บทที่ 301 บทสนทนา

“พ่อจ๋า... เมื่อกี้ผมชมพ่อนะ ทำไมพ่อต้องเตะผมด้วยล่ะ?”

“พ่อจ๋า?”

“พ่อจ๋า! ผมคุยกับพ่ออยู่นะ!” โหวซานที่เพิ่งโดนเตะไปหมาดๆ ยังคงแบกกระสอบเดินตามเข้าลานบ้าน ปากก็พร่ำบ่นถึงความน้อยเนื้อต่ำใจด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับต้องการเรียกร้องความเห็นใจจากลุงซุนให้ได้ คำว่า ‘พ่อจ๋า’ ที่พ่นออกมาไม่หยุด ทำเอาลุงซุนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโมโห “เอ็งลองเรียกข้าว่าพ่อบุญธรรมอีกคำสิ ข้าจะตบปากให้ เชื่อไหม?”

“อยากตบก็ตบเลยสิครับ โบราณว่าพ่อตีลูกเป็นเรื่องธรรมดาของโลกอยู่แล้ว” พูดจบโหวซานยังยื่นหน้าเข้าไปหาลุงซุน ทำท่าท้าทายให้ตบแก้มโชว์ ลุงซุนเห็นความหน้าด้านหน้าทนของไอ้หนุ่มนี่แล้ว หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม “ไอ้เชี่ย...” ยังไม่ทันจะได้ด่าจบ ป้าข้างบ้านที่กำลังสะบัดผ้านวมตากบนราวก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “นี่ตาซุน นั่นลูกบุญธรรมแกเหรอ?” คำถามที่ดูเหมือนปกติ แต่น้ำเสียงและสีหน้ากลับดูแปลกประหลาดพิกล แฝงนัยยะบางอย่างที่บอกไม่ถูก ลุงซุนไม่ต่อปากต่อคำ รีบจ้ำอ้าวหนีเข้าบ้านตัวเองไป ลุงซุนไม่ตอบ แต่โหวซานดันตะโกนตอบแทน “ใช่แล้วป้า ผมเป็น...” โหวซานพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกหลี่เซี่ยงตงที่เอากระสอบไปวางไว้ในบ้านแล้ว เดินออกมาลากคอเสื้อลากถูลู่ถูกังตามเข้าไปในห้อง “ตงจื่อ ปิดประตู” น้ำเสียงของลุงซุนเจือความหงุดหงิดชัดเจน โหวซานวางของลง สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศรอบตัวลุงซุนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะมันมาคุชอบกล ถึงจะยังงงๆ ว่าทำไมจู่ๆ ลุงแกถึงอารมณ์บูด แต่เขาก็รู้ว่าคราวนี้ลุงซุนโกรธจริง ไม่เหมือนตอนที่เถียงกันเล่นๆ เมื่อกี้ “พ่อ...” โหวซานเห็นสายตาพิฆาตของลุงซุนจ้องเขม็งมาที่เขา ก็รีบกลืนคำว่า ‘จ๋า’ ลงคอไปทันที “ลุงซุน เป็นอะไรไปครับ?” ลุงซุนเงียบกริบ หลี่เซี่ยงตงจึงรินน้ำใส่แก้วเดินเข้าไปหา “ลุงซุน ดื่มน้ำดับโมโหหน่อยครับ” ลุงซุนถอนหายใจ “วางไว้เถอะ ลุงไม่หิวน้ำ” หลี่เซี่ยงตงวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ ประจวบเหมาะกับที่อาเจ๋อผลักประตูเข้ามา “ตงจื่อ ของเอ็งข้าเอาไปส่งที่บ้านให้เรียบร้อยแล้วนะ” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าแล้วเตือน “ปิดประตูด้วย” อาเจ๋อหันไปปิดประตู แล้วเดินมานั่งหอบแฮกๆ ที่โต๊ะ เขารู้สึกได้ว่าบรรยากาศในห้องมันแปลกๆ เลยขยิบตาส่งสัญญาณถามหลี่เซี่ยงตง หลี่เซี่ยงตงเหล่ตามองไปทางลุงซุนที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับ โดยไม่พูดอะไร แล้วรินน้ำให้อาเจ๋อที่มีเหงื่อซึมเต็มหน้าผากอีกแก้ว “อาเจ๋อ เอ็งโดนหมาไล่กวดมาเหรอ?” อาเจ๋อที่กำลังกระดกน้ำมองค้อนใส่โหวซาน “ข้าวิ่งเหยาะๆ มาจากป้ายรถเมล์เว้ย” ไม่รู้ว่าโหวซานแกล้งโง่หรือโง่จริง เขาทำหน้าสงสัย “หมามันไล่เอ็งมาตั้งแต่ป้ายรถเมล์เลยเหรอ? มันจะไล่เอ็งทำไมวะ ผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแบบนี้?” พูดถึงตรงนี้ก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ “อ๋อ ลืมไป หมามันชอบแทะกระดูกนี่หว่า!”

“พรู๊ด~” ลุงซุนที่กำลังนั่งหน้าบึ้ง หลุดขำออกมาจนได้ โหวซานเห็นลุงซุนหัวเราะจนตัวโยน ก็ยิ้มร่า “พ่อจ๋า... เอ้ย ลุงหายโกรธแล้วใช่ไหมครับ?” ลุงซุนโบกมือ “เลิกเรียกข้าว่าพ่อบุญธรรมได้แล้ว เรียกน้าเรียกอาอะไรก็เรียกไป” โหวซานหน้าทน “ก็เหมือนกันแหละครับ” อาเจ๋อที่ลุกขึ้นเตรียมจะบวกกับโหวซาน พอเห็นเหตุการณ์ก็เข้าใจทันทีว่าโหวซานใช้เขาเป็นเครื่องมือสร้างความบันเทิงให้ลุงซุน เขาเลยจำใจต้องกลืนความแค้นลงท้อง นั่งกระแทกตัวลงบนเก้าอี้อย่างหัวเสีย “โหวซาน น้ำหมดแล้ว รินให้ข้าอีกแก้วซิ” โหวซานยิ้มหวาน รับแก้วจากมืออาเจ๋อไปเติมน้ำร้อนจนเต็ม แล้ววางลงตรงหน้าเพื่อนรัก “ระวังร้อนนะจ๊ะ”