บทที่ 302 ไม่ควรเอากลับคืนมาเหรอ?

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ย่อมมีความต้องการที่จะปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น แต่หลายปีก่อนหน้านี้ ลุงซุน (จิ้งหรีดซุน) มีประวัติภูมิหลังไม่ดี แถมยังตัวคนเดียวไร้ญาติขาดมิตร เมื่อถูกหมางเมินนานเข้า ความอัดอั้นตันใจก็ก่อตัวขึ้นเงียบๆ การที่แกแอบออกไปขายของหรือปูผ้าแบกะดิน นอกจากเพื่อหาเลี้ยงปากท้องแล้ว ส่วนหนึ่งก็เพราะอยากหาคนคุยโวโอ้อวดแก้เหงา แต่กับคนแปลกหน้า ก็คุยได้แค่เรื่องสัพเพเหระผิวเผิน จะให้ระบายความในใจคงเป็นไปไม่ได้ ที่แกไม่รู้สึกรำคาญเสียงจิ้งหรีดร้องระงมเต็มบ้าน อย่าไปเชื่อคำพูดสวยหรูว่า ‘ใจรัก’ เลย นั่นมันคำพูดเอาไว้สร้างภาพ สาเหตุจริงๆ คือ... เวลาอยู่คนเดียวตอนกลางคืน บ้านมันเงียบเหงาเกินไปต่างหาก การปรากฏตัวของหลี่เซี่ยงตง ตามด้วยโหวซานและอาเจ๋อ เข้ามาปั่นป่วนชีวิตอันเงียบสงบจนชินชาของแกให้กระจุยกระจายไม่มีชิ้นดี แต่แกกลับชอบความรู้สึกนี้ ชีวิตคนเรามันต้องครึกครื้นแบบนี้สิถึงจะถูก ก่อนหน้านี้แกถึงขั้นนั่งนับนิ้วรอวันว่าเมื่อไหร่หลี่เซี่ยงตงทั้งสามคนจะกลับมาขายจิ้งหรีดให้แกสักที! บทสนทนาเรื่องไฟฉายระหว่างแกกับหลี่เซี่ยงตงเมื่อครู่ โหวซานกับอาเจ๋อฟังไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าสองคนนี้เล่นลิ้นอะไรกัน จริงๆ แล้วนั่นคือบทสนทนาแรกที่หลี่เซี่ยงตงกับลุงซุนเจอกันครั้งแรก วาสนาที่นำพาพวกเขาทั้งสี่มาเจอกัน ก็เริ่มจากการที่ลุงซุนแซวไฟฉายในมือหลี่เซี่ยงตงนี่แหละ “ลุงซุน คนเราต้องมองไปข้างหน้า เรื่องแย่ๆ อย่าเก็บมาใส่ใจ ใครบ้างเกิดมาไม่เคยสะดุดล้ม ต่อไปมีพวกผมสามคนอยู่ ลุงอยากจะอยู่เงียบๆ คนเดียวคงยากแล้วล่ะครับ” หลี่เซี่ยงตงพูดปลอบใจ และเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมมาหาลุงซุนตั้งหลายรอบ ไม่เคยเห็นเพื่อนบ้านคนไหนโผล่หัวมาเลย “ลุงอายุป่านนี้แล้ว ถ้าเป็นคนอื่นคงได้อุ้มหลานไปนานแล้ว ลุงไม่อยากได้ความสงบหรอก ลุงอยู่เงียบๆ มาจนเอือมระอาแล้ว อยากให้พวกเอ็งมาหากันบ่อยๆ ด้วยซ้ำ” พอได้ระบายความอัดอั้น สีหน้าลุงซุนก็ดูสดใสขึ้นเป็นกอง รอยยิ้มเริ่มกลับมาเปื้อนหน้า “เอาล่ะ พ่อหนุ่ม เริ่มงานกันเถอะ ลุงรู้ว่าพวกเอ็งรีบจะเอาเงินกลับบ้าน” ลุงซุนทำท่าจะลุกไปตรวจจิ้งหรีด แต่หลี่เซี่ยงตงยกมือห้ามไว้ “ลุงซุน เรื่องจิ้งหรีดไม่รีบครับ ผมมีภาพวาดภาพหนึ่งอยากให้ลุงช่วยดูหน่อย” หลี่เซี่ยงตงหยิบม้วนภาพออกจากกระเป๋าสะพาย ลุงซุนสังเกตเห็นม้วนภาพที่โผล่ออกมาตั้งแต่ตอนอยู่หน้าบ้านแล้ว แต่ตอนนั้นสถานที่ไม่เอื้ออำนวย พอเข้าบ้านมาก็ดันเจอเพื่อนบ้านปากเสียจนอารมณ์ขึ้น ถ้าหลี่เซี่ยงตงไม่ทัก แกคงลืมเรื่องภาพวาดไปสนิท แกรับม้วนภาพจากมือหลี่เซี่ยงตง สั่งให้อาเจ๋อเคลียร์แก้วน้ำบนโต๊ะออก “บนตู้มีผ้าขี้ริ้ว โหวซาน ไปหยิบมาเช็ดน้ำบนโต๊ะให้แห้ง” โหวซานวิ่งไปหยิบผ้ามาเช็ดๆ ถูๆ ลุงซุนเห็นโหวซานเช็ดแบบขอไปที ก็หนีบม้วนภาพไว้ใต้รักแร้ แย่งผ้าขี้ริ้วมาเช็ดเองจนโต๊ะแห้งสนิทไม่มีละอองน้ำเหลือ แกยังไม่วางภาพลงทันที แต่ก้มลงพิจารณาแกนไม้และหัวม้วนภาพก่อน “งานเก่า” พูดสั้นๆ สองคำ แล้วก้มลงดูพื้นโต๊ะอีกรอบ เอามือลูบเช็คความชื้นจนมั่นใจ ค่อยวางม้วนภาพลง พอม้วนภาพค่อยๆ คลี่ออก สีหน้าของลุงซุนก็เปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นประหลาดใจ จนกระทั่งภาพกางออกเต็มโต๊ะ “ตงจื่อ! เอ็งไปขุดภาพ สตรีสวมดอกไม้ นี้มาจากไหน?!”

“แหล่งเดียวกับที่รับจิ้งหรีดครับ” หลี่เซี่ยงตงตอบกว้างๆ ลุงซุนก็ไม่ซักไซ้ เมื่อกี้แกแค่หลุดปากถามด้วยความตกใจ ไม่ได้คิดจะสืบแหล่งเพื่อไปชิงตัดหน้าแต่อย่างใด ลุงซุนก้มหน้าพิจารณาภาพ หลี่เซี่ยงตงและเพื่อนยืนเงียบกริบไม่กล้ารบกวน ผ่านไปสิบกว่านาที ลุงซุนที่ก้มจนหน้าแทบติดภาพก็ยืดตัวขึ้น “วาดเลียนแบบได้เหมือนจริงๆ ถ้าลุงไม่รู้อยู่แล้วว่าของจริงไม่มีทางหลุดมาอยู่ชาวบ้าน ลุงคงนึกว่าวันนี้ได้เปิดหูเปิดตาเห็นของจริงซะแล้ว!” พอได้ยินแบบนั้น โหวซานกับอาเจ๋อที่กลั้นหายใจลุ้นอยู่นานก็โพล่งขึ้น “ลุงซุน สรุปของปลอมเหรอครับ?”

“โธ่เอ๊ย พี่ตงอุตส่าห์หวงแหนมาตลอดทาง ตอนนอนยังกอดไว้แน่น ที่แท้ก็ของเก๊เหรอเนี่ย!” ลุงซุนไม่สนใจเจ้าทึ่มสองตัวที่ดูของไม่เป็น หันมาคุยกับหลี่เซี่ยงตง “ตงจื่อ ลุงชอบภาพนี้ เรามาแลกของกันไหม?” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า “ลุงซุน ลุงเป็นผู้ใหญ่ ผมเชื่อลุง ลุงอยากแลกก็แลกครับ งั้นภาพนี้ผมยกให้ลุง ส่วนลุงช่วยไปหยิบ แจกันทรงพระจันทร์ลายดอกไม้ห้าสีเคลือบทอง ใบนั้นในห้องข้างๆ มาให้ผมทีครับ” ลุงซุนที่กำลังม้วนเก็บภาพถึงกับชะงัก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหลี่เซี่ยงตง “ตงจื่อ... เอ็งนี่กล้าขอเนอะ!” แกนึกถึงตอนที่หลี่เซี่ยงตงเคยบอกว่าจะเอาแจกันใบนั้นไปให้แม่ดองกระเทียม ก็ของขึ้น “ไอ้เด็กบ้า! เอ็งรู้ไหมว่านั่นมันเครื่องลายคราม กวนเหยา (เตาเผาหลวง) สมัยฮ่องเต้หยงเจิ้ง? ตอนนี้ร้านรับซื้อของเก่าเขาให้ราคาเท่ากับเงินเดือนเอ็งทั้งปี...” พูดถึงตรงนี้ก็ชะงัก ถ้าหลี่เซี่ยงตงไม่รู้ว่ามันเป็นของดี คงไม่จ้องตาเป็นมันตั้งแต่แรกหรอก ลุงซุนฮึดฮัด ยื่นภาพคืนให้หลี่เซี่ยงตง “ไม่ลกไม่แลกมันแล้ว!” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “ลุงซุน ลุงนี่เหมือนเด็กเลยนะ เดี๋ยวจะแลก เดี๋ยวไม่แลก” ลุงซุนทำท่าเหมือนไก่ชนพร้อมรบ “แก่แล้วก็กลับเป็นเด็กได้เว้ย ข้าเป็นของข้าแบบนี้ เอ็งจะทำไม” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “โอเคครับ ไม่แลกก็ไม่แลก ลุงช่วยบอกหน่อยสิครับว่าตกลงภาพนี้มันยังไงกันแน่?” ลุงซุนพ่นลมหายใจ ฮึ ดึงภาพกลับมาจากมือหลี่เซี่ยงตง ชี้ไปที่แกนไม้และหัวม้วนภาพ “นี่ของสมัยหมิง ต้องให้ลุงอธิบายเพิ่มไหม?” หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า ข้อนี้เขาพอดูออก ลุงซุนพูดต่อ “ส่วนผ้าไหมที่วาดภาพ เป็นของสมัยซ่ง แต่ว่านะ... เฮ้อ~” เสียงถอนหายใจยาวของลุงซุนทำเอาหลี่เซี่ยงตงใจหายวาบ ลุงซุนคลี่ภาพออกอีกครั้ง “ภาพนี้มีการซ่อมแซมซ้อนทับ ชั้นบนเป็นผ้าไหมสมัยซ่ง ชั้นล่างรองหลังด้วยกระดาษสมัยหมิง” ได้ยินคำว่า ‘สมัยซ่ง’ อีกครั้ง หลี่เซี่ยงตงไม่สนแล้วว่ามันจะซ่อมหรือไม่ซ่อม เขาถามเสียงสั่น “ลุงซุน ซ่งไหนครับ?” ลุงซุนตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “ลุงดูว่าเป็นซ่งใต้ (หนานซ่ง) เอ็งถามทำไม?” หลี่เซี่ยงตงรีบอธิบาย “สมัยซ่งใต้มีจิตรกรคนหนึ่งชื่อ มู่ยี่ ลุงน่าจะรู้จัก เขาถนัดวาดภาพสตรี ลายเส้นคล้ายกับโจวฝางเจ้าของภาพต้นฉบับ ลุงว่าภาพของผมภาพนี้จะเป็นไปได้ไหมว่า...” ลุงซุนมองหลี่เซี่ยงตงด้วยสายตาเอือมระอา “ตงจื่อ นี่ยังไม่มืดเลยนะ เอ็งฝันกลางวันแล้วเหรอ? มู่ยี่อะไรกัน เอ็งไปยึดเกาะไต้หวันกลับมาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลี่เซี่ยงตงเกาจมูกแก้เก้อ ส่วนอาเจ๋อกับโหวซานยืนงงเป็นไก่ตาแตก โหวซานถามแทรก “ลุงซุน ลุงหมายความว่าไง? คุยเรื่องภาพวาดพี่ตงอยู่ดีๆ ทำไมโยงไปเรื่องยึดไต้หวันคืนซะงั้น?” ลุงซุนยิ้มมุมปาก “ทำไมจะโยงไม่ได้? หรือเอ็งคิดว่าไม่ควรเอาไต้หวันกลับคืนมา?” เจอคำถามระดับจิตวิญญาณรักชาติเข้าไป โหวซานตอบเสียงดังฟังชัด “ควรครับ! มันต้องเอากลับคืนมาอยู่แล้ว!” เขาตบหน้าอก ปัง ปัง “รอไต้หวันกลับมาเป็นของเราเมื่อไหร่ ผมจะหาเส้นสายขอใบผ่านทาง พาพวกเราไปเที่ยวเกาะไต้หวันกัน!”