ตอนที่ 99 ที่ดินคือรากฐานชีวิต

คำพูดนี้ของหยางจิ้งซานนับว่าเฉียบขาดและเข้มงวดมากทีเดียว

ตอนนี้เขากลัวจริง ๆ ว่าสฺวี่ตงหลินจะใจร้อนวู่วามชั่ววูบ ถ้าขืนยกที่ดินสองหมู่นั้นให้เฉาเหม่ยซิ่วไปจริง ๆ ก็คงเป็นบ้าไปแล้ว

ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเตือนสติสฺวี่ตงหลินไว้ก่อน

หยางเยฺว่เหอรับรู้ได้ถึงความคิดของหยางจิ้งซาน และสัมผัสได้ว่าบรรยากาศระหว่างสองคนนี้เริ่มไม่ค่อยดี จึงเม้มปากช่วยไกล่เกลี่ย "พ่อคะ ตงหลินยังไม่ได้ตอบตกลงหรอกค่ะ พ่อวางใจเถอะ!"

หยางจิ้งซานยังคงจ้องเขม็งไปที่สฺวี่ตงหลิน ราวกับว่าถ้าไม่ได้ยินคำปฏิเสธจากปากลูกเขยคนนี้ก็จะไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ

สฺวี่ตงหลินยิ้มเจื่อนออกมาคำหนึ่ง

"ผมไม่ได้ตกลงครับ แล้วก็ไม่มีวันตกลงด้วย"

"จริงรึ" หยางจิ้งซานดูเหมือนจะยังไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไร

หยางเยฺว่เหอรู้สึกว่าสฺวี่ตงหลินแอบเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้หยางจิ้งซาน

"เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย ค่อยยังชั่วหน่อย" หยางจิ้งซานวางใจที่แขวนเติ่งลงได้บ้าง เขาพูดอย่างจริงจังลึกซึ้ง "ฉันจะบอกพวกแกให้นะ พวกเราชาวนาน่ะเรื่องกินต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก! แล้วของกินคืออะไรล่ะ มันก็คือเสบียงอาหาร เสบียงอาหารก็คือที่ดิน สำหรับพวกเราแล้วหัวจะขาดเลือดจะตกยางจะออกก็ช่าง แต่ที่ดินทำกินที่เป็นรากฐานชีวิตเนี่ยจะเสียไปไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าไม่มีที่ดินแล้วจะนับว่าเป็นชาวนาได้ยังไง จะเอาอะไรกินกัน!"

หยางเยฺว่เหอฟังคำพูดของหยางจิ้งซานแล้ว ในใจก็เกิดความรู้สึกหลากหลายปนเปกันไปหมด

ผู้คนในยุคนี้ส่วนใหญ่ยังคงซื่อบริสุทธิ์มาก ขอแค่มีที่ดินทำกินของตัวเอง มีข้าวกินอิ่มท้อง วันเวลาก็เปี่ยมสุขแล้ว ส่วนเรื่องอื่น ๆ ล้วนเป็นเรื่องรองทั้งนั้น

ในยุคสมัยนี้ยังจะไปหวังอะไรได้อีก สิ่งสำคัญที่สุดก็คือต้องกินให้อิ่มท้องนี่แหละ

"พ่อครับ ผมเข้าใจแล้ว จะไม่ยกที่ดินให้ไปเด็ดขาดครับ" สฺวี่ตงหลินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

หยางจิ้งซานยื่นมือออกไปตบไหล่สฺวี่ตงหลินเบา ๆ

เขามองดูลูกสาวกับลูกเขย อย่างน้อยเมื่อดูจากรูปร่างหน้าตาสองคนนี้ก็นับว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเด็กดีอย่างสือเป่าอีก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนนี้ลูกสาวของเขาดูรู้ความขึ้นมาก สฺวี่ตงหลินก็กลับมาแล้ว วันข้างหน้าชีวิตความเป็นอยู่ย่อมไม่มีทางแย่ไปกว่าเมื่อก่อนแน่นอน

แต่แน่นอนว่าเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องจัดการเรื่องของเฉาเหม่ยซิ่วให้เรียบร้อยเสียก่อน

"แกกลับไปคุยกับแม่แกเถอะ ถ้าเขาไม่ยอมแยกครอบครัว ก็ให้คนทั้งหมู่บ้านช่วยเขาตัดสิน ให้คนทั้งหมู่บ้านลงคะแนนดูว่าควรจะให้เงินกับที่ดินเขาไหม ให้เขากลับไปคิดดูให้ดี ๆ เอาเอง" หยางจิ้งซานกล่าว

หยางเยฺว่เหอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกงุนงงขึ้นมา

เรื่องแยกครอบครัวแค่นี้ ถึงกับต้องให้คนทั้งหมู่บ้านมาลงคะแนนเสียงกันเลยเหรอ

มันจะไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยหรือไง

ทว่าเธอเห็นชัดเจนว่าพอสฺวี่ตงหลินได้ยินคำนี้เข้าก็ชะงักไปทันที ก่อนจะรีบพูดว่า "พ่อครับ พยายามอย่าทำถึงขั้นนั้นเลยครับ เดี๋ยวผมกลับไปจะลองคุยกับแม่ดูดี ๆ อีกที"

หยางเยฺว่เหอฟังจากน้ำเสียงของสฺวี่ตงหลินแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากให้มีการลงคะแนนเสียงอะไรนั่นสักเท่าไร

ไอ้การลงคะแนนเสียงที่ว่านั่นมันคืออะไรกันแน่นะ

ในใจของหยางเยฺว่เหออยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม

เธอไม่ใช่นางเอกเจ้าของร่างเดิม ความรู้เกี่ยวกับร่างนี้รวมถึงผู้คนและเรื่องราวต่าง ๆ ล้วนมาจากหนังสือนิยายเล่มนั้นทั้งสิ้น แถมยังเป็นแค่เศษเสี้ยวความทรงจำที่ปะติดปะต่อกันอีกต่างหาก

ถ้าเกิดมันเป็นเรื่องสำคัญมากแล้วเธอดันไม่รู้เข้า เธอคงได้เผยพิรุธจนความแตกพอดี

หลังจากออกจากบ้านตระกูลหลิว พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังคณะกรรมการหมู่บ้านด้วยกัน ตอนนี้สฺวี่ตงหลินต้องไปทำงานตามหยางจิ้งซานที่นั่น ส่วนหยางเยฺว่เหอก็โดนลากตัวให้ไปด้วยกันอย่างเลี่ยงไม่ได้

เหตุผลที่หยางจิ้งซานผู้เป็นพ่อลากเธอไปด้วยนั้นเรียบง่ายมาก ถ้าไม่ไปที่คณะกรรมการหมู่บ้าน หรือยังอยากจะกลับไปทนดูสีหน้าท่าทางของแม่ผัวอยู่อีกงั้นเหรอ!

เอ่อ...ถ้าเทียบกันแล้ว ไปคณะกรรมการหมู่บ้านก็คงจะดีกว่าจริง ๆ นั่นแหละ

ถึงแม้ว่าไปที่นั่นแล้วจะต้องเจอกับนางเอกของเรื่องก็เถอะ...