บทที่ 309 เกือบโดนข่วน

โจวอวี้ฉินจูงหลี่เสี่ยวไห่ที่ล้างเนื้อล้างตัวสะอาดสะอ้านเดินเข้าห้อง เธอวางชามในมือลงบนโต๊ะ แล้วย่องเบาๆ ไปที่เตียงเตา ชะโงกหน้าดูหลี่เสี่ยวจู๋ที่นอนนิ่งอยู่ เธอหันไปถามหลี่เซี่ยงตงที่นั่งอยู่หัวเตียงเสียงเบา “หลับแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงยังไม่ทันอ้าปากตอบ หลี่เสี่ยวจู๋ก็ลืมตาโพลง หัวเราะคิกคัก เธอหัวเราะไปกลิ้งตัวไปมาบนเตียง ปากก็ตะโกนลั่น “ยาง... ยางไม่หลับ...” โจวอวี้ฉินเอาเข่าข้างหนึ่งปีนขึ้นไปบนเตียง คว้าตัวลูกลิงที่กลิ้งไปกลิ้งมาไว้ “อยู่นิ่งๆ รีบนอนเดี๋ยวนี้” พอกำราบให้ลูกสาวนอนนิ่งและหลับตาลงได้อีกครั้ง เธอถึงค่อยลากหลี่เสี่ยวไห่ที่ยืนคอตกอยู่หน้าเตียงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอลับหลังแม่ หลี่เสี่ยวจู๋ที่แกล้งหลับก็ลืมตาแป๋วอีกรอบ เธอพลิกตัวคลานไปข้างหลังพ่อ แล้วใช้หัวโหม่งเอวพ่อ ปึ้ก ปึ้ก โดนลูกสาวเอาหัวโขกเอวไปสองที หลี่เซี่ยงตงก็ชักจะไม่ไหว เขาเอามือไขว้หลังกันเอวไว้ หลี่เสี่ยวจู๋ก้มหัวเตรียมพุ่งชนอีกที แต่สัมผัสได้ว่าเป้าหมายเปลี่ยนไป เธอเงยหน้าขึ้นดู แล้วก็ก้มหัวพุ่งชนมือพ่ออีกรอบ หลี่เซี่ยงตงฉวยโอกาสคว้าเปียผมจุกบนหัวลูกสาวไว้หมับ หลี่เสี่ยวจู๋จะถอยหลังไปตั้งหลักพุ่งชนใหม่ก็ไปไม่ได้ เพราะโดนดึงผมไว้ เธอเลยไม่พอใจ ตีแขนพ่อรัวๆ ให้ปล่อย “พ่อชั่ว... พ่อชั่ว...” หลี่เซี่ยงตงหันกลับมาถามยิ้มๆ “ใครชั่วนะ?”

“พ่อชั่ว...” พูดจบก็เงยหน้าขึ้นทำท่าจะกัด แต่ งั่ม งั่ม ไปสองทีก็กัดไม่ถึง เลยเปลี่ยนเป็นตะโกนฟ้องแทน “แม่จ๋า... แม่... พ่อแกล้ง...” โจวอวี้ฉินที่กำลังดึงกางเกงให้ลูกชาย หันมาดุสามี “คุณปล่อยลูกเดี๋ยวนี้นะ ว่างนักหรือไงไปแกล้งลูก?”

“หยอกเล่นน่า” หลี่เซี่ยงตงปล่อยมือ แล้วหันไปย้ำกับลูกสาวที่หน้างอ “หยอกเล่นเฉยๆ~” หลี่เสี่ยวจู๋ยกมือลูบเปียผมตัวเอง แล้วสะบัดหน้า เชอะ ใส่พ่อที่ยืนยิ้มระรื่น “แม่จ๋า... พ่อชั่ว... ตีพ่อ...” โจวอวี้ฉินเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกชายเสร็จ ก็เดินมาบีบแก้มป่องๆ ของลูกสาว “จะให้แม่ตีใคร? ตีหนูดีไหม?” หลี่เสี่ยวจู๋รีบชี้ไปที่หลี่เสี่ยวไห่ “ตีพี่...” หลี่เซี่ยงตงหันไปมอง เห็นหลี่เสี่ยวไห่กำลังเขย่งปลายเท้าพยายามปีนขึ้นเก้าอี้ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเงียบๆ ไปข้างหลังลูกชายที่กำลังต่อสู้กับเก้าอี้อย่างเอาเป็นเอาตาย รอจนหลี่เสี่ยวไห่ออกแรงเฮือกสุดท้ายปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ได้สำเร็จ หลี่เซี่ยงตงก็กดตัวลูกให้นอนคว่ำลงกับเก้าอี้ทันที “พ่อ! พ่อจะทำอะไร?”

“เดี๋ยวก็รู้” หลี่เซี่ยงตงถลกกางเกงลูกลง แล้วง้างมือฟาดก้นดัง เพียะ เพียะ! สองทีเน้นๆ โดนตีแบบไม่ทันตั้งตัว หลี่เสี่ยวไห่ร้องจ๊าก อ๊าก อ๊าก หลี่เซี่ยงตงมองรอยฝ่ามือแดงๆ บนก้นลูกชาย แล้วสอนบทเรียน “รอบนี้สองที ถ้าคราวหน้ากล้านอนดิ้นพราดๆ กับพื้นอีก พ่อจะตีสี่ที ได้ยินไหม?” เสียดายของกินแล้วร้องไห้ พ่อเข้าใจ เด็กที่ไหนก็ร้อง แต่การลงไปนอนดิ้นกับพื้นนี่ต้องดัดนิสัย! หลี่เสี่ยวไห่ขอบตาแดงก่ำ ตอบเสียงอ่อย “ได้ยินครับ” หลี่เซี่ยงตงดึงกางเกงลูกขึ้น แล้วหิ้วคอเสื้อยกลงมายืนบนพื้น “เอ้า กินซะ” เขารู้ดีว่าลูกชายปีนเก้าอี้ทำไม หลี่เสี่ยวไห่รับชามมา มองดูเศษน้ำตาลปั้นที่แม่ล้างน้ำให้สะอาดแล้ว น้ำตาที่คลอเบ้าก็แห้งเหือดทันที เขาหยิบเศษน้ำตาลชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก “พี่จ๋า... กิน...” หลี่เสี่ยวจู๋เห็นพี่กินขนม ก็ยื่นมือไขว่คว้า “ออกไปกินข้างนอกไป” หลี่เซี่ยงตงไล่ลูกชาย หลี่เสี่ยวไห่รับคำ ครับ แล้วกอดชามวิ่งจู๊ดออกจากห้องไป โจวอวี้ฉินเห็นสามีสะพายกระเป๋าเตรียมออกข้างนอก ก็ถาม “จะไปซื้อหนังสือการ์ตูนเหรอ?”

“อือ แล้วก็จะไปซื้อคู่มือเรียนให้น้องสาวคุณด้วย”