บทที่ 312 ผมคำนวณไว้หมดแล้ว

หลี่เซี่ยงตงเดินออกมาจากบ้านลุงซุน ยกข้อมือดูเวลา บ่ายสี่โมงเย็นแล้ว รอบนี้หลี่เซี่ยงตงได้ส่วนแบ่งจากจิ้งหรีดห้าร้อยหยวน ส่วนโหวซานและอาเจ๋อได้ไปคนละร้อยเจ็ดสิบ หลี่เซี่ยงตงเข็นจักรยาน โดยมีโหวซานกับอาเจ๋อเดินขนาบข้าง ทั้งสามเดินไปตามตรอกแคบๆ หลี่เซี่ยงตงเปิดประเด็น “ที่ข้าบอกลุงซุนไปว่าพวกเอ็งควักเงินออกมาได้คนละสองพัน เพราะกลัวแกจะมีปัญหาเรื่องที่พวกเอ็งได้ส่วนแบ่งคนละสองส่วนน่ะ”

“รวมกับเงินที่ได้รอบนี้ เงินพวกเอ็งยังขาดอยู่อีกนิดหน่อยใช่ไหม? ขาดเท่าไหร่? เอาของข้าไปโปะก่อนได้นะ ไม่คิดดอกเบี้ย” โหวซานกับอาเจ๋อส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ข้าขาดอีกแค่สามร้อยกว่า เดี๋ยวกลับไปหาข้ออ้างขอพ่อก็ได้ เอ็งไม่ต้องห่วง”

“พี่ตง ผมก็ไม่เอา เดี๋ยวกลับไปขอแม่ ถ้าแม่ไม่ให้ก็ไปรีดไถพี่สาวคนโตกับคนรองเอา” เห็นเพื่อนยืนยันว่าจัดการได้ หลี่เซี่ยงตงก็ไม่เซ้าซี้ ทั้งสามเดินเงียบๆ กันไปจนเกือบถึงถนนใหญ่ อาเจ๋อก็โพล่งขึ้นมา “ตงจื่อ ส่วนแบ่งของเอ็งน้อยไปรึเปล่า?” หลี่เซี่ยงตงรู้ว่าเพื่อนหมายถึงอะไร “ตามหมู่บ้านรอบนอกเราเก็บเหรียญเงินได้ไม่เยอะหรอก ไม่ใช่ทุกหมู่บ้านจะเป็นเหมือนหมู่บ้านลุงเจิ้ง แหล่งใหญ่ของจริงคือพวก ‘ผู้ดีเก่า’ ในมือลุงซุนต่างหาก” ... ...

“กลับมาแล้วเหรอ?” โจวอวี้ฉินเห็นหลี่เซี่ยงตงเดินเข้าห้อง ก็ชะโงกหน้ามองไปที่ลานบ้าน “โหวซานไม่ได้มาด้วยเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงโยนกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ “คุณถามหาทำไม?” โจวอวี้ฉินค้อนควัก “ถามทำไมน่ะเหรอ? ก็ปกติเขามาด้วยตลอด ถ้ามาฉันจะได้เตรียมน้ำชาไง” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ “ลำบากคุณแล้วสหายโจวอวี้ฉิน แต่วันนี้คุณอู้งานได้ เพราะโหวซานพกเงินติดตัวเยอะ ผมเลยไล่ให้รีบกลับบ้านไปแล้ว”

“แหม ดูทำตัวเข้า... งั้นคุณก็รีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะ ตัวเปื้อนฝุ่นหมดแล้ว ฝากดูผูกด้วยนะ เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าวเย็น”