บทที่ 479 พ่อลูกอยู่กันตามลำพัง

โจวอวี้ฉินเอ่ยปากให้สองพี่น้องหลี่เสี่ยวเหมยค้างคืนด้วย สองพี่น้องรับคำทันที หลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินเข้าก็ดีใจจนเนื้อเต้น!

เธอแสดงให้เห็นทันทีว่าคำว่า 'หน้าเด็กเปลี่ยนไวยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ' เป็นยังไง เธอหัวเราะคิกคัก ปล่อยมือจากเสื้อหลี่เสี่ยวหลาน ลุกขึ้นไปเกาะหลังหลี่เสี่ยวหลาน เอาหัวถูไถไปมาที่ซอกคอพี่สาว

ท่าทีของเธอตอนนี้ ช่างแตกต่างจากท่าทางน่าสงสารเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง!

ไม่ใช่แค่หลี่เสี่ยวจู๋วัยเกือบสองขวบ แต่เด็กส่วนใหญ่พอถึงวัยนี้ ก็เริ่มรู้แล้วว่าจะต้องทำยังไงถึงจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ไม่ว่าจะอาละวาด แกล้งทำตัวน่าสงสาร ถ้าไม่ได้ผลก็แหกปากร้องไห้โวยวาย เด็กวัยนี้รู้ดีว่าผู้ปกครองไม่ตีจริงจัง จิตใต้สำนึกเลยสั่งการว่าถ้าขัดใจเมื่อไหร่ ก็ให้งัดลูกไม้เหล่านี้มาใช้กับผู้ใหญ่ทันที