บทที่ 300 ดูถูกคนหัวล้านไม่ได้เลยสักคน

ยุคเริ่มต้นของการปฏิรูปและเปิดประเทศ แนวคิดเรื่องเงินทองเป็นใหญ่ยังไม่แพร่หลาย ค่านิยมหลักของสังคมในตอนนี้ ยังคงยึดถือเกียรติยศและชื่อเสียงเป็นรางวัลอันสูงสุด ในยุคที่ยังไม่มีระบบค่าจ้างตามชิ้นงาน ทำมากหรือทำน้อยก็ได้เงินเท่ากัน คนงานยอมทุ่มเททำงานหนักตลอดทั้งปี เพียงเพื่อหวังว่าสิ้นปีจะได้รับแก้วน้ำพิมพ์ลาย ‘รางวัลการผลิต’ หรือใบประกาศเกียรติคุณ ‘พนักงานตัวอย่าง’ สักใบ หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อ คนหนึ่งช่วยเด็กจากเงื้อมมือโจร อีกคนจับโจรค้ามนุษย์ได้คาหนังคาเขา วีรกรรมนี้ยิ่งใหญ่กว่ารางวัลการผลิตเป็นไหนๆ แต่ด้วยเหตุผลบางประการ พวกเขาจึงไม่ได้กลายเป็นดาวเด่นที่ถูกประกาศชื่อผ่านเสียงตามสายของหน่วยงาน มองในมุมเดียว พวกเขาขาดทุนย่อยยับ แต่เหรียญย่อมมีสองด้าน ในข้อเสียก็มีข้อดี หนึ่งคือเมื่อไม่ถูกประโคมข่าว ก็ไม่มีใครมาจับตามองมากนัก ซึ่งเป็นผลดีต่อการลักลอบค้าขายเหรียญเงินของพวกเขา สองคือ หากไม่มีเรื่องนี้ การจะขอย้ายไปวิ่งสาย ‘หมิ่นหนาน’ (ฮกเกี้ยน) พวกเขาคงต้องติดหนี้บุญคุณตระกูลโหวครั้งใหญ่ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า เพื่อจะปกปิดเรื่องนี้และชดเชยให้พวกเขา ผู้ใหญ่บางคนต้องออกแรงวิ่งเต้นจัดการเรื่องย้ายสายให้เสร็จสรรพ หลี่เซี่ยงตงผู้ผ่านการเกิดใหม่มาแล้ว มองโลกตามความเป็นจริงมากกว่า ระหว่าง ‘ชื่อเสียงเกียรติยศ’ กับ ‘ตั๋วรถไฟสายหมิ่นหนาน’ ถ้าให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง หากเขาลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาคงรู้สึกผิดต่อเหรียญเงินที่นอนรออยู่ที่บ้าน! อีกอย่าง นอกจากเรื่องชื่อเสียงแล้ว ผลประโยชน์ที่ควรได้เขาก็ได้ครบทุกเม็ด คิดไปคิดมา หลี่เซี่ยงตงรู้สึกว่าตัวเองกำไรเห็นๆ ส่วนอาเจ๋อ ตอนแรกที่ฟังคำอธิบายของหลี่เซี่ยงตง เขาก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง แต่พอไปคุยกับหัวหน้ากลุ่มแล้วได้ไฟเขียว ความคิดเขาก็เปลี่ยนไปทันที สาเหตุหลักก็เพราะทุกย่างก้าวที่เดิน เงินปึกหนาที่ซ่อนอยู่ในเป้ากางเกง แม้จะทำให้รู้สึกระคายเคืองและอึดอัด แต่มันก็หอมหวานชื่นใจเหลือเกิน... เอาเป็นว่า เรื่องย้ายไปสายหมิ่นหนานถือว่าเคาะแล้ว ตอนนี้แค่รอคำสั่งอย่างเป็นทางการเท่านั้น “ไปกันเถอะ ได้เวลาไปรับสวัสดิการวันไหว้พระจันทร์แล้ว” หลี่เซี่ยงตงพูดพลางแบกกระสอบขึ้นบ่า อาเจ๋อกับโหวซานรีบแบกของตามไป ทั้งสามเดินออกจากอาคารสถานีรถไฟ มุ่งหน้าสู่ประตูใหญ่ของหน่วยงาน ข้าวของพะรุงพะรังดูสะดุดตาเกินไป พวกเขาเลยแวะเอาของไปฝากไว้ที่ห้องรับส่งจดหมายของ ‘ลุงโหว’ (โหวต้าเย่ - ปู่รองของโหวซาน) โหวซานผลักประตู แย้มหน้าเข้าไป “ปู่รองคร้าบ~” ลุงโหวที่กำลังจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์ ขยับแว่นสายตา มองหลานชายด้วยความรังเกียจ “โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว ยังจะทำตัวลับๆ ล่อๆ เป็นโจรย่องเบาไปได้ เดินเข้ามาดีๆ ไม่เป็นหรือไง?” โหวซานหัวเราะแหะๆ เดินเข้าห้อง หลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อเดินตามมา หลี่เซี่ยงตงล้วงไก่เต๋อโจวตัวหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายวางบนโต๊ะ เมื่อเช้าตอนกลับบ้านเขาขนเหรียญเงินไปหนักอึ้ง เลยทิ้งไก่ไว้ที่ออฟฟิศ กะว่าต้องแวะมาที่นี่ก่อนไปบ้านลุงซุนอยู่แล้ว “ลุงโหวครับ นี่ของขวัญวันไหว้พระจันทร์จากผมกับอาเจ๋อครับ” โหวซานก็ล้วงออกมาอีกตัว “ปู่รอง ของผมก็มีนะ” ลุงโหวเก็บไก่ของโหวซานใส่ลิ้นชัก แต่ไก่ของหลี่เซี่ยงตงแกไม่แตะ “ตงจื่อ คราวที่แล้วก็ทับทิม คราวนี้ไก่อีก เอาไก่กลับไปให้ลูกกินเถอะ”

“คราวที่แล้วผมให้ส่วนตัว แต่รอบนี้เป็นน้ำใจจากผมกับอาเจ๋อสองคนครับ” หลี่เซี่ยงตงชี้ไปที่อาเจ๋อ อาเจ๋อพยักหน้ายืนยัน (ตัวนี้เขาออกเงินครึ่งนึงจริงๆ) ไม่ได้จะประจบสอพลอหวังผลเลิศเลอ แค่อยากผูกมิตรไว้ จะได้ใช้ชีวิตในหน่วยงานสะดวกขึ้นหน่อย ลุงโหวพยักหน้ายิ้ม “งั้นลุงรับไว้นะ เย็นนี้จะได้มีกับแกล้ม” แกเปิดลิ้นชัก เก็บไก่ลงไปรวมกัน “พวกเอ็งมาเบิกของวันไหว้พระจันทร์ใช่ไหม? รีบไปเถอะ เดี๋ยวลุงเฝ้าของให้” ลุงโหวตาไวใจสว่าง มองปราดเดียวก็รู้เจตนาหลานๆ หลี่เซี่ยงตงชวนคุยอีกสองสามประโยค แล้วพากันเดินไปที่ตึกอิฐแดงสามชั้นกลางลาน ... ...

“ของดีใช้ได้เลยแฮะ” อาเจ๋อรับของมาแล้ว ในมือมีถุงตาข่ายกับถุงผ้าเพิ่มมาอย่างละใบ โหวซานเบะปาก “เดิมๆ ทุกปี แอปเปิ้ลสิบลูก แป้งสิบจิน เนื้อสองจิน ต่างกันแค่ขนมไหว้พระจันทร์ปีนี้เพิ่มจากสองก้อนเป็นห้าก้อน”

“โหวซาน แค่นี้ก็หรูแล้วนะ” หลี่เซี่ยงตงพอใจมาก ร้านขายถ่านที่พ่อกับพี่ใหญ่เขาทำงานอยู่ ถือเป็นหน่วยงานที่ดีแล้วนะ แต่ของแจกตรุษจีนบางทียังไม่ดีเท่านี้เลย นี่แค่เทศกาลไหว้พระจันทร์นะ เดี๋ยวตรุษจีนต้องจัดเต็มกว่านี้แน่ “โหวซาน เอ็งต้องเอาของกลับบ้านไหม?” โหวซานส่ายหน้า “ไม่ต้องพี่ตง ให้ปู่รองจัดการได้เลย” หลี่เซี่ยงตงหันไปหาอาเจ๋อ “โหวซานไม่กลับ แต่เราสองคนต้องมีคนกลับไปเก็บของ อาเจ๋อ เอ็งกลับไปนะ ข้ากับโหวซานจะล่วงหน้าไปบ้านลุงซุนก่อน” อาเจ๋อไม่มีปัญหา “ได้เลย พวกเอ็งรีบไปเถอะ อย่าชักช้า รีบขายจิ้งหรีดเอาเงินเข้ากระเป๋าจะได้สบายใจ” ตกลงกันเสร็จ ทั้งสามเดินกลับไปที่ห้องรับส่งจดหมาย อาเจ๋อรับไก่และของแจกจากหลี่เซี่ยงตง ร่ำลาลุงโหวแล้วรีบจ้ำอ้าวกลับบ้าน หลี่เซี่ยงตงเดินออกไปหารถสามล้ออยู่พักใหญ่ กว่าจะต่อรองราคาได้ เขานั่งกระบะหลังกลับมารับของที่หน้าหน่วยงาน ขนของขึ้นรถเสร็จ หลี่เซี่ยงตงเดินกลับเข้าไปลาลุงโหว เห็นแกกำลังสูบบุหรี่ ก็นึกถึงคำบอกเล่าของโหวซานขึ้นมาได้ จึงล้วงบุหรี่ต้าเฉียนเหมินสองซองออกจากกระเป๋า “บุหรี่สองซองนี้ ลุงเอาไว้สูบนะครับ” พอลุงโหวเห็นซองบุหรี่ แกดีใจยิ่งกว่าตอนเห็นไก่เสียอีก! “งั้นลุงไม่เกรงใจนะ” แกรีบคว้าบุหรี่บนโต๊ะอย่างไว ซองหนึ่งยัดใส่ลิ้นชัก อีกซองยัดใส่กระเป๋าเสื้อด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เห็นท่าทางของลุงโหวแล้ว หลี่เซี่ยงตงยิ่งมั่นใจในปณิธานของตัวเอง... ต้องรีบก่อแปลงดอกไม้ (ซ่อนเงิน) ให้เร็วที่สุด! รถสามล้อปั่นไปเรื่อยๆ ถนนหนทางยุคนี้ไม่ค่อยดีนัก แถมในกระสอบมีจิ้งหรีดที่บอบบางอยู่ด้วย เลยต้องระวังเป็นพิเศษ กว่าจะถึงบ้านลุงซุน นาฬิกาข้อมือของหลี่เซี่ยงตงก็ชี้บอกเวลาเก้าโมงครึ่ง ขนของลง จ่ายเงินค่ารถ หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานกำลังจะแบกกระสอบเข้าบ้าน ลุงซุน (จิ้งหรีดซุน) ก็วิ่งเหยาะๆ ออกมาจากในบ้าน มาช้าขนาดนี้ ลุงซุนร้อนใจแทบแย่! นึกว่าคราวที่แล้วที่แอบสะกดรอยตาม จะทำให้พวกหลี่เซี่ยงตงไม่พอใจจนเลิกค้าขายด้วยซะแล้ว “ลุงซุน ไม่ต้องครับ เดี๋ยวพวกผมยกเอง”

“ช่วยกันยกนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องเดินหลายรอบ” ลุงซุนชายวัยสี่สิบกว่า รูปร่างอ้วนท้วนและศีรษะล้านเลี่ยนเตียนโล่ง ขยับตัวคล่องแคล่ว เข้ามาช่วยแบกกระสอบและหิ้วกล่องจิ้งหรีดอย่างแข็งขัน โหวซานเห็นภาพนั้นก็อดปากเสียไม่ได้ “พี่ตง พี่พูดถูกจริงๆ ว่ะ ดูถูกคนหัวล้านไม่ได้เลยสักคน (แข็งแรงจริงๆ)” หลี่เซี่ยงตงเห็นหน้าลุงซุนแดงก่ำขึ้นมาทันที ก็รีบขยับตัวหลบฉากไปสองก้าว เขาเพิ่งจะหลบพ้น เท้าของลุงซุนก็ลอยหวือพุ่งเข้าใส่โหวซานเต็มรัก...