บทที่ 907 เยี่ยมไข้

คำบอกลาหนึ่งประโยค ทำให้โหวซานที่กำลังทำท่าจะกระโดดขึ้นม้าไม้ชะงักงัน มือของเขาที่วางอยู่บนแขนของหลี่เสี่ยวเทากำแน่นขึ้นมาทันที!

"เทาจื่อ เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?"

"ผมบอกว่าอาจารย์เดินทางปลอดภัยนะครับไงครับ มีอะไรเหรอครับอาจารย์?" หลี่เสี่ยวเทาไม่รู้สึกว่าประโยคนี้มันมีปัญหาตรงไหน

แต่โหวซานมีร่างแผนการส่งปู่รองและจิ้งหรีดซุนอยู่ในใจ ขั้นตอนทั้งหมดนั้นถูกฝังอยู่ในหัวเหมือนกับสไลด์นำเสนอ ถึงขั้นไหนต้องทำอะไร และต้องพูดประโยคไหน เขารู้ดีที่สุด!

"อาจารย์เดินทางปลอดภัยใช่ไหม?" โหวซานปรายตาตกๆ มอง หลี่เสี่ยวเทาสงสัยว่าทำไมจู่ๆ อาจารย์ของตัวเองถึงพูดจาเค้นเขี้ยวเคี้ยวฟันแบบนั้น เขาจึงพยักหน้าอย่างซื่อๆ