บทที่ 389 เว่ยเฉิง

เมื่อครู่ได้ทักทายตามมารยาทกันไปแล้ว แถมเว่ยเฉิงยังแสดงไมตรีจิตอย่างชัดเจน หลี่เซี่ยงตงจึงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เอ่ยปากถามข้อข้องใจที่มีทั้งหมดออกมาตรงๆ

"ตงจื่อ นายไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนจริงๆ เหรอ?"

แม้น้ำเสียงของเว่ยเฉิงจะเจือความสงสัย แต่สีหน้ากลับดูเหมือนพยายามกลั้นขำสุดชีวิต

หลี่เซี่ยงตงเม้มปากยิ้มตาม "ผมไม่รู้จริงๆ ครับ ผมเพิ่งเข้ามาทำงานในระบบรถไฟได้ไม่นาน"

เว่ยเฉิงลองหยั่งเชิงถาม "ที่บ้านนายไม่มีใครทำงานในระบบรถไฟของเราเลยเหรอ?"