บทที่ 392 ความเคยชิน

รถไฟเที่ยวนี้จากปักกิ่งไปหมิ่นหนานเป็นรถด่วนที่มีเพียงไม่กี่ขบวนในยุคนี้ หากวิ่งตรงเวลาจะใช้เวลาเดินทางเพียงประมาณห้าสิบชั่วโมง

กินข้าวเช้าเสร็จ หลี่เซี่ยงตงนำกล่องข้าวไปคืน แล้วยกข้อมือดูนาฬิกา หกโมงครึ่งกว่า การเดินทางเที่ยวนี้ยังผ่านไปไม่ถึงครึ่งทาง

การเดินทางไกลนี่มันบั่นทอนกำลังคนจริงๆ!

หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานเพิ่งจะเดินตรวจตราตู้โดยสารจนครบรอบ รถไฟก็เข้าจอดเทียบท่าที่สถานีพอดี

เนื่องจากการใช้น้ำตลอดทั้งวัน น้ำใช้บนรถจึงต้องได้รับการเติม ดังนั้นการจอดครั้งนี้จึงใช้เวลานานหน่อย