บทที่ 304 เดินเที่ยวห้างสรรพสินค้า

“สหายครับ รบกวนชั่งลูกอมรวมรสให้ผมห้าจินครับ!” หน้าเคาน์เตอร์ขายลูกอม หลี่เซี่ยงตงยืนยิ้มแป้น แผ่รังสี ‘จอมล้างผลาญ’ ออกมาเต็มพิกัด ลูกค้าที่ต่อแถวอยู่ใกล้ๆ ต่างพากันชะเง้อมองเขาด้วยความทึ่งในความใจป้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เสี่ยวจู๋ได้มาเที่ยวห้างสรรพสินค้า ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามา เธอก็มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ โดยเฉพาะพอมาถึงเคาน์เตอร์ขายลูกอม เธอดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เซี่ยงตงด้วยความตื่นเต้นสุดขีด! หนูน้อยชะโงกตัว ตาจ้องเป๋งไปที่ลูกอมหลากสีสันที่วางเรียงรายเป็นตับอยู่ด้านหลังพนักงานขาย สมาธิทั้งหมดของเธอถูกดึงดูดด้วยกระดาษห่อลูกอมสีฉูดฉาดพวกนั้นไปจนหมด “พ่อจ๋า... เอา... เอา...”

“รู้แล้วๆ หนูอย่าดิ้นสิลูก อยู่นิ่งๆ เข้าใจไหม?” หลี่เซี่ยงตงกระชับอ้อมกอด ล็อคตัวลูกสาวไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหลุด “สหายครับ รบกวนขอรบกวนลูกอมผลไม้อีกหนึ่งร้อยเม็ดด้วยครับ” ลูกอมรวมรสขายเป็นชั่ง ชั่งละหนึ่งหยวนสองเหมา ส่วนลูกอมผลไม้ขายเป็นเม็ด เม็ดละหนึ่งเฟิน โจวอวี้ฉินเป็นคนจ่ายเงินและยื่นตั๋ว เธอรู้สึกปวดใจจี๊ดๆ ถึงแม้จะเป็นครอบครัวที่มีฐานะดี แต่ช่วงตรุษจีนเขายังไม่ซื้อลูกอมเยอะขนาดนี้เลย พนักงานขายเป็นชายวัยกลางคน ท่าทางกระตือรือร้นและบริการลูกค้าทุกคนด้วยความเต็มใจ ตอนที่กำลังชั่งลูกอมให้ลูกค้าคนก่อนหน้า เขาได้สอบถามความต้องการของหลี่เซี่ยงตงไว้แล้ว แถมยังหันไปทักทายลูกค้าที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังหลี่เซี่ยงตงให้เตรียมตัวล่วงหน้าด้วย มือของเขาแม่นยำและนิ่งมาก ไม่นานนักลูกอมที่หลี่เซี่ยงตงสั่งก็ถูกชั่งน้ำหนักเสร็จสรรพ บรรจุลงในถุงกระดาษคราฟต์พิมพ์ลายห้างสรรพสินค้าสองใบ โจวอวี้ฉินกล่าวขอบคุณ รับถุงกระดาษมาแล้วกระตุกเสื้อหลี่เซี่ยงตงเบาๆ “มองอะไรอยู่คะ? ไปกันเถอะ” เธอเตือนสติสามีว่าพอได้แล้ว และซื้อของเสร็จแล้วก็อย่าขวางทางคนข้างหลัง “คุณมองอะไรคะ?” หลังจากเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ลูกอม โจวอวี้ฉินสังเกตเห็นว่าหลี่เซี่ยงตงยังหันกลับไปมองบ่อยๆ เธอเลยมองตามสายตาเขาไป “เราซื้อมาเยอะแล้วนะ คุณคงไม่ได้อยากกลับไปซื้อเพิ่มหรอกใช่ไหม?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ผมไม่ได้จะซื้อ ผมมองคนต่างหาก” โจวอวี้ฉินงง “มองคน?”

“ใช่ คุณไม่รู้จักเขาเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงชี้ไปที่พนักงานขายชายที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ลูกอม เห็นภรรยาทำหน้างง เขาจึงยิ้มอธิบาย “สหายคนที่ชั่งลูกอมให้เราเมื่อกี้ คือ ‘แรงงานดีเด่น’ ของปักกิ่งเชียวนะ แถมยังเป็นพนักงานขายระดับพิเศษของเมืองเราด้วย” เขาเลิกคิ้วให้ภรรยา “คนนี้ดังมากนะ อีกไม่กี่วันรายชื่อ ‘แรงงานดีเด่นระดับประเทศ’ ก็จะประกาศแล้ว เสียงเชียร์แกมาแรงมาก เรื่องหลังจากนี้คงไม่ต้องให้ผมพูดต่อนะ?” ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มีชื่อเสียงตั้งแต่เริ่มก่อตั้งเพราะความครบครันและขนาดที่ใหญ่โต ต่อมาก็ยิ่งโด่งดังไปทั่วประเทศเพราะพนักงานขายลูกอมคนนี้นี่แหละ จนได้รับฉายาว่า “ทิวทัศน์ที่ 9 ของปักกิ่ง” โจวอวี้ฉินเพิ่งย้ายกลับเข้าเมืองมาได้ไม่นาน ย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้ แต่พอได้ฟังหลี่เซี่ยงตงเล่า เธอก็รู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาทันที ยุคสมัยนี้ แค่แรงงานดีเด่นระดับอำเภอหรือจังหวัดก็ถือเป็นหัวหอกของชนชั้นกรรมกรแล้ว นี่ถึงขั้นระดับประเทศ ใครเห็นก็ต้องยกนิ้วโป้งให้ทั้งนั้น! ระหว่างทางเดินไปต่อแถวที่เคาน์เตอร์ถัดไป หลี่เสี่ยวไห่ที่เดินเกาะแม่แจมาตลอดทางก็ร้องขอ “แม่ครับ ขอขนมกินเม็ดนึงได้ไหม?” โจวอวี้ฉินเปิดถุงผ้า ล้วงลูกอมรวมรสออกมาจากถุงกระดาษหนึ่งเม็ด “กินตอนนี้เม็ดเดียวนะ กลับบ้านห้ามกินแล้วนะ”

“ครับแม่” หลี่เสี่ยวไห่รับลูกอมมา แกะเปลือกยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ หลี่เสี่ยวจู๋เห็นพี่ชายกินลูกอมอย่างเอร็ดอร่อย ก็ร้องเรียกแม่บ้าง “กินหนม...” โจวอวี้ฉินชำเลืองมองลูกสาว เธอไม่อยากให้กิน เพราะกลัวลูกจะเคี้ยวไม่เป็นแล้วติดคอ หลี่เสี่ยวจู๋รอแล้วรอเล่า แม่ก็ไม่ยอมให้ เธอก็เริ่มงอแง ตบแขนพ่อรัวๆ “พ่อจ๋า... กินหนม...” หลี่เซี่ยงตงแกล้งตีมึน “พ่อไม่ชอบกินขนม ขนมไม่อร่อยเลยลูก” หลี่เสี่ยวจู๋ไม่ยอมแพ้ “อร่อย... หวาน...”

“ขนมมันต้องละลายเป็นน้ำก่อนถึงจะหวาน กินทั้งเม็ดแบบนี้ไม่หวานหรอก ไม่เชื่อหนูถามพี่ชายสิว่าหวานไหม” หลี่เซี่ยงตงส่งสายตาให้หลี่เสี่ยวไห่ที่อมลูกอมอยู่เต็มปาก สองพ่อลูกสบตากัน หลี่เสี่ยวไห่หันมามองน้องสาว แล้วพูดโกหกหน้าตาย “ไม่หวาน ไม่อร่อยเลยสักนิด” พอไม่ได้ดั่งใจ หลี่เสี่ยวจู๋ก็ขมวดคิ้วหน้ามุ่ย ไม่พอใจอย่างแรง หลี่เซี่ยงตงเห็นลูกสาวหน้างอ ก็หัวเราะ จับมือน้อยๆ ของเธอชี้ชวนดูสินค้าแปลกตาตามตู้โชว์ต่างๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ โจวอวี้ฉินหิ้วถุงผ้ามือหนึ่ง อีกมือจูงหลี่เสี่ยวไห่ เดินตามหลังสองพ่อลูก หลี่เสี่ยวไห่กำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็น พอเจออะไรน่าสนุกก็พยายามจะสะบัดมือแม่วิ่งไปดู ในห้างคนเยอะพลุกพล่าน โชคดีที่หลี่เซี่ยงตงเตรียมการมาดี ก่อนออกจากบ้านเขาหยิบเชือกป่านมาจากห้องเก็บของเส้นหนึ่ง ตอนนี้ปลายเชือกด้านหนึ่งผูกไว้ที่เอวพ่อ อีกด้านผูกไว้ที่เอวลูกชาย แม้ภาพลักษณ์จะดูแปลกตา จนคนเดินผ่านไปผ่านมาต้องเหลียวมองครอบครัวนี้เป็นตาเดียว แต่หลี่เซี่ยงตงคิดว่าแบบนี้แหละดีที่สุด ดีกว่าต้องมาตะโกนแหกปากเรียกหาลูกตอนหลงกันตั้งเยอะ! “สหายครับ บิสกิตแบบนี้ แบบนี้ แล้วก็แบบนี้ เอาอย่างละสองจินครับ”