บทที่ 323 ความฝันและการจากลา

ระยะทางจากหวังเจียโกวถึงปักกิ่งนั้นไม่ได้ไกลเลยจริงๆ

ทว่าช่วงระยะทางสั้นๆ นี้ กลับมีปราการธรรมชาติขวางกั้นราวกับหุบเหวลึก คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านหลายคนใช้ชีวิตมาค่อนคน ยังไม่เคยเข้าเมืองสักครั้งในชีวิต อย่าว่าแต่เด็กๆ อย่างเจ้าไข่เหม็นหรือเจ้าหนูขี้มูกโป่งเลย

ขอบเขตการใช้ชีวิตของพวกเขา จำกัดอยู่แค่หมู่บ้านไม่กี่แห่งโดยมีหวังเจียโกวเป็นศูนย์กลาง

พวกเขารู้จักปักกิ่งผ่านคำบอกเล่าของหลี่เซี่ยงตง และต่างวาดฝันถึงปักกิ่งด้วยความปรารถนา

"อาหลี่ ในเมืองสนุกไหมครับ?"