บทที่ 905 เกาะกินไปตลอดชีวิต

"ปกติพ่อสอนลูกว่ายังไงฮะ? เอาของกินมาเล่นแบบนี้ต้องโดนตีใช่ไหม?"

หลี่เซี่ยงตงก้าวยาวๆ เข้าไปหา ย่อตัวลงนั่งยองๆ และทำหน้าขรึมใส่หลี่เสี่ยวจู๋ ซึ่งเป็นภาพที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

"หนูไม่ได้ทำน้า~" หลี่เสี่ยวจู๋ส่ายหัวดิก ตบพุงตัวเองดังแปะๆ เพื่ออธิบาย "กินอิ่มๆ~ จะได้โตไวๆ~"

"ม้าโยกไม้กินหมั่นโถวไม่ได้หรอกนะ วันหลังอย่าทำแบบนี้อีก เข้าใจไหม?"

หลี่เสี่ยวจู๋เลือกฟังเฉพาะคำที่ตัวเองสนใจ พอได้ยินแบบนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที