บทที่ 324 ความคนึงหาและความกระอักกระอ่วน

หลี่เซี่ยงตงมีชีวิตมาสองชาติแล้ว เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาจึงไม่ถึงกับต้องร้องไห้ฟูมฟายตามพวกเด็กๆ ไปด้วย

เพียงแต่ในใจเขาก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง เขาชอบเด็กพวกนี้จริงๆ

"รีบกลับบ้านกันเถอะ พรุ่งนี้อาต้องกลับเข้าเมืองแล้ว วันหน้าถ้าอาตามอาสะใภ้กลับมาเยี่ยมบ้านตระกูลโจว อาจะหาเวลามาหาพวกเอ็งแน่นอน"

"พวกเอ็งต้องตั้งใจเรียนรู้ไหม พ่อแม่ทำงานในนาเหนื่อยแค่ไหนพวกเอ็งก็รู้ อยากให้ที่บ้านสุขสบาย อยากไปทำงานในเมือง ก็ต้องตั้งใจเรียน เข้าใจไหม?"

หลี่เซี่ยงตงกวาดสายตามองไปทีละคน เจ้าหนูขี้มูกโป่งและคนอื่นๆ ต่างพากันรับคำ