ตอนที่ 98 ถ้าไม่เอาก็ยกให้ส่วนกลาง

สฺวี่ตงหลินไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะบอกพ่อตาเรื่องแม่ของตนอย่างไร ชั่วขณะนั้นจึงทำได้เพียงนิ่งเงียบ

เมื่อเห็นท่าทางเงียบกริบของเขา หยางจิ้งซานก็พอจะเดาผลลัพธ์ได้อยู่บ้าง

"แม่แกไม่ยอมให้พวกแกย้ายออกมาใช่ไหม" หยางจิ้งซานเอ่ย "หรือว่าเสนอเงื่อนไขอะไรมา"

อย่างไรเสียเขาก็เป็นเลขาธิการสาขาพรรคมาหลายปี ต่อให้ไม่รู้จักคนในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนทะลุปรุโปร่งถึงเจ็ดแปดส่วน ก็ต้องรู้อยู่สักห้าหกส่วน ยิ่งไปกว่านั้นเฉาเหม่ยซิ่วยังเป็นดองกับเขาด้วย

นับตั้งแต่พ่อของสฺวี่ตงหลินจากไป เฉาเหม่ยซิ่วก็ปฏิบัติต่อลูกชายคนโตอย่างสฺวี่ตงหลินแย่มาก ตามหลักแล้วลูกชายคนโตควรเป็นคนที่ต้องแบกรับภาระครอบครัว แต่เฉาเหม่ยซิ่วกลับทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่สฺวี่เทียนจู้

ทว่าสฺวี่เทียนจู้กลับไม่ได้เรื่อง

แต่ลูกชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ ในใจของเฉาเหม่ยซิ่วก็ยังมีตำแหน่งสูงกว่าสฺวี่ตงหลินที่ได้เรื่องได้ราวอยู่ดี

หากสฺวี่ตงหลินย้ายออกจากบ้านตระกูลสฺวี่ นั่นก็เท่ากับแยกครอบครัว การแยกครอบครัวหมายความว่าอะไร ก็หมายความว่าต่อไปเรื่องของสฺวี่เทียนจู้ไม่ใช่กงการอะไรที่สฺวี่ตงหลินต้องมาดูแลแล้ว

จะไม่ยุ่ง... ทางเฉาเหม่ยซิ่วจะยอมปล่อยมือง่าย ๆ แบบนั้นได้อย่างไร

หยางจิ้งซานไม่ต้องคิดก็รู้ อีกฝ่ายต้องเสนอเงื่อนไขที่เกินไปมาแน่ ๆ

"เมื่อก่อนลูกชายคนเล็กของบ้านเหล่าจูแยกครอบครัว บ้านเหล่าจูสร้างบ้านดินให้ลูกคนเล็กสองห้อง เงื่อนไขหลังแยกครอบครัวคือให้เงินพ่อแม่เดือนละห้าหยวน" หยางจิ้งซานเอ่ย "ตอนนี้แม่แกคิดยังไง"

หยางเยฺว่เหอได้ยินคำพูดของหยางจิ้งซานแล้วม่านตาก็อดหดเกร็งไม่ได้

บ้านจูนี้เธอไม่รู้จักหรอก แต่สร้างบ้านให้แล้วยังขอแค่เดือนละห้าหยวน นั่นก็ถือว่าเห็นอกเห็นใจลูกมากแล้วนะ

เมื่อเทียบกับบ้านนี้แล้ว ทางเฉาเหม่ยซิ่ว...

ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว สฺวี่ตงหลินก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

เขาเล่าเงื่อนไขของเฉาเหม่ยซิ่วออกมาตรง ๆ รอบหนึ่ง

สีหน้าของหยางจิ้งซานหลังจากได้ยินสิ่งเหล่านี้ราวกับเห็นผีเลยทีเดียว

ไม่ให้เงินสฺวี่ตงหลินยังพอเข้าใจได้ เฉาเหม่ยซิ่วไม่ใช่คนใจกว้างแต่เดิมอยู่แล้ว อีกอย่างก็ไม่ชอบลูกชายคนนี้ แต่ถึงขั้นจะให้ลูกคนโตทิ้งที่ดินสองหมู่ของพวกเขาเอาไว้ด้วยงั้นหรือ

เมื่อเทียบกับที่ดินแล้ว เงินเดือนละสิบหยวนนั่นกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย

"สมองหล่อนโดนอะไรเตะมา ใครบอกหล่อนว่ายกที่ดินให้หล่อนได้!" แววตาของหยางจิ้งซานเปี่ยมไปด้วยโทสะ ตอนนี้ก็แค่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ "ที่ดินในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนของพวกเราแต่เดิมก็ไม่ได้เยอะอยู่แล้ว หล่อนยังคิดจะฮุบส่วนแบ่งที่ดินของคนอื่นอีก!"

คำพูดนี้หยางจิ้งซานไม่ได้พูดผิดเลย ภูมิประเทศของหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนไม่ดี ที่ดินที่เพาะปลูกได้มีจำกัดมาก ตอนนี้คณะกรรมการหมู่บ้านดูแลที่ดินอยู่ยี่สิบหมู่ ทั้งหมดนี้เป็นส่วนที่เหลืออยู่และไม่มีเจ้าของ รอแค่ว่าบ้านไหนคลอดลูกชายก็จะแบ่งไปหนึ่งหมู่ แค่นี้ก็คาดว่าจะประคองไปได้อีกไม่นาน

ตัวหยางจิ้งซานเองแม้จะมีลูกไม่น้อย แต่ตระกูลหยางรวมกันแล้วก็มีแค่สองหมู่ ของหยางจิ้งซานเองหนึ่งหมู่ ของหยางเจียเกินหนึ่งหมู่ ตอนนั้นที่พ่อของหยางจิ้งซานเสียชีวิต ที่ดินหนึ่งหมู่นั้นก็ตกเป็นของส่วนกลางไป

ไม่ว่าบ้านไหนก็เหมือนกัน จำนวนหมู่ของที่ดินล้วนผูกติดกับจำนวนผู้ชายในบ้านทั้งสิ้น

นึกไม่ถึงว่าเฉาเหม่ยซิ่วจะกล้าคิดฮุบที่ดินของสฺวี่ตงหลินกับสือเป่าไปเป็นของตัวเอง ช่างฝันเฟื่องสิ้นดี!

"ฉันจะบอกพวกแกให้ เรื่องนี้อย่าว่าแต่พวกแกไม่ยอมเลย ต่อให้พวกแกยอม มาถึงฉันก็ไม่ผ่าน ที่ดินควรเป็นของใครก็ต้องเป็นของคนนั้น อย่าได้คิดหวังแบบนี้เชียว!"

หยางจิ้งซานพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สายตาจับจ้องไปที่สฺวี่ตงหลิน เขากลัวว่าสฺวี่ตงหลินจะตอบตกลงเงื่อนไขที่เหลวไหลของแม่ตัวเอง

"อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ถ้าพวกแกไม่เอาที่ดินสองหมู่นั่นจริง ๆ ก็รีบคืนให้ส่วนกลางไปซะ อย่าได้คิดแผนการอื่นเป็นอันขาด!"