บทที่ 310 สุดท้ายทั้งหมดก็ต้องตกเป็นของผมไม่ใช่เหรอ?

มือซ้ายหิ้วตั้งหนังสือการ์ตูน มือขวาหิ้วชุด แบบเรียนคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี หลี่เซี่ยงตงเดินออกจากร้านหนังสือซินหัวด้วยความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา พอหันหลังกลับไปมอง... พระช่วย! แม่สาวน้อยสองคนที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังเขาเมื่อกี้ กำลังจ้องเขตาเขม็ง แววตาเหมือนเสือจ้องตะครุบเหยื่อ ท่าทางพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ได้ทุกเมื่อ ในยุคสมัยที่ผู้คนเปี่ยมไปด้วยพลังยุทธ์และความห้าวหาญแบบนี้ แม้แต่เด็กมัธยมปลายผู้หญิง พลังการต่อสู้ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด เขาแค่คนเก็บผักตบชวา จะไปสู้รบปรบมือไหวได้ยังไง... หลี่เซี่ยงตงรีบกระโดดขึ้นจักรยาน ปั่นหนีสุดชีวิตกลับบ้านทันที! ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าลานบ้าน หลี่เสี่ยวโปกับหลี่เสี่ยวไห่ คนหนึ่งเรียกพ่อ คนหนึ่งเรียกอาสาม วิ่งตื๋อเข้ามาหา สายตาจับจ้องไปที่หนังสือการ์ตูนที่ห้อยอยู่ตรงแฮนด์รถจักรยานเป็นมัน หลี่เซี่ยงตงหิ้วหนังสือสองตั้งกลับเข้าไปในเรือนปีกตะวันตก “เอาไปคนละเล่ม อ่านถนอมๆ หน่อยนะ” หลี่เสี่ยวโปกับหลี่เสี่ยวไห่รับคำเสียงใส คว้าหนังสือการ์ตูนแล้ววิ่งปรู๊ดออกจากห้องไป โจวอวี้ฉินเห็นหลี่เซี่ยงตงรื้อกล่องไม้ใบเล็กที่ซ่อนเงินไว้ออกมาจากตู้เสื้อผ้า ก็ถามขึ้น “คุณจะทำอะไร?”

“จะไปหาเฉียนปินให้ช่วยแลกเนื้อกับน้ำมันหน่อย”

“เอามาแค่นิดหน่อยพอนะ”

“รู้แล้วน่า” กว่าจะได้ไปบ้านพ่อตาอีกทีคงเป็นช่วงตรุษจีน หลี่เซี่ยงตงเลยไม่ฟังคำทัดทานภรรยา หยิบตั๋วเนื้อกับตั๋วน้ำมันติดมือไปอย่างละสิบชั่ง โจวอวี้ฉินมัวแต่กล่อมหลี่เสี่ยวจู๋ที่ไม่ยอมนอนกลางวันให้ดื่มน้ำ เลยไม่ได้สังเกตว่าเขาหยิบไปเท่าไหร่ จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่เซี่ยงตงกลับมาพร้อมเนื้อและน้ำมันเต็มไม้เต็มมือ “สหายโจวอวี้ฉิน คุณเลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้นได้ไหม? ทำยังกับผมขนของหนีกลับบ้านแม่ตัวเองงั้นแหละ” หลี่เซี่ยงตงยิ้มแห้งๆ แล้วพูดเองเออเองต่อ “ไก่เต๋อโจวที่ผมซื้อมาคุณเอาไว้ไหน? ในครัวเล็กใช่ไหม? อืม ต้องอยู่ในครัวแน่ๆ เดี๋ยวผมเอาตัวนึงไปให้ลุงซุนนะ อาจจะกลับดึกหน่อย” พูดจบก็หันหลังเดินออกจากเรือนปีกตะวันตก ไปหยิบไก่มาหนึ่งตัว แล้วหาถุงตาข่ายมาใส่ทับทิมที่เด็ดจากต้นในบ้านอีกห้าลูก ไม่ได้นั่งรถเมล์ หลี่เซี่ยงตงปั่นจักรยานตรงดิ่งไปยังบ้านพักรวมของลุงซุน จอดรถเสร็จก็ผลักประตูเข้าไป “ลุงซุน ใกล้จะถึงวันไหว้พระจันทร์แล้ว ไก่ตัวนี้โหวซานกับอาเจ๋อเตรียมไว้ให้ลุงล่วงหน้า ส่วนทับทิมนี่ผมเก็บมาจากต้นที่บ้านครับ”

“เมื่อเช้าของพะรุงพะรังผมเลยไม่ได้ติดมือมาด้วย นี่เพิ่งกลับไปเอาที่บ้านมาให้ วางไว้บนโต๊ะนะครับ อ้อ... ไก่นี่ลุงรีบกินให้หมดภายในคืนนี้นะครับ เดี๋ยวจะเสีย” ลุงซุนที่กำลังส่องจิ้งหรีดอยู่เงยหน้าขึ้นยิ้ม ไม่ปฏิเสธน้ำใจ “ขอบใจมาก ลุงรับน้ำใจพวกเอ็งสามคนไว้แล้ว” ของราคาแพงหรือถูก มากหรือน้อย แกไม่สนหรอก แกสนแค่ว่ายังมีคนนึกถึงแกอยู่ ตั้งกี่ปีมาแล้ว... นับตั้งแต่พ่อแม่และเมียแกตายจากไป ก็ไม่เคยมีใครมาคอยห่วงใยแกแบบนี้อีกเลย หัวใจที่เคยแห้งแล้งพลันอบอุ่นขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะผ่านโลกมาเยอะ น้ำตาคงไหลพรากออกมาให้ขายหน้าแล้ว “อาเจ๋อ ลุงซุนคงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ เอ็งเข้าไปนอนพักในห้องก่อนไป เดี๋ยวข้าทำแทนเอง”