บทที่ 307 เสียงดังเพล้ง!

พอรู้ว่าลูกอมหวานๆ หายไป หลี่เสี่ยวจู๋ก็เลิกนอนคว่ำ ลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเตียงเตา เบะปากน้ำตาคลอเบ้า นิ้วป้อมๆ ชี้ไปที่หลี่เสี่ยวหลานที่ยืนเคี้ยวตุ้ยๆ อยู่ข้างเตียง “พี่จ๋า... กินหนม...” หลี่เสี่ยวหลานเหลือบมองไปทางประตู เห็นหลี่เสี่ยวเหมยเพิ่งเทน้ำร้อนใส่แก้วแล้วเดินออกไปเทน้ำทิ้งนอกห้อง สบโอกาส เธอจึงล้วงลูกอมเม็ดใหม่ในกระเป๋า แกะเปลือกออกแล้วแอบยื่นให้น้องสาวเลีย แต่หลี่เสี่ยวเหมยที่เทน้ำเสร็จเดินกลับเข้ามาเห็นพอดี จึงรีบเดินจ้ำเข้ามาหา “อาสามสั่งห้ามไม่ให้น้องเลียลูกอม” ว่าแล้วเธอก็แย่งลูกอมจากมือหลี่เสี่ยวหลาน ห่อกลับคืน แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อน้องสาว “ทำไมล่ะ?” หลี่เสี่ยวหลานไม่เข้าใจ หลี่เสี่ยวจู๋ยิ่งงงหนักกว่าเดิม ได้เลียไปแค่สองแผล็บ ของอร่อยก็อันตรธานหายไปอีกแล้ว... หนูน้อยเบิกตากลมโต จ้องมองพี่สาวทั้งสองอย่างรอคอย หลี่เสี่ยวเหมยบีบแก้มยุ้ยๆ ของน้องเบาๆ “รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวพี่ชงน้ำหวานให้กิน” จากนั้นหันมาอธิบายให้หลี่เสี่ยวหลานฟังอย่างใจเย็น “น้องยังเล็ก อมลูกอมไม่เป็น ถ้าเผลอสูดหายใจแรงๆ ลูกอมอาจจะหลุดเข้าไปติดคอได้” หลี่เสี่ยวหลานพยักหน้าหงึกหงัก “เข้าใจแล้วพี่เหมย พี่รีบไปชงน้ำหวานให้น้องเถอะ”

“กำลังจะไปนี่แหละ” หลี่เสี่ยวเหมยยกกระติกน้ำร้อนเทน้ำลงแก้วอีกครั้ง หย่อนลูกอมลงไปหนึ่งเม็ด แล้วใช้ช้อนคนยิกๆ ให้ละลาย หลี่เสี่ยวหลานเห็นน้องสาวเริ่มเบะปากเตรียมร้องไห้เพราะอดกินของหวาน ก็เร่งยิกๆ “พี่เหมย เสร็จยังเนี่ย?”

“ยังไม่ละลายเลย เธอหลอกล่อน้องไปก่อนสิ”

“พี่เหมย ให้น้องกินก่อนเถอะ น้องร้องไห้แล้วเนี่ย” เห็นน้ำตาเม็ดโตๆ ร่วงเผาะๆ จากตาหลี่เสี่ยวจู๋ หลี่เสี่ยวหลานก็ทำตัวไม่ถูก หลี่เสี่ยวเหมยเห็นท่าไม่ดี เลยรีบเดินถือแก้วเข้ามา ตักน้ำเชื่อมที่ลูกอมยังละลายไม่หมดดีไปจ่อที่ปากน้อง “ไม่ร้องนะ น้ำหวานมาแล้ว หวานเจี๊ยบเลย ชิมสิ” หลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินคำว่าหวาน ก็ยกมือปาดน้ำตา อ้าปากงับช้อนทันที ซู๊ด~ พอน้ำหวานเข้าปาก หนูน้อยก็หยุดร้องไห้เป็นปลิดทิ้ง เปลี่ยนมายิ้มแป้น ขนตายาวงอนที่เปียกชุ่มน้ำตาปิดพริ้มลงด้วยความสุข ... ...

เรือนหลัก ห้องทิศตะวันตก พ่อหลี่ที่เพิ่งตื่นจากงีบกลางวัน ลืมตามาเห็นหลี่เซี่ยงตงกับหลี่เสี่ยวเจียงขนเหล้ายาปลาปิ้งมาวางกองไว้ ก็นึกว่าตัวเองยังฝันอยู่ จนกระทั่งแน่ใจว่าเป็นของกตัญญูจากลูกชายคนเล็ก รอยยิ้มก็ระบายเต็มหน้าจนเห็นตีนกาชัดเจน หลี่เสี่ยวเจียงวางของเสร็จก็วิ่งออกไปเล่นต่อ พ่อหลี่หยิบห่อชาขึ้นมาดมฟุดฟิดอย่างชื่นใจ แล้วส่งต่อให้แม่หลี่ไปเก็บ “ของที่จะเอาไปเยี่ยมบ้านพ่อตาพรุ่งนี้ เตรียมครบแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงยิ้ม “ครบแล้วครับ เหมือนกับที่เอามาให้พ่อนี่แหละ” แม่หลี่ที่กำลังเก็บของพูดแทรก “เหล้ายาปลาปิ้งพวกนี้ก็ดีอยู่หรอก แต่คนจะดำรงชีวิต สิ่งที่ขาดไม่ได้จริงๆ ไม่ใช่ของพวกนี้” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า เขาเข้าใจความหมายของแม่ดี บ้านพ่อตาอยู่ชนบท สิ่งที่จำเป็นที่สุดคือน้ำมันกับน้ำตาล “ผมซื้อน้ำตาลทรายขาวกับน้ำตาลทรายแดงมาด้วยครับ เดี๋ยวว่าจะไปไหว้วานเฉียนปิน (เพื่อน) ให้ช่วยหาเนื้อกับน้ำมันเพิ่มอีกหน่อย” แม่หลี่ตอบรับ “อืม เตรียมไปเยอะๆ หน่อย ไหนๆ ก็ต้องนั่งรถไป ขนไปให้มากหน่อยจะดีกว่า” กำชับเสร็จ พ่อหลี่ก็ถามขึ้น “เอ็งเอาของมาให้ข้า แล้วส่วนของปู่เอ็งล่ะ มีไหม?”