บทที่ 311 ลุงซุนจิ้งหรีดเข้าร่วมก๊วน

สมองของโหวซานช่างมีความคิดที่ผิดมนุษย์มนาจริงๆ ลุงซุนแกยังอยู่ดีมีสุขแท้ๆ มันดันวางแผนฮุบมรดกแกซะแล้ว... “โหวซาน เดี๋ยวออกไปเอ็งหุบปากให้สนิท ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?” หลี่เซี่ยงตงรู้นิสัยโหวซานดี หมอนี่ไม่มีพิษภัยหรอก แต่ปากเสียชอบหาเรื่อง ถ้าเผลอพูดอะไรไม่เข้าหูจนลุงซุนของขึ้น ความพยายามที่ทุ่มเทมาตลอดช่วงที่ผ่านมาจะสูญเปล่าหมด! “ตงจื่อพูดถูก โหวซาน ตอนคุยธุระเอ็งนั่งเป็นใบ้ไปเลยจะดีที่สุด!” อาเจ๋อเริ่มสงสารลุงซุนจับใจ ที่ต้องมาโดนไอ้ชาติหมาอย่างโหวซานหมายหัว เขานึกภาพตาม... ถ้าเขาเป็นลุงซุน ก่อนตายคงต้องลุกมาบีบคอโหวซานให้ตายตกไปตามกันก่อนแน่ๆ! โดนเพื่อนรุมสกรัม โหวซานก็ทำหน้ามุ่ยตอบเสียงอ่อย “รู้แล้วน่า เดี๋ยวผมไม่พูดสักคำเลย พอใจยัง” การประชุมลับสามคนจบลง หลี่เซี่ยงตงรอเวลาอีกสิบกว่านาที เพื่อให้แน่ใจว่าอารมณ์คงที่ แล้วค่อยเรียกโหวซานกับอาเจ๋อเดินออกจากห้องใน ในห้องโถง ลุงซุนที่กำลังทำงานเงยหน้าขึ้นมองหลี่เซี่ยงตงที่เดินนำออกมา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง หลี่เซี่ยงตงอมยิ้ม “ลุงซุนครับ วางมือจากงานก่อนเถอะ เรามานั่งคุยกันดีกว่า” ได้ยินคำว่า ‘คุย’ ลุงซุนก็รู้ทันทีว่าสำเร็จไปครึ่งทางแล้วแกรีบวางกระบอกไม้ไผ่ ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม โต๊ะสี่เหลี่ยมจัตุรัส สี่คนนั่งประจำสี่ด้าน ตรงหน้ามีแก้วน้ำร้อนควันฉุยคนละใบ หลี่เซี่ยงตงอธิบายกระบวนการค้าเหรียญเงินอย่างละเอียด ลุงซุนที่เคยสงสัยมาตลอดว่าจะเอาเหรียญจำนวนมหาศาลไปปล่อยที่ไหน ในที่สุดก็กระจ่างแจ้ง แกยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ระงับความตื่นเต้นในใจ “ตงจื่อ! งานนี้ทำได้! ไม่ต้องพูดเยอะ ลุงขอเอี่ยวด้วยคน” แสดงจุดยืนเสร็จ แกก็วางแก้วลงแล้วถามเข้าประเด็น “พวกเอ็งสามคนจะแบ่งส่วนแบ่งให้ลุงเท่าไหร่?” ปากถามรวมๆ แต่สายตาลุงซุนจับจ้องไปที่หลี่เซี่ยงตงคนเดียว หลี่เซี่ยงตงยังไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับด้วยรอยยิ้ม “ลุงซุนครับ ลุงบอกมาก่อนดีกว่าว่าลุงลงขันได้เท่าไหร่?” ลุงซุนไม่ลังเล ชูมือขึ้นห้านิ้ว อาเจ๋อลองเดา “ห้าร้อย?” ลุงซุนมองค้อนขวับ กำลังจะอ้าปากด่า โหวซานที่นั่งทางซ้ายมือก็ลุกพรวดพราด “อย่าบอกนะว่าห้าหมื่น?!” ลุงซุนสะดุ้งโหยงกับท่าทางเล่นใหญ่ของโหวซาน “ห้าหมื่นบ้านป้าเอ็งสิ! ต่อให้เอ็งจับข้าไปชำแหละขาย ก็หาเงินห้าหมื่นมาไม่ได้หรอกโว้ย! ห้าพัน!”

“อ๋อ... ห้าพัน ห้าพันก็เยอะอยู่นะ” ดวงตาเรียวรีของโหวซานกลอกไปมาสองรอบ แล้วทิ้งก้นลงนั่งตามเดิม ลุงซุนแค่นเสียง “แน่นอนสิวะ นี่มันเงินเก็บครึ่งค่อนชีวิตของข้าเลยนะ!” โหวซานกับอาเจ๋อเชื่อสนิทใจ ไม่คิดจะโต้แย้ง แต่คนที่ ไม่เชื่อ คือหลี่เซี่ยงตง... จิ้งจอกเฒ่าอย่างแกไม่มีทางเทหมดหน้าตักหรอก! ห้าพันหยวนนี่ เผลอๆ จะไม่ถึงหนึ่งในสามของสมบัติแกด้วยซ้ำ! แต่เขาก็ไม่พูดขัด ห้าพันหยวนถือเป็นเงินทุนก้อนโตแล้ว หลี่เซี่ยงตงเดาว่าช่วงที่ผ่านมา ลุงซุนคงไม่ได้อยู่เฉยๆ คราวก่อนสืบมาถึงบ้านเขาได้ ป่านนี้คงสืบประวัติครอบครัวและพื้นเพของพวกเขาทั้งสามคนจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ไม่อย่างนั้น อย่าว่าแต่ห้าร้อยเลย ห้าสิบหยวนแกก็คงไม่กล้าควัก! “ลุงซุนครับ” หลี่เซี่ยงตงเรียกสติ “เงินห้าพัน บวกกับแรงที่ลุงต้องช่วยรับซื้อเหรียญ ลุงได้ส่วนแบ่งสามส่วน (30%)”

“ลุงอย่าเพิ่งมองว่าน้อยนะ หลักๆ คือผมเป็นคนต้นคิด และผมเตรียมเงินไว้หกพันหยวน แถมผมก็ต้องลงแรงรับซื้อเหมือนกัน ผมก็ถือสามส่วนเท่าลุง”

“ส่วนโหวซานกับอาเจ๋อ ลงขันคนละสองพัน ถือคนละสองส่วน (20%)” พูดถึงตรงนี้ เห็นลุงซุนทำท่าจะทักท้วง หลี่เซี่ยงตงรีบยกมือห้าม “เมื่อกี้ผมบอกลุงแล้วว่าเราจะไปปล่อยของที่หมิ่นหนานบ้านเดิมของตายายอาเจ๋ออยู่ที่นั่น เป็นตระกูลใหญ่มีอิทธิพลในท้องถิ่น ตัวอาเจ๋อเองก็พูดภาษาถิ่นได้ ดังนั้นอาเจ๋อถือสองส่วน ลุงรับได้ไหมครับ?” ลุงซุนพยักหน้า เรื่องตระกูลอาเจ๋อแกสืบมาไม่ลึกขนาดนั้น รู้แค่ว่าแม่หนีไปเมืองนอก พ่อลูกเลยโดนหางเลข พอรู้ว่ามีตระกูลใหญ่คอยหนุนหลังที่ปลายทาง แกก็สบายใจ การค้าขายจะได้ราบรื่นและปลอดภัย “ส่วนโหวซานไม่ต้องพูดถึง ข้ารู้ว่า...” ลุงซุนเกือบหลุดปากว่าสืบประวัติมาแล้ว รีบเบรกหัวทิ่ม การแอบสืบประวัติชาวบ้านมันดูไม่ดี แกกระแอมแก้เก้อ “เอ่อ... หมายถึงโหวซานได้สองส่วนก็คงมีเหตุผลของมัน ลุงไม่มีปัญหา งั้นเราแบ่งกันตามนี้ 3-3-2-2” เรื่องส่วนแบ่งลงตัว หลี่เซี่ยงตงก็เล่าเรื่องเหรียญพันกว่าเหรียญที่รับซื้อมาจากหมู่บ้านลุงเจิ้งในราคาถูก “อาเจ๋อ เอาสมุดบัญชีให้ลุงซุนดูหน่อย” อาเจ๋อยื่นสมุดให้ ลุงซุนเปิดดูผ่านๆ แล้วส่งคืน “ส่วนต่างตรงนี้ ตอนปันผลรอบหน้าพวกเอ็งหักออกไปก่อนเลย” ลุงซุนไม่สงสัยเรื่องบัญชีแต่อย่างใด แกรู้อยู่แล้วว่าราคาเหรียญแต่ละที่ต่างกัน ยิ่งกันดารยิ่งถูก ติดที่ว่ายุคนี้การเดินทางข้ามจังหวัดมันยาก ใบผ่านทางขอยาก ไม่งั้นไปแถวชนบทกันดาร รับซื้อเหรียญละสองหยวนยังได้เลย! “ตงจื่อ พวกเอ็งมาถูกทางแล้ว เราไปกวาดซื้อตามหมู่บ้านรอบๆ ปักกิ่งก็ได้ ถึงจะน้อยหน่อยแต่ต้นทุนต่ำ ถ้าไม่พอเดี๋ยวลุงจะใช้เส้นสายของลุง ไปตามเก็บจากพวก ‘ผู้ดีเก่า’ ในเมืองมาสมทบ”

“ตามนั้นครับลุง” หลี่เซี่ยงตงเห็นด้วยทันที ที่เขายอมแบ่งให้ลุงซุนสามส่วน ก็เพราะหวังพึ่งเครือข่าย ‘ผู้ดีเก่าตกอับ’ ของแกนี่แหละ ตอนนี้ ยิ่งต้นทุนต่ำ กำไรส่วนต่างก็ยิ่งมาก ทั้งสี่คนจิบน้ำคุยรายละเอียดเพิ่มเติม ลุงซุนเสนอตัวจะขอตามไปดูตลาดที่หมิ่นหนานในรอบแรกด้วย โดยจะหาทางขอใบผ่านทางจากคณะกรรมการชุมชนเอง แต่ขอให้โหวซานช่วยซื้อตั๋วรถไฟให้ และกฎเหล็กอีกข้อคือ... ต่อไปนี้วันหยุดห้ามพัก! ต้องแยกย้ายกันออกไปตระเวนรับซื้อเหรียญตามชนบท ใจจริงหลี่เซี่ยงตงอยากพักผ่อน แต่พอนึกถึงเงินก้อนโตที่ต้องใช้ซื้อบ้านสวนฝั่งตรงข้ามปีหน้า เขาก็ยอมกัดฟันสู้ การเจรจาเสร็จสิ้น ลุงซุนกลับไปตรวจจิ้งหรีดต่ออย่างอารมณ์ดี ฮัมเพลงลูกทุ่งเบาๆ ตลอดเวลา หลังจากนอนไม่หลับมาหลายคืน คืนนี้แกคงหลับสนิทสักที...