บทที่ 462 ระหว่างทางกลับ

บนรถไฟขากลับปักกิ่ง ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง

โหวซานที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม กำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตามุ่งมั่น ตั้งแต่สี่สหายไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ริมทะเลเมื่อวันก่อน ดูเหมือนเจ้าโหวซานจะคลั่งไคล้การดูพระอาทิตย์ขึ้นเข้าเส้นเลือด

เมื่อวานฟ้าฝนไม่เป็นใจ บวกกับฝั่งตะวันออกของรถไฟเป็นภูเขาบังมิด ทำให้มองไม่เห็นอะไรเลย โหวซานที่อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าตรู่มารอดูถึงกับบ่นพึมพำด้วยความผิดหวังไปทั้งวัน

หลี่เซี่ยงตงที่นอนอยู่เตียงตรงข้ามพลิกตัวตื่น ลุกขึ้นหาวหวอดๆ ขยี้ตา มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงสีแดงระเรื่อเริ่มจับขอบฟ้าเหนือทุ่งกว้างสุดสายตา

เขาเอ่ยแซวยิ้มๆ "โหวซาน วันนี้สมใจอยากแล้วนะ"