บทที่ 67: ผมอายุ 19 แล้วนะ ปีหน้าก็แต่งงานได้แล้ว!

เสียงประกาศบนรถไฟดังขึ้น

โหวซานลุกขึ้นพูดว่า "พี่ตง ได้เวลาไปกินข้าวแล้ว"

หลี่เซี่ยงตงลุกตามโหวซานเดินไปที่ตู้เสบียง พลางหยอกเย้า "เสียงประกาศเมื่อกี้กับเสียงของข่งต้านี อันไหนเพราะกว่ากัน?"

โหวซานหันขวับมาตอบอย่างมั่นใจ "ต้องเสียงต้านีเพราะกว่าอยู่แล้ว"

"งั้นเหรอ?"

"ใช่สิ เสียงต้านีหวานเจี๊ยบเลย"

"ฉันว่าใจนายต่างหากที่หวาน"

"แหะ ๆ"

ทั้งสองคุยกันไปเดินกันไป จนผ่านตู้โดยสารชั้นประหยัดมาถึงตู้เสบียงที่อยู่คั่นระหว่างตู้โดยสารกับตู้นอน

กระดานดำเล็ก ๆ ตรงหน้าต่างสั่งอาหารเขียนว่า อาหารหลักมี หมั่นโถว, ข้าวสวย และบะหมี่

ไก่ผัดพริก 1.2 หยวน, ปลาทอดราดซอส 1 หยวน, หมูทอดราดซอส 0.9 หยวน, ซี่โครงตุ๋น 0.6 หยวน

ค่าตั๋วโดยสารชั้นประหยัดราคาแค่ 2.9 หยวน...

หลี่เซี่ยงตงเห็นราคาแล้วก็รู้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่อาหารสำหรับคนธรรมดากินแน่ ๆ!

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ผู้โดยสารส่วนใหญ่แม้แต่ข้าวกล่องราคา 0.3 หยวนยังไม่กล้าตัดใจซื้อ หิวขึ้นมาก็ควักหมั่นโถวแป้งผสมกับผักดองที่พกมาเองออกมากินประทังความหิว

ถ้าใครไม่มีแม้แต่หมั่นโถวกับผักดอง ก็อาศัยดื่มน้ำลูบท้องเอา อย่างน้อยน้ำก็ฟรีไม่อั้น

ดื่มให้พุงกางกันไปเลย!

หลี่เซี่ยงตงกับโหวซานยื่นคูปองอาหาร แล้วถืออาหารพนักงานไปนั่งที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง

หน้าต่างตู้เสบียงใหญ่กว่าหน้าต่างตู้โดยสารปกติ ทำให้บรรยากาศดูโปร่งโล่งสบายตา

หลี่เซี่ยงตงกินอาหารพนักงานที่มีกับข้าวหนึ่งอย่างและผักสองอย่างไปพลาง มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างไปพลาง หูฟังเพลงจังหวะสนุกสนานจากวิทยุกระจายเสียง

ความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ขณะที่หลี่เซี่ยงตงกำลังละเลียดกินข้าวอย่างใจเย็น โหวซานก็กินเสร็จเรียบร้อยและเอากล่องข้าวไปเก็บที่ช่องคืนภาชนะ พอกลับมานั่งก็บ่นอุบ "พี่ตง กินเร็ว ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ? กินช้าเป็นสาวน้อยไปได้"

หลี่เซี่ยงตงกลืนข้าวลงคอ "การกินข้าวต้องเคี้ยวให้ละเอียด ฉันยังไม่รีบ นายจะรีบไปไหน?"

โหวซานเกาหัว "ไม่ใช่ผมรีบ แต่กลัวหัวหน้าขบวนรถจะรีบ ตอนนี้ผู้โดยสารกินข้าวกันอิ่มแล้ว เดี๋ยวน้ำไม่พอใช้ หัวหน้าขบวนรถได้มาเล่นงานเราสองคนแน่"

"เวรเอ้ย! ทำไมไม่รีบบอก!"

หลี่เซี่ยงตงตบหน้าผากฉาด สบายใจจนลืมหน้าที่ไปซะสนิท

เขารีบกวาดข้าวเข้าปากสองสามคำ เก็บกล่องข้าวแล้วลากโหวซานวิ่งออกจากตู้เสบียงทันที

พอเปิดประตู หลี่เซี่ยงตงเกือบชนเข้ากับรถเข็นอาหารที่สวนมาเต็ม ๆ!

เขาเบรกตัวโก่ง โหวซานที่ตามมาข้างหลังชนเข้ากับหลังเขาอย่างจัง ดีที่เขาไหวพริบดี รีบเอามือยันผนังตู้รถไฟไว้ได้ทัน

หลี่เซี่ยงตงมองดูกองกล่องข้าวเปล่าที่สุมเป็นภูเขาเลากาบนรถเข็น แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก!

แม่เจ้าโว้ย ถ้าชนเข้าไปจริง ๆ คงได้เก็บกวาดกันงานช้างแน่!

ทั้งสองรีบเบี่ยงตัวหลบชิดผนัง ปล่อยให้พนักงานเข็นรถผ่านไปก่อน

หลังจากวุ่นวายกันอีกพักใหญ่ หลี่เซี่ยงตงและโหวซานก็เติมน้ำใส่ถังเก็บความร้อนทุกตู้จนเต็ม ทั้งสองคนถึงได้ปลดปล่อยพันธนาการ กลับมานั่งรอรถไฟเทียบชานชาลาสถานีเทียนจินที่ห้องพักพนักงาน

ระยะทางจากสถานีปักกิ่งถึงสถานีเทียนจิน 137 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางสองชั่วโมงครึ่ง

แต่เนื่องจากรถออกล่าช้าและถึงสถานีล่าช้า กว่ารถจะจอดเทียบชานชาลาก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสอง

ผู้โดยสารทยอยลงจากรถ พนักงานต้อนรับเริ่มทำความสะอาด

โหวซานรั้งตัวหลี่เซี่ยงตงที่สะพายกระเป๋าเตรียมลงไปสูดอากาศข้างล่าง "พี่ตง รอเดี๋ยวก่อนค่อยลงไป"

หลี่เซี่ยงตงงง "ทำไม?"

โหวซานเกาะขอบหน้าต่าง ชี้มือลงไปที่ชานชาลา "หัวหน้าขบวนรถอยู่ข้างล่าง"

หลี่เซี่ยงตงมองตามนิ้วไป แล้วรีบนั่งลงทันทีอย่างไม่อิดออด

ถ้าไม่มีอะไรทำก็หาที่แอบซะ อย่าไปเดินลอยชายต่อหน้าหัวหน้าเด็ดขาด

นั่งแกร่วอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง

จนกระทั่งเห็นอาเจ๋อโผล่มาที่ชานชาลา ทั้งสองคนถึงได้รีบลงจากรถ

สามคนรวมกลุ่มกันสูบบุหรี่ได้ไม่ทันไร ก็มีคนมาตามไปประชุม

ที่ตู้รถไฟสำนักงานหัวหน้าขบวน

"พรุ่งนี้บ่ายสองโมงเราจะกลับปักกิ่ง กินมื้อเที่ยงเสร็จให้รีบมารอขึ้นรถล่วงหน้า"

หัวหน้าขบวนรถสั่งการเสร็จ ก็กวาดสายตามองเด็กใหม่เจ็ดแปดคนรวมถึงหลี่เซี่ยงตง "พวกคุณต้องดูเวลาให้ดี ห้ามสะเพร่าเด็ดขาด รถไฟของเราไม่รอคน ห้ามมาสาย เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับ"

เสียงตอบรับกระจัดกระจาย มีเพียงเสียงของหลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อที่ดังลั่น

หัวหน้าขบวนรถหน้าตึง ตะคอกถามอีกครั้ง "เข้าใจไหม!"

"เข้าใจครับ!"

พอเห็นหัวหน้าขบวนรถของขึ้น คราวนี้ไม่มีใครกล้าทำเล่น ๆ อีก ต่างตะโกนตอบรับสุดเสียง

พนักงานรุ่นเก่ายืนกอดอกดูละครสนุก ส่วนโหวซานยืนเขย่งเท้ายิ้มกริ่มอยู่ข้าง ๆ

หัวหน้าขบวนรถกำชับอีกครั้ง "ทุกคนออกไปข้างนอกระวังความปลอดภัยด้วย ทางที่ดีอย่าออกไปเพ่นพ่าน ตอนนี้ไปเรือนรับรองกันได้แล้ว"

ปากก็พูดไปงั้น แต่ในใจเขารู้ดีว่าไม่มีใครฟังหรอก

ที่แย่งกันมาทำงานบนรถไฟก็เพื่อจะออกไปหิ้วของมาขายเก็งกำไรกันทั้งนั้น ถ้าไม่ออกไปข้างนอกแล้วจะมาทำซากอะไร?

ประชุมสั้น ๆ เสร็จสิ้น ทุกคนก็เดินเกาะกลุ่มกันไปที่เรือนรับรอง มองเห็นสะพานเจี่ยฟ่าง (ปลดปล่อย) ของเทียนจินอยู่ไกล ๆ

ออกจากสถานีรถไฟเทียนจิน เดินไปไม่ไกลก็ถึงเรือนรับรอง

หลี่เซี่ยงตงมองตึกอิฐแดงสองชั้นตรงหน้า ประกอบกับต้นหยางใหญ่ไม่กี่ต้นในลาน รู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในฉากละครสืบสวนสอบสวนยังไงยังงั้น!

หลี่เซี่ยงตงพักห้องเดียวกับโหวซาน

ห้องพักคับแคบ เตียงเดี่ยวโครงเหล็กสองเตียง โต๊ะหนึ่งตัว และม้านั่งยาวสองตัว

บนผนังแขวนกระจกบานเล็ก ข้างล่างเป็นโครงเหล็กวางกะละมังล้างหน้า

ห้องโล่งโจ้ง หน้าต่างไม่มีแม้แต่ผ้าม่าน

หลี่เซี่ยงตงเดินไปหยิบกระติกน้ำร้อนมาเขย่า "โหวซาน ไปเติมน้ำร้อนกัน"

"ได้เลย"

โหวซานหิ้วกระติกน้ำร้อนตาม ทั้งสองเดินไปที่ห้องน้ำร้อน

เดินผ่านห้องน้ำ หลี่เซี่ยงตงวางกระติกน้ำร้อนลง "ฉันเข้าห้องน้ำแป๊บ นายรอตรงนี้เดี๋ยวหนึ่ง"

เรือนรับรองใช้ส้วมแบบรางน้ำยาวกั้นคอก

อาเจ๋อกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในคอกหนึ่ง เห็นหลี่เซี่ยงตงเดินเข้ามาก็ทัก "เจ้าตง"

"อือ"

หลี่เซี่ยงตงทำธุระเสร็จ ดึงกางเกงขึ้นแล้วหันไปยิ้มให้อาเจ๋อ "ฉลาดนี่หว่า รู้จักเลือกที่นั่ง ไม่ไปนั่งคอกแรกหรือคอกสุดท้าย"

อาเจ๋องง "คอกแรกกับคอกสุดท้ายมันทำไมเหรอ?"

หลี่เซี่ยงตงทำหน้าเจ้าเล่ห์ "มีเซอร์ไพรส์ไง"

คนมีประสบการณ์รู้ดีว่าส้วมแบบนี้ ถ้าใครนั่งคอกแรก เวลาเขากดน้ำไล่สิ่งปฏิกูล อาจจะโดนละอองน้ำกระเซ็นใส่ก้นเต็ม ๆ ถ้าโชคร้ายหน่อย ก็ต้องภาวนาว่าน้ำนั่นคงไม่ใช่น้ำวน

เพราะบางที่ใช้น้ำจากโถปัสสาวะวนมาใช้ล้างรางส้วม...

ส่วนคอกสุดท้ายก็ไม่น้อยหน้า นอกจากละอองน้ำแล้ว กลิ่นที่พัดพามาพร้อมกันยังรุนแรงถึงขนาดทำให้สมองระเบิดได้!

ขณะที่หลี่เซี่ยงตงกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ โหวซานก็เดินสวนเข้ามา "พี่ตง ทำไมช้านักล่ะ? อุ๊ย~"

เขาเห็นอาเจ๋อ ก็ก้มตัวลงทำหน้าทะเล้น เอียงคอมองลอดช่องเข้าไป "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ที่แท้ก็ 'เจ๋อน้อย' นี่เอง~"

อาเจ๋อหน้าแดงก่ำ ตะโกนด่าด้วยความอับอาย "พูดเหมือนของแกใหญ่ตายล่ะ!"

โหวซานยืดตัวขึ้น เชิดหน้าตอบอย่างภาคภูมิใจ "ฉันอายุ 19 แล้วนะโว้ย ปีหน้า 20 ก็แต่งงานได้แล้ว!"