บทที่ 305 น้ำตาลปั้น

ไม่จำเป็นต้องดูหมายเลขบนป้ายไม้ เพราะเวลานี้ทั้งร้านมีลูกค้าอยู่แค่โต๊ะเดียวคือครอบครัวของพวกเขา หลี่เซี่ยงตงลุกเดินไปกลับสามรอบ ถึงจะลำเลียงบะหมี่เนื้อสามชามและน้ำแกงแป้งสองชามมาวางจนครบ “รีบกินกันเถอะ” หลี่เซี่ยงตงส่งตะเกียบให้หลี่เสี่ยวไห่ แล้วหันไปหาโจวอวี้ฉินที่อุ้มลูกสาวอยู่ “คุณกินก่อนไหม? เดี๋ยวผมป้อนลูกเอง”

“ม่ายเอา...” หลี่เสี่ยวจู๋ส่ายหัวดิก เธออยากจะกินเอง โจวอวี้ฉินบีบแก้มลูกเบาๆ “เด็กดีเชื่อฟังแม่นะ ให้แม่ป้อนนะลูก”

“ม่ายเอา... ม่ายเอา...” เห็นพี่ชายก้มหน้าก้มตาสูบเส้นบะหมี่ หลี่เสี่ยวจู๋ก็ไม่ยอมให้แม่ป้อนท่าเดียว ช่วงนี้เวลาอยู่บ้านเธอกินข้าวเองตลอด แต่เพราะยังจับตะเกียบไม่แข็ง ทุกครั้งที่กินเลยเลอะเทอะไปทั้งตัวทั้งโต๊ะ ถ้าอยู่บ้านจะปล่อยให้ทำเลอะเทอะ ยังไงก็ได้ แต่นี่อยู่ข้างนอก โจวอวี้ฉินยอมไม่ได้เด็ดขาด เธอทำหน้าดุ ขู่ลูกสาว “ไม่ต้องมาไม่เอานู่นไม่เอานี่ ถ้าหนูไม่เชื่อฟัง พ่อกับแม่จะไม่เอาหนูแล้วนะ จะทิ้งหนูไว้ข้างถนนเดี๋ยวนี้แหละ”

“ฮึก~” พอโดนแม่ขู่ หลี่เสี่ยวจู๋ก็หันขวับไปหาหลี่เซี่ยงตงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที “พ่อจ๋า... อุ้ม...” เห็นท่าทางน่าเอ็นดูของลูก หลี่เซี่ยงตงก็อดขำไม่ได้ “พ่ออุ้มก็ได้ แต่หนูต้องให้พ่อป้อนข้าวนะ”

“อื้อ อื้อ...” หลี่เสี่ยวจู๋ผงกหัวรัวๆ เอามือยันโต๊ะทำท่าจะปีนข้ามไปหาพ่อ “อยู่นิ่งๆ สิ!” โจวอวี้ฉินตีตูดลูกไปทีหนึ่ง แล้วส่งตัวข้ามโต๊ะไปให้หลี่เซี่ยงตง “กิน... หิวแย้ว...” พอย้ายมาเหยียบบนตักพ่อ หลี่เสี่ยวจู๋ก็ชี้ไปที่ชามบะหมี่ น้ำลายยืดเป็นทาง “อย่ากระโดดสิลูก ยืนดีๆ” หลี่เซี่ยงตงโอบเอวลูกสาวไว้ มือข้างหนึ่งคีบเส้นบะหมี่เป่าให้หายร้อนแล้วจ่อไปที่ปากเล็กๆ หลี่เสี่ยวจู๋งับเส้นเข้าปาก ค่อยๆ สูดเส้นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย แต่ขาป้อมๆ สองข้างที่เหยียบตักพ่ออยู่นั้นยุกยิกไม่หยุด ระหว่างป้อนลูกสาว หลี่เซี่ยงตงก็เหลือบมองลูกชายที่กำลังโซ้ยบะหมี่คำโต “เสี่ยวไห่ กินช้าๆ หน่อยลูก หิวน้ำไหม? ถ้าหิวน้ำก็ซดน้ำแกงในชามนั่น”