บทที่ 393 พวกนายมีลู่ทางรึยัง?

มีคำกล่าวที่ว่า อยู่ในห้องกล้วยไม้นานไปย่อมไม่ได้กลิ่นหอม อยู่ในตลาดปลาเค็มนานไปย่อมไม่ได้กลิ่นเหม็น

สภาพของอาเจ๋อตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น จมูกของเขาปรับตัวเข้ากับกลิ่นของห้องน้ำข้างๆ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนสามารถนั่งเหม่อ ดื่มน้ำ หรือแอบงีบหลับได้อย่างทองไม่รู้ร้อน...

แต่หลี่เซี่ยงตงเริ่มทนไม่ไหว เขารู้สึกว่าขืนนั่งคุยกับอาเจ๋อตรงนี้นานกว่านี้ เสื้อผ้าเขาคงหมักจนได้ที่

"นายเชิญดื่มด่ำไปคนเดียวเถอะ ฉันไปก่อนล่ะ"

หลี่เซี่ยงตงรีบเดินจากไป แม้กลิ่นในตู้โดยสารจะไม่ได้หอมหวานอะไรนัก แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าดมกลิ่นห้องน้ำจนแสบจมูก...