่ยงตงรู้สึกว่าน้อยไปหน่อย ตอนนี้เขาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน “เอ็งจะไปให้ใครช่วย บอกมาสิ เดี๋ยวข้าช่วยคิด จะได้หามาเพิ่มอีกสักหลายกล่อง” โหวซานขยี้จมูก “พี่ตง ผมไม่ได้ให้ใครช่วยหรอก”

“ไม่ได้ให้ใครช่วย? เอ็งมีแหล่งเองเหรอ?”

“แหล่งน่ะไม่มี แต่พ่อผมมีชา! ในห้องหนังสือพ่อมีชาหลงจิ่งอยู่สองกล่อง กล่องหนึ่งลุงไห่ให้มา ส่วนอีกกล่อง... ก็กล่องที่พี่เอาไปให้พ่อผมตอนนั้นไง ผมแอบจิ๊กมาให้พี่สักกล่องก็สิ้นเรื่อง” เห็นสีหน้าหลี่เซี่ยงตงเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดี โหวซานก็รีบเสริม “พี่ตง ไม่ต้องกลัว ผมทำงานเนียนกริบ รับรองไม่มีใครจับได้!” เนียนกริบกับผีสิ! หลี่เซี่ยงตงเกือบจะหลุดคำด่าออกมา! อะไรคือจิ๊กมาให้? มันคือการขโมยชัดๆ! แถมยังกล้าบอกว่าทำงานเนียนกริบ คราวที่แล้วตอนไปบ้านลุงซุน เอ็งก็พูดแบบนี้ สุดท้ายข้ากับอาเจ๋อก็ซวยโดนหางเลขไปด้วยกันหมด... “โหวซาน หุบปาก! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!” หลี่เซี่ยงตงลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้! โหวซานเห็นปฏิกิริยาและสายตาหวาดระแวงของลูกพี่ ก็รีบอธิบายแผนการอันแยบยล “พี่ตง ฟังผมให้จบก่อน แผนนี้เวิร์กจริงๆ นะ ผมจะรอจังหวะที่บ้านไม่มีคน แอบเทชาออก แล้วเอากระดาษทิชชู่ยัดไว้ก้นกระป๋อง”