บทที่ 308 พี่รองหลี่ที่กลั้นขำไม่อยู่

หลี่เสี่ยวไห่นอนคว่ำหน้า มองดูซากน้ำตาลปั้นที่แตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น แล้วก็แหกปากร้องไห้โฮออกมาทันที หลี่เสี่ยวเจียงที่วิ่งมาถึงรีบประคองน้องขึ้นมาจากพื้น “เสี่ยวไห่ เจ็บตรงไหนไหม?” หลี่เสี่ยวไห่ที่มีทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพรากกำลังเสียใจอย่างหนัก เขาไม่ตอบคำถามพี่ชาย แต่จ้องมองเศษซากน้ำตาลปั้นบนพื้นตาไม่กะพริบ จังหวะนั้นเอง หลี่เสี่ยวเทากับหลี่เสี่ยวโปที่วิ่งตามมาทีหลัง เห็นเศษน้ำตาลกระจายเกลื่อน ทั้งคู่ก็ก้มลงหยิบคนละชิ้นยัดเข้าปากอย่างรวดเร็ว พอเห็นภาพนั้น หลี่เสี่ยวไห่ถึงกับหยุดร้องไห้กึก! เขาสู้น้ำมูก กำลังจะอ้าปากโวยวายว่าพี่ชายกินของเขาทำไม แต่ทันใดนั้น เจ้าดำกับเจ้าเหลืองก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา จมูกหมาดมฟุดฟิดไปที่เศษน้ำตาลบนพื้น แล้วเล็งเป้าไปที่ชิ้นที่ใหญ่ที่สุด ตวัดลิ้นแผล็บเดียว... หลี่เสี่ยวไห่เห็นกับตาว่าหมาสองตัวคาบชิ้นส่วนน้ำตาลปั้นของเขา วิ่งหนีกลับไปที่รังอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา เขาถึงกับเอ๋อรับประทาน! ฉากนี้หลี่เสี่ยวเจียงที่กำลังปัดฝุ่นให้น้องชายก็เห็นเหมือนกัน เขากำลังจะอ้าปากปลอบใจ แต่หันไปเห็นหลี่เสี่ยวเทากับหลี่เสี่ยวโปทำท่าจะก้มลงไปเก็บกินอีก “พวกนายทำบ้าอะไรเนี่ย? กินไปชิ้นนึงยังไม่พออีกเหรอ?”

“เมื่อกี้กินไปแค่หนวดมันเอง ยังไม่รู้รสชาติเลย” หลี่เสี่ยวเทาบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมวางเศษน้ำตาลในมือลง ช่วงนี้ความเปลี่ยนแปลงของหลี่เสี่ยวเจียงทำให้หลี่เสี่ยวเทากับหลี่เสี่ยวโปเริ่มเกรงกลัวพี่ใหญ่คนนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว พอพี่ใหญ่ดุ หลี่เสี่ยวเทาก็ยอมวางมือ ส่วนหลี่เสี่ยวโปที่เป็นพวกไม้หลักปักเลนยิ่งไม่กล้าหือ เขาเป่าฝุ่นออกจากน้ำตาลในมือแล้ววางคืนที่เดิมอย่างว่าง่าย “น้ำตาลปั้นของผม~!” พอตั้งสติได้ หลี่เสี่ยวไห่ก็สะบัดตัวหลุดจากหลี่เสี่ยวเจียง ทิ้งก้นลงนั่งแปะกับพื้น ดิ้นพราดๆ ร้องโวยวาย “พวกพี่รังแกผม! เจ้าดำเจ้าเหลืองก็รังแกผม! พวกพี่กินน้ำตาลปั้นของผม ผมยังไม่ทันได้กินเลย! พวกพี่กินหมดเลย!” หลี่เซี่ยงตงที่ยืนอยู่หน้าประตูตั้งแต่ตอนหมาคาบไปกิน ถามเสียงเรียบ “หลี่เสี่ยวไห่ ร้องพอหรือยัง? ถ้าพอแล้วก็ลุกขึ้น!” หลี่เสี่ยวไห่ทำหูทวนลม ต่อให้หลี่เสี่ยวเจียงฉุดกระชากยังไงเขาก็ไม่ยอมลุก “เสี่ยวเจียง ปล่อยมัน” หลี่เสี่ยวเจียงเงยหน้ามองอาสาม แล้วลองดึงน้องอีกที แต่น้องชายตัวแสบนอนตายไม่ยอมลุก เขาเลยต้องยอมปล่อยมือถอยออกมา “หลี่เสี่ยวไห่! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” หลี่เซี่ยงตงเดินปรี่เข้าไปหา พอเห็นพ่อเอาจริง หลี่เสี่ยวไห่ก็รีบพลิกตัวลุกขึ้นยืนทันที เขาหยุดร้องไห้ แล้ววิ่งก้มหน้าพุ่งเข้าใส่แม่หลี่ (อาม่า) ที่เพิ่งเดินออกมาจากเรือนหลัก แม่หลี่ถลึงตาใส่หลี่เซี่ยงตงที่กำลังจะเข้ามาตีหลาน แล้วรีบยกมือยันตัวหลานชายที่สกปรกมอมแมมไว้ก่อนจะถึงตัว “เจ้าลิงทะโมน ตัวเปื้อนโคลนขนาดนี้อย่าเข้ามาถูไถย่านะ” หลี่เสี่ยวไห่ปาดน้ำมูก “ย่าครับ น้ำตาลปั้นผมตกพื้นแตกหมดเลย” แม่หลี่มองหลานชายสภาพเหมือนลูกหนูตกท่อ “ย่าเห็นแล้ว แตกก็แตกไปสิ เก็บขึ้นมาล้างน้ำหน่อยก็กินได้แล้ว”

“ไม่เหมือนกันครับย่า นั่นมันมังกรนะ!” หลี่เสี่ยวไห่น้ำตาไหลพราก ฟ้องย่าอย่างคับแค้นใจ “น้องสาวได้เลียแล้ว พี่เสี่ยวเทากับพี่เสี่ยวโปก็ได้กิน เจ้าดำกับเจ้าเหลืองกินเยอะสุด แต่ผมยังไม่ได้กินสักคำเดียว ผมยังไม่รู้เลยว่ามันหวานไหม”

“พรู๊ด~” คนในครอบครัวที่ออกมามุงดูเหตุการณ์ต่างพากันกลั้นขำ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดหัวเราะดังแทรกขึ้นมาอย่างผิดกาลเทศะ หลี่เอ้อร์เกอที่ยืนอยู่หน้าเรือนปีกตะวันออก กระแอมแก้เก้อสองที แล้วรีบหันหลังเดินกลับเข้าห้องตัวเอง คนอื่นกลั้นขำได้ แต่เขาไม่ไหวจริงๆ ไม่ใช่เพราะเส้นตื้น แต่เพราะเขานึกถึงภาพเมื่อกี้ ตอนที่โดนหลี่เสี่ยวไห่เขย่าตัวปลุก พอตื่นมาก็เจอน้ำตาลปั้นยัดเยียดมาตรงหน้า พร้อมกับท่าทางขี้โม้โอ้อวดของหลานชาย ตอนนั้นเขายังงัวเงีย แต่จำได้แม่นว่าไอ้หลานตัวแสบมันยืดอกภูมิใจกับน้ำตาลปั้นอันนี้แค่ไหน... เสียงหัวเราะของลุงรองทำลายจังหวะการฟ้องของหลี่เสี่ยวไห่ เขาเลยเงียบไป ได้แต่ยืนคอตกสะอึกสะอื้นเบาๆ ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองช่วยโจวอวี้ฉินเก็บเศษน้ำตาลปั้นบนพื้น ป้าสะใภ้ใหญ่บ่น “น้องสะใภ้ วันหลังอย่าสาดน้ำหน้าห้องตัวเองสิ ดูสิเสี่ยวไห่ลื่นล้มเลย” หลี่เสี่ยวเหมยที่อุ้มหลี่เสี่ยวจู๋อยู่หน้าประตูห้อง หดคอวูบ... น้ำกองนั้นฝีมือเธอเอง... “เสี่ยวไห่เจ็บตรงไหนไหม?” ย่าทวดที่เดินถือไม้เท้าออกมา ถามด้วยความเป็นห่วง “พาไปล้างตัวหน่อยไป”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ ฉันดูแล้วหนังถลอกสักนิดก็ไม่มี เดี๋ยวฉันพาไปล้างตัว แม่กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ” แม่หลี่จูงหลี่เสี่ยวไห่ไปที่ก๊อกน้ำ ย่าทวดหันมามองหลี่เซี่ยงตงที่หน้าตาทมึนทึง “เดี๋ยวกลับเข้าห้อง ตีก้นสักสองทีสั่งสอนก็พอนะ ตอนเอ็งเด็กๆ ทำน้ำตาลปั้นตก เอ็งอาละวาดหนักกว่าเสี่ยวไห่อีก” สิ้นคำย่าทวด ปู่ทวด (หลี่เหล่าโถว) ก็เสริมขึ้นมา “ตอนเด็กเจ้าตงมันหนักกว่าเสี่ยวไห่เยอะ ของเสี่ยวไห่ตกพื้นยังล้างน้ำกินได้ แต่ของพ่อมันน่ะ ทำตกในส้วมสาธารณะหน้าปากซอยโน่น” นอกจากพ่อแม่และพี่ใหญ่ คนอื่นในบ้านไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน หลี่เสี่ยวโป จอมปากสว่างรีบถาม “ปู่ทวดครับ อาสามเอาน้ำตาลปั้นไปทำอะไรในส้วม?” ปู่ทวดหัวเราะร่า “ก็อาเอ็งขี้ระแวง กลัวพ่อเอ็งกับลุงใหญ่เอ็งจะแย่งกิน เลยแอบเอาไปกินในส้วมไงล่ะ” หลี่เซี่ยงตงโดนแฉวีรกรรมวัยเด็กต่อหน้าธารกำนัล ก็หน้าแดงเถือก “ปู่ ย่า ผมเหนื่อยแล้ว ขอตัวเข้าห้องก่อนนะครับ” พูดจบก็รีบหันหลังเดินหนี คว้าตัวลูกสาวจากอ้อมแขนหลี่เสี่ยวเหมยมาอุ้มเข้าห้อง “พี่ชาย... น่าไม่อาย...” หลี่เสี่ยวจู๋ที่โดนพ่ออุ้ม เอานิ้วขีดแก้มล้อเลียนพี่ชาย (หรือล้อพ่อ?) หลี่เซี่ยงตงดีดจุกผมบนหัวลูกสาวเบาๆ วางลงบนเตียงเตา “พ่อกล่อมหนูนอนดีไหม?”