บทที่ 303 บ่มเพาะล่วงหน้า

ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของลุงซุนก็คือ ภาพวาดของ ‘มู่ยี่’ ที่ตกทอดมานั้นไม่ได้อยู่ในแผ่นดินใหญ่ แต่ถูกขนข้ามน้ำข้ามทะเลไปอยู่ที่... ฝั่งตรงข้ามมณฑลฮกเกี้ยน (ไต้หวัน) ตั้งแต่ก่อนปี 49 โน่นแล้ว หลี่เซี่ยงตงคำนวณในใจ... ชาติก่อนเห็นข่าวว่าประเทศเราเริ่มส่งเรือไปลาดตระเวนแถวนั้นแล้ว วันที่จะได้กลับคืนสู่อ้อมอกมาตุภูมิคงอีกไม่ไกล! พวกเขาสามหนุ่มยังหนุ่มยังแน่น น่าจะอยู่ทันเห็นวันนั้น แต่ลุงซุนนี่สิ อายุอานามขนาดนี้ชักน่าเป็นห่วง แกต้องรักษาสุขภาพให้ดีๆ ถึงจะมีหวังได้เห็น “ตงจื่อ เอ็งเหม่ออะไร?” ลุงซุนส่งภาพคืนให้หลี่เซี่ยงตง “ต่อให้เอ็งคิดจนหัวแตกก็ไม่มีประโยชน์ ภาพนี้ไม่ใช่ของมู่ยี่แน่นอน!” หลี่เซี่ยงตงรับภาพมา “แล้วลุงดูออกไหมครับว่าใครวาด?” ลุงซุนส่ายหน้า “ดูไม่ออก” พูดจบแกเองก็เริ่มสงสัย เพราะภาพนี้เป็นงานเลียนแบบชั้นครู ฝีมือระดับนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ “ตงจื่อ ภาพน่ะดีจริง แต่ลุงมีความรู้แค่งูๆ ปลาๆ ถ้าเอ็งอยากรู้ที่มาที่ไปจริงๆ ลองไปหาพวกปรมาจารย์ด้านภาพวาดพู่กันจีนช่วยดูให้สิ” หลี่เซี่ยงตงปฏิเสธทันควัน “ไม่เอาครับ เรื่องนี้ไม่รีบ ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง” ถ้าเป็นคนกันเองอย่างลุงซุน เขายังพอวางใจ แต่กับคนแปลกหน้า... ขอผ่านดีกว่า เขาไม่ค่อยไว้ใจคนวงการนี้เท่าไหร่ โดยเฉพาะพวกที่มีพฤติกรรมสองแบบที่เขาขยาดที่สุด แบบแรกคือพวกที่ชอบเทศนาหว่านล้อมด้วยความหวังดี (จอมปลอม) ให้บริจาคสมบัติเข้าหลวงเพื่อชาติ แบบที่สองคือพวกใจบอดหน้าด้าน บอกว่าภาพเป็นของปลอม แล้วกุเรื่องว่า ‘มีเพื่อนคนหนึ่ง’ ชอบภาพปลอมแบบนี้ อยากขอซื้อต่อในราคาถูกๆ แล้วพอลับหลัง ก็เอาไปขายต่อในราคาเสียดฟ้า จะไปฟ้องร้องทีหลังก็ไม่ชนะ... ถุย! โคตรขยะแขยง! ขืนหลี่เซี่ยงตงเอาภาพไปให้คนพวกนี้ดู ไม่ว่าจะเจอแบบไหน ชีวิตเขาคงหาความสงบสุขไม่ได้แน่ ลุงซุนเข้าใจเหตุผลที่เขาไม่อยากให้คนนอกดู วงการนี้คนดีๆ มีน้อยจริงๆ... “ตงจื่อ ของของเอ็ง เอ็งตัดสินใจเองเถอะ แต่ภาพนี้ต้องเก็บรักษาให้ดีนะ อย่าปล่อยให้ของดีต้องเสียของล่ะ” การเก็บรักษาภาพวาดโบราณนั้นยากกว่าของเก่าประเภทอื่นมาก ถ้าเก็บไม่ดีนิดเดียว อาจเสียหายจนประเมินค่าไม่ได้ บ้านหลี่เซี่ยงตงไม่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เขาไตร่ตรองดูแล้วจึงเอ่ยปาก “ลุงซุน ผมขอฝากภาพนี้ไว้ที่ลุงก่อนได้ไหมครับ?” ลุงซุนเลิกคิ้ว “เอ็งวางใจข้าเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ทำไมจะไม่วางใจล่ะครับ เราคนกันเองทั้งนั้น” ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่เหตุผลจริงๆ ที่เขาวางใจ คือพวกเขากำลังจะร่วมหุ้นทำธุรกิจด้วยกัน ภาพนี้ถือเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันความเชื่อใจที่เขาวางไว้ที่ลุงซุน “ถ้าเอ็งวางใจก็ดี เวลาเอ็งมาขอคืน ลุงรับรองว่าจะส่งคืนให้ในสภาพเดิมเป๊ะๆ” ลุงซุนรับม้วนภาพกลับไป “เดี๋ยวลุงเอาไปเก็บก่อน กลับมาค่อยตรวจจิ้งหรีด” หลี่เซี่ยงตงลุกขึ้น “เชิญครับลุง พอดีผมมีธุระต้องออกไปข้างนอก เดี๋ยวบ่ายๆ ผมแวะมาใหม่”

“เออ ไปทำธุระเถอะ” ลุงซุนเดินเข้าห้องไปเก็บของ หลี่เซี่ยงตงกำชับโหวซานกับอาเจ๋อสองสามคำ แล้วรีบเดินออกจากบ้านพักรวมของลุงซุน กว่าจะเบียดเสียดบนรถเมล์กลับถึงบ้าน ก็ปาเข้าไปเกือบสิบเอ็ดโมง เขาไล่เจ้าตัวแสบหลี่เสี่ยวไห่และหลี่เสี่ยวโปที่มาเกาะแข้งเกาะขาไปเล่นที่อื่น แล้วเดินเข้าไปในครัวเล็กหน้าบ้าน “พรุ่งนี้เราจะไปบ้านเธอไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวเธอไปห้างสรรพสินค้ากับฉันหน่อย ไปซื้อของเตรียมไว้” นี่เป็นครั้งแรกหลังเกิดใหม่ที่เขาจะไปเยี่ยมพ่อตาแม่ยายอย่างเป็นทางการ เขาอยากให้ดูดีหน่อย เลยกะจะพาโจวอวี้ฉินไปเลือกของด้วยกัน โจวอวี้ฉินที่กำลังหั่นผักส่ายหน้า “คุณไปเองเถอะ ฉันต้องทำกับข้าวเที่ยง คุณจะกลับมากินข้าวบ้านไหม?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “มื้อเที่ยงไม่ต้องทำแล้ว เราพาลูกๆ ไปกินด้วยกันข้างนอก ไปกินร้านรัฐวิสาหกิจดีกว่า” เห็นภรรยายังลังเล เขาเดินเข้าไปแย่งมีดทำครัววางบนเขียง “จะคิดอะไรเยอะแยะ? ข้าวมื้อเดียวไม่กี่ตังค์หรอก จะเปลี่ยนชุดไหม? ถ้าเปลี่ยนก็รีบไปเปลี่ยน ลูกสาวอยู่ห้องแม่ใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปอุ้มเอง” หลี่เซี่ยงตงจัดการรวบรัดตัดความ สรุปจบในไม่กี่ประโยค เขาเดินออกจากครัว เห็นหลี่เสี่ยวไห่กำลังเล่นคลุกฝุ่นอยู่กับหมาสองตัว ก็กวักมือเรียก “เลิกเล่นได้แล้ว มานี่”

“พ่อเรียกทำไม?” หลี่เสี่ยวไห่วิ่งตึกๆ เข้ามาหาสภาพมอมแมม มือดำปี๋เกาะขากางเกงพ่อ “พ่อจ๋า หนูอยากกินไก่เต๋อโจว แม่ไม่ยอมให้กิน” หลี่เซี่ยงตงดีดนิ้วเปาะใส่หลังมือดำๆ ของลูก “ไก่เอาไว้กินตอนเย็น อยากไปเที่ยวห้างไหม? ถ้าอยากไป รีบไปหาแม่ ให้แม่ล้างหน้าล้างมือเปลี่ยนชุดใหม่ เดี๋ยวนี้เลย” พอได้ยินว่าจะได้ไปเที่ยวห้าง หลี่เสี่ยวไห่ก็ลืมเรื่องกินไก่ทันที วิ่งปรู๊ดเข้าห้องไปหาแม่ “อาสาม~” หลี่เสี่ยวโปที่ได้ยินสองพ่อลูกคุยกัน มองตาละห้อยส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ หลี่เซี่ยงตงชี้ไปทางเรือนปีกตะวันออก “ไปถามแม่เอ็ง ถ้าแม่เอ็งอนุญาต อาสามจะพาไปด้วย” เลี้ยงแกะสองตัวก็ต้องเลี้ยง สามตัวก็ไม่ต่างกัน ถ้าพี่สะใภ้รองอนุญาต เขาก็ยินดีพาหลานไปด้วย พูดจบเขาก็เดินไปเรือนหลัก ทักทายปู่ย่า แล้วไปอุ้มลูกสาวที่ห้องพ่อแม่ บอกแม่ที่กำลังเย็บผ้าว่าจะพาลูกไปเที่ยว “เที่ยว...” หลี่เสี่ยวจู๋รู้ว่าจะได้เที่ยวก็ดีใจหัวเราะเอิ๊กอ๊าก หลี่เซี่ยงตงอุ้มลูกสาวอารมณ์ดีเดินออกมา เห็นหลี่เสี่ยวโบนั่งหน้าเศร้าอยู่หน้าห้องตัวเอง ไม่ต้องถามก็รู้ พี่สะใภ้รองคงไม่อนุญาต “อาสาม...”

“ไม่ต้องมามองอาเลย แม่เอ็งไม่ให้ไป อาก็ช่วยไม่ได้” เขาเป็นแค่อา แม่เด็กไม่อนุญาต เขาจะไปก้าวก่ายได้ยังไง “ครับอาสาม” หลี่เสี่ยวโปนั่งกอดคอ ‘เจ้าดำ’ กับ ‘เจ้าเหลือง’ ที่หมอบอยู่ข้างๆ ลูบหัวหมาอย่างหงอยเหงา หลี่เซี่ยงตงเดินเข้าไปเตะก้นหลานเบาๆ “ชอบอ่านหนังสือการ์ตูนไหม? ถ้าชอบ เดี๋ยวอาซื้อมาฝาก”

“ชอบครับ!” หลี่เสี่ยวโปตาเป็นประกายวิบวับ! เมื่อก่อนเขาเคยอ่านของหลี่เสี่ยวเจียง แต่ได้อ่านแป๊บเดียว เพราะเป็นหนังสือเช่า ต้องรีบเอาไปคืน หลังๆ หลี่เสี่ยวเจียงถังแตก เลยไม่ได้เช่ามาให้อ่านอีก... “อาสามจะซื้อให้ผมจริงๆ เหรอครับ?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “บอกก่อนนะ ไม่ได้ซื้อให้เอ็งคนเดียว ซื้อมาแล้วต้องแบ่งกันอ่านทุกคน” อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ หน้าหนาวไม่มีรังมดให้แหย่เล่น ถ้าปล่อยให้หลี่เสี่ยวโปกับหลี่เสี่ยวไห่ว่างจัด เดี๋ยวจะพากันไปก่อเรื่องวุ่นวาย หาอะไรให้ทำล่วงหน้าดีกว่า กันไว้ดีกว่าแก้ แน่นอน เขาไม่คิดจะซื้อเรื่องไร้สาระ เขาตั้งใจจะซื้อเรื่องอย่าง ดาวแดงพราวแสง, ซากุระแดงในสมรภูมิ หรือ สองพี่น้องวีรสตรีทุ่งหญ้า ที่เนื้อหาปลุกใจรักชาติแบบแดงเถือกตั้งแต่หน้าปกยันเนื้อใน เขาอยากลอง ‘บ่มเพาะ’ หลี่เสี่ยวโปและหลี่เสี่ยวไห่ดูสักหน่อย เผื่อว่าเด็กรุ่นใหม่ของตระกูลหลี่ จะมีสักคนที่เติบโตขึ้นมาเป็น ‘แสงสว่างแห่งธรรม’ กับเขาบ้าง...