ตอนที่ 100 โดนดุเข้าให้แล้ว

"เลขาธิการสาขาพรรคมาแล้วเหรอคะ!" เยี่ยหนวนเห็นหยางจิ้งซานเดินเข้ามาก็รีบยิ้มแย้มเอ่ยทักทาย

สีหน้าของเว่ยโย่วหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้ดูเป็นปกติขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ได้ถลึงตาใส่หยางเยฺว่เหอที่เดินตามมาด้วย

ทว่าถ้าจะให้เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักก่อนก็ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

"พี่สาวเยฺว่เหอก็มาด้วย รวมถึง...พี่ใหญ่ตระกูลสฺวี่" เยี่ยหนวนยิ้มพลางกล่าว

หยางเยฺว่เหอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เธอเห็นตำตาเลยว่า รอยยิ้มของเยี่ยหนวนดูสดใสเปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่มองเห็นสฺวี่ตงหลิน

อัยยะ ดูท่าทางนางเอกของเรื่องจะมีความรู้สึกดีๆ ให้พระเอกของเรื่องมานานแล้วจริงๆ สินะ

แต่ไอ้คำว่าพี่ใหญ่ตระกูลสฺวี่เนี่ย... ฟังแล้วชวนขนลุกพิลึก

เธอเอียงหน้าไปมองสฺวี่ตงหลินที่อยู่ข้างกายเล็กน้อย ฝ่ายหลังดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

อืม... หัวใจของพระเอกของเรื่องคงไม่ได้หวั่นไหวง่ายขนาดนั้น

แต่เรื่องนี้ก็ไม่ต้องรีบร้อนอะไร

หยางเยฺว่เหอยกยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้าให้เยี่ยหนวน "แม่หนูเยี่ยหนวนนี่ขยันขันแข็งจริงๆ นะคะ มาแต่เช้าทุกวันเลย ช่างลำบากจริงๆ"

ได้ยินคำพูดนี้ของหยางเยฺว่เหอเข้าไป เยี่ยหนวนถึงกับอึ้งไปเลย

แม่หนูเยี่ยหนวนเนี่ยนะ...

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หยางเยฺว่เหอมีมารยาทขนาดนี้

หยางจิ้งซานเอ่ยขึ้น "เอาล่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ เสี่ยวเว่ย เอารายชื่อที่ให้เธอไปรวบรวมมาให้ฉันหน่อย เมื่อวานตอนบ่ายลืมทวงกับเธอเลย พอถึงบ่ายวันนี้ฉันต้องเอาไปส่งที่อำเภอแล้ว"

เว่ยโย่วหลินได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักไป

"ผม...ผม ผมลืมไปเลยครับ..."

"อะไรนะ!" หยางจิ้งซานได้ยินเข้า สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลงทันที "เมื่อวานตอนเช้าฉันไม่ได้พูดเรื่องนี้กับเธอหรอกเรอะ! เธอทำงานยังไงของเธอฮะ!"

สีหน้าของเว่ยโย่วหลินเริ่มคล้ำเขียวขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อวานตอนเช้าเขาถูกเรื่องของหยางเยฺว่เหอกวนใจเข้าให้อย่างจัง แถมในใจยังพะวงแต่เรื่องของเยี่ยหนวนอีก เลยโยนงานที่หยางจิ้งซานมอบหมายทิ้งไว้ข้างหลังเสียสนิท

เยี่ยหนวนเห็นสีหน้าของเว่ยโย่วหลินไม่สู้ดีก็รีบเอ่ยช่วย "เลขาธิการสาขาพรรคคะ เมื่อวานโย่วหลินเขารู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ ก็เลยยังไม่มีเวลารวบรวมรายชื่อ ให้เขาไปทำตอนนี้เลยเถอะค่ะ จะไม่ให้กระทบต่องานของคุณในตอนบ่ายแน่นอนค่ะ!"

หยางจิ้งซานปรายตามองเยี่ยหนวนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันสายตากลับมาจับจ้องที่ตัวเว่ยโย่วหลินเหมือนเดิม

"เธอกับเยี่ยหนวนเป็นคนที่มีการศึกษาสูงที่สุดในบรรดายุวชนลงชนบทพวกนั้นแล้ว ฉันเห็นความสามารถของพวกเธอถึงได้ให้มาเป็นผู้ช่วย ไม่ใช่ให้มาอู้งานเอาเปรียบคนอื่นอยู่ที่นี่!" คำพูดนี้ของหยางจิ้งซานถือว่ารุนแรงมาก "เว่ยโย่วหลิน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอลืมงานที่ฉันสั่งนะ ทำไมล่ะ ตอนนี้ไม่อยากทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้านแล้วใช่ไหม!"

ทุกๆ ปีจะมียุวชนลงชนบทถูกส่งตัวมาไม่น้อย ทว่าหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนค่อนข้างห่างไกล โควตาที่จัดสรรมาที่นี่จึงมีจำกัด ในแต่ละปีจะมีคนมาเพียงแค่สี่ห้าคนเท่านั้น

ยุวชนลงชนบทจะได้ทำงานอะไรนั้น คณะกรรมการหมู่บ้านของแต่ละแห่งจะเป็นผู้รับผิดชอบจัดสรรให้ หากเป็นงานลำบากหน่อยก็ต้องลงไปทำไร่ทำนา อย่างที่ดินที่คณะกรรมการหมู่บ้านดูแลอยู่ก็ต้องมีคนไปเพาะปลูก หรือไม่ก็ถูกแบ่งให้ไปเลี้ยงหมูเลี้ยงไก่

การที่เยี่ยหนวนกับเว่ยโย่วหลินได้มาทำงานที่คณะกรรมการหมู่บ้านแบบนี้ถือว่าสบายมากแล้ว งานที่ต้องทำในแต่ละวันก็น้อยนิด ยุวชนลงชนบทคนอื่นต่างพากันอิจฉาจนไม่รู้จะอิจฉายังไง

แต่เว่ยโย่วหลินกลับทำตัวดีเหลือเกิน เดี๋ยวก็ลืมนั่นเดี๋ยวก็ลืมนี่อยู่เรื่อย!

ความอดทนที่หยางจิ้งซานมีต่อเว่ยโย่วหลินจวนเจียนจะถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ

หยางเยฺว่เหอยืนฟังพ่อของเจ้าของร่างเดิมสั่งสอนพระรองของเรื่องอยู่ข้างๆ ในใจก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง

ในบรรดาตัวละครทั้งหมดในนิยาย เธอมีความรู้สึกแย่ต่อพระรองคนนี้มากที่สุด เพราะเขาเป็นคนทำร้ายสือเป่า หากเป็นไปได้ หยางเยฺว่เหอก็อยากให้เว่ยโย่วหลินได้รับบทเรียนเสียบ้างจริงๆ

ต่อให้เป็นบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้เจ็บแสบอะไรก็ยังดี

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย