บทที่ 461 ลุกขึ้นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นเป็นเพื่อนหน่อยสิ?

นอกจากอาเจ๋อแล้ว หลี่เซี่ยงตงและอีกสองคนฟังไม่ออกว่าพี่ซุนกับภรรยาพูดอะไร แต่ดูจากน้ำเสียงและสีหน้าก็รู้ว่าไม่ใช่คำพูดดีๆ แน่

ยุคนี้บ้านไหนบ้างที่เด็กเห็นลูกอมแล้วจะไม่น้ำลายไหล?

แถมลูกอมนี้หลี่เซี่ยงตงเป็นคนให้เอง ไม่ต้องรอให้เขาออกปาก อาเจ๋อก็ทนดูไม่ได้ รีบเข้าไปคุยกับพี่ซุนและภรรยาว่าอย่าดุเด็กเพราะเรื่องแค่นี้เลย

"ไม่เป็นไรหรอก เอาลูกอมไปกินเถอะ แล้วอย่าลืมแบ่งให้น้องชายด้วยนะ"

หลี่เซี่ยงตงเห็นเด็กสองคนยืนนิ่ง เสื้อผ้าไม่มีกระเป๋า เขาเลยต้องจับมือเด็กที่ไขว้หลังอยู่มาแบออก แล้วยัดลูกอมใส่มือให้