บทที่ 306 ลูกอมหมดแล้ว...

“ผมไม่ทำตกหรอกน่า!” หลี่เสี่ยวไห่เชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ “ขอให้จริงเถอะ” หลี่เซี่ยงตงฟังคำลูกชายแล้วก็ได้แต่สงสัยในใจ จากประสบการณ์ของเขา เด็กสิบคนที่ซื้อน้ำตาลปั้น อย่างน้อยสามคนครึ่งไม่ได้กินมันหรอก ของแบบนี้ซื้อแล้วต้องรีบกิน อย่ามัวแต่ถืออวดชาวบ้าน เพราะยิ่งอวดมากเท่าไหร่ โอกาสที่มันจะร่วงลงพื้นก่อนได้ลิ้มรสก็ยิ่งมากเท่านั้น “พี่ครับ ไปตรอกฉวนป่าน” หลี่เซี่ยงตงโบกรถสามล้อรับจ้าง ของพะรุงพะรังขนาดนี้จะให้ไปเบียดรถเมล์เหมือนขามาคงไม่ไหว คนถีบสามล้อมองสัมภาระแล้วตีราคา “สองเหมา” หลี่เซี่ยงตงยังไม่ทันอ้าปาก โจวอวี้ฉินก็สวนกลับทันควัน “หนึ่งเหมาห้า ระยะทางแค่นี้เอง สองเหมาแพงไป”

“ตกลง ขึ้นเลย” คนถีบสามล้อตอบตกลงง่ายๆ โจวอวี้ฉินยิ้มออกทันที เงินค่าน้ำตาลปั้นที่เสียให้ลูกชายไปเมื่อกี้ ถือว่ากู้คืนมาได้แล้วส่วนหนึ่ง ห้างสรรพสินค้าอยู่ไม่ไกลจากบ้านตระกูลหลี่จริงๆ นั่งรถแค่สิบกว่านาทีก็ถึง เสียงความเคลื่อนไหวหน้าประตูบ้าน ปลุกเจ้าดำกับเจ้าเหลืองให้ตื่นตัว แต่เพราะประตูใหญ่ปิดอยู่ พวกมันเลยออกมาไม่ได้ ได้แต่ส่งเสียงครางงุ้งงิ้งและตะกุยประตูอย่างร้อนรน “อาสามกับอาสะใภ้กลับมาแล้ว~” สิ้นเสียงตะโกนของหลี่เสี่ยวโปที่มาเปิดประตู เหล่าหลานๆ อย่างหลี่เสี่ยวเจียงที่ยังไม่ไปโรงเรียนก็วิ่งกรูกันออกมาจากลานบ้าน พวกเขาเพิ่งรู้ข่าวดีจากปากหลี่เสี่ยวโปตอนพักเที่ยงว่าอาสามจะซื้อหนังสือการ์ตูนมาฝาก “อาสาม อาสะใภ้” เด็กๆ ทักทายเจี๊ยวจ๊าว กำลังจะอ้าปากถามเรื่องหนังสือการ์ตูน สายตาก็พลันไปสะดุดเข้ากับหลี่เสี่ยวไห่ที่ยืนอยู่บนกระบะรถสามล้อ มือหนึ่งชูน้ำตาลปั้น มือหนึ่งเท้าเอววางมาดเท่ “โห! น้ำตาลปั้น! รูปมังกรซะด้วย เสี่ยวไห่... ขอพี่เลียคำนึงได้ไหม?” หลี่เสี่ยวเทาตาลุกวาว หลี่เสี่ยวโปที่ยืนข้างๆ ก็มองตาละห้อยด้วยความอยาก หลี่เสี่ยวไห่ส่ายหน้าดิก “กินไม่ได้ นี่มังกร ผมก็เกิดปีมังกร กินไม่ได้” หลี่เซี่ยงตงไล่หมาสองตัวที่พันแข้งพันขาออกไป แล้วอุ้มลูกชายจอมขี้โม้ลงมาจากรถ เท้ายังไม่ทันแตะพื้นดี หลี่เสี่ยวไห่กะจะอวดต่อ แต่หูโดนแม่ที่อุ้มหลี่เสี่ยวจู๋อยู่อีกมือบิดเข้าให้ “จะเก๊กไปถึงไหนฮะ? รีบเข้าบ้านเดี๋ยวนี้!”

“โอ๊ย~ ค้าบ~” โดนแม่จัดการไปหนึ่งดอก หลี่เสี่ยวไห่ก็เดินคอตกตามหลังแม่เข้าบ้านไปพร้อมกับหลี่เสี่ยวเหมยที่ช่วยถือถุงผ้า และหลี่เสี่ยวหลานที่ช่วยอุ้มบุหรี่สามคอตตอนกับถุงน้ำตาล หลี่เซี่ยงตงจ่ายเงินค่ารถเสร็จ หันไปเห็นหลี่เสี่ยวเจียงหิ้วขวดเหล้าเดินเข้าบ้าน รีบเตือน “ระวังหน่อยลูก เอาไปวางไว้ที่พื้นห้องปีกตะวันตกนะ”

“ครับอาสาม” พริบตาเดียว หน้าประตูบ้านตระกูลหลี่ก็เหลือแค่คนสามคนกับหมาสองตัว “ไปสิ ยืนบื้อทำไม ไม่เข้าบ้านเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงดีดนิ้วเรียกเจ้าดำเจ้าเหลืองให้เข้าบ้าน หลี่เสี่ยวเทากับหลี่เสี่ยวโปเดินประกบซ้ายขวาอาสามแน่น “อาสาม เสี่ยวโพบอกว่าอาไปซื้อการ์ตูนมา ไหนล่ะครับ? เมื่อกี้ผมมองหาไม่เห็นมีเลย” หลี่เสี่ยวเทาเปิดประเด็น หลี่เสี่ยวโปเสริมทันที “อาสามลืมซื้อใช่ไหมครับ?”

“ไม่ได้ลืม เดี๋ยวจะออกไปซื้อ” หลี่เซี่ยงตงหันไปปิดประตูใหญ่ ไล่หมากลับรัง แล้วพาสองหลานชายเดินเข้าห้องปีกตะวันตก ในห้อง หลี่เสี่ยวจู๋นอนกระดิกตีนเล่นนิ้วเท้าตัวเองอยู่บนเตียงเตาอย่างสบายอารมณ์ ส่วนโจวอวี้ฉินยืนอยู่ที่โต๊ะ กำลังแบ่งลูกอมให้หลี่เสี่ยวเจียงกับหลี่เสี่ยวเหมยและเสี่ยวหลาน หลี่เสี่ยวเทากับหลี่เสี่ยวโปเห็นดังนั้นก็ตาโต รีบวิ่งเข้าไปแบมือรอส่วนแบ่งบ้าง “เสี่ยวเทากับเสี่ยวโปให้คนละเม็ดพอ อย่าให้เยอะ” คำสั่งสายฟ้าฟาดจากหลี่เซี่ยงตง ทำเอาโจวอวี้ฉินชะงักมือ หันมามองสามีด้วยความสงสัย “อาสาม! พี่ใหญ่กับพี่เหมยได้ตั้งเจ็ดแปดเม็ด ทำไมผมกับเสี่ยวโปได้เม็ดเดียวล่ะครับ?” หลี่เสี่ยวเทาที่แบมือค้างไว้ รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ! หลี่เสี่ยวโปที่ไม่ได้พูดอะไร ก็มองอาสามด้วยสายตาน้อยใจสุดขีด “ทำไมน่ะเหรอ? ก็เมื่อกี้ตอนอยู่หน้าบ้าน พี่เสี่ยวเจียง พี่เหมย พี่หลาน เขาช่วยขนของเข้าบ้านโดยที่อาไม่ต้องเอ่ยปากสั่งสักคำ” หลี่เซี่ยงตงเดินไปที่โต๊ะ หยิบลูกอมสองเม็ดวางใส่มือหลานชายคนละเม็ด “แล้วพวกเอ็งสองคนทำอะไรอยู่? ในหัวมีแต่เรื่องหนังสือการ์ตูนใช่ไหม? นอกจากถุงผ้าของอาสะใภ้ที่พวกเอ็งไม่กล้ารื้อ รถสามล้อทั้งคันพวกเอ็งรื้อดูจนทั่วเลยนี่”