ตอนที่ 97 พวกแกไปคุยกันเองเถอะ

หยางจิ้งซาน "..."

เขาอ้าปากค้างจนไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

ความคิดของลูกสาวกับลูกเขยคู่นี้มันช่าง...

"พวกแกคิดดูอีกทีดีกว่าไหม ถ้าคิดว่าราคามันสูงไป เดี๋ยวพ่อไปคุยกับเหล่าหลิวให้ พยายามกดราคาลงมาให้ต่ำกว่าหนึ่งพันหยวน" หยางจิ้งซานกล่าว "ถ้าไม่พอยังไง พ่อทางนี้ก็พอช่วยพวกแกได้บ้าง"

ในมุมมองของหยางจิ้งซาน ย่อมรู้สึกว่าซื้อขาดไปเลยย่อมดีกว่า ไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง...มันชวนให้รู้สึกไม่มั่นคงเอาเสียเลย

"พ่อคะ พวกเราคิดว่าเช่าอยู่ก็ดีมากแล้ว พ่อช่วยไปลองถามเขาดูเถอะค่ะ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะตกลงก็ได้นะคะ!" หยางเยฺว่เหอกล่าว "พวกเราทำสัญญากับเขาได้นี่นา ทำสักห้าปีหรือสิบปี จ่ายค่าเช่าเป็นรายเดือนไป แบบนี้พวกเราจะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตลำบากเกินไป รอวันข้างหน้า...พอหาเงินได้แล้ว ค่อยสร้างบ้านก็ยังไม่สายค่ะ"

เธอเป็นคนข้ามมิติมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ไม่เชื่อหรอกว่าจะหาหนทางทำมาหากินไม่ได้

อาศัยฝีมือทำอาหารของเธอ ต่อให้ไปเปิดแผงขายของกินเล่นก็ยังได้เลย

หยางจิ้งซานยังคงลังเล ทว่าสายตาของสฺวี่ตงหลินกลับจับจ้องอยู่ที่ตัวหยางเยฺว่เหอนิ่งสนิท

ตอนนี้หยางเยฺว่เหอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับการวางแผนวาดฝันถึงอนาคต จึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของสฺวี่ตงหลินแม้แต่น้อย

เวลานี้เธอจดจ่ออยู่แต่เรื่องที่ว่า พองานฝั่งตระกูลสฺวี่ลงตัวเมื่อไหร่ เธอจะต้องหาทางกอบโกยเงินทองให้ได้

ยุคแปดศูนย์เชียวนะ มีทองให้กอบโกยอยู่เกลื่อนกลาด เธอจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปได้อย่างไร

ถึงอนาคตจะติดอันดับฟอร์บส์ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็น่าจะได้เป็นคนกลุ่มแรกๆ ที่ "รวยขึ้นมาก่อน" ละน่า

เยี่ยมเลย รู้สึกเหมือนชีวิตที่มีความสุขในวันข้างหน้าอยู่แค่เอื้อมแล้วสิเนี่ย

"เอาเถอะๆ ในเมื่อพวกแกคิดแบบนี้กันทั้งคู่ ฉันจะไปพูดอะไรได้ล่ะ แต่เรื่องนี้ ฉันไม่รู้จะไปเปิดปากคุยกับเหล่าหลิวยังไงจริงๆ" หยางจิ้งซานถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม "เอาแบบนี้แล้วกัน ยังไงพวกแกก็ไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว ตอนบ่ายตามฉันไปที่อำเภอสักรอบ พวกแกไปคุยกับเหล่าหลิวเอง ถ้าตกลงกันได้ ก็จะได้เคาะเรื่องกันไปเลย"

หยางเยฺว่เหอรีบพยักหน้ารับรัวๆ

เรื่องนี้ถ้าได้คุยกันต่อหน้า ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุดอยู่แล้ว

อีกอย่าง เธอเพิ่งจะ "มา" ที่นี่ได้ไม่กี่วัน ยังไม่เคยเข้าอำเภอเลยสักครั้ง ถือโอกาสนี้ไปดูให้เห็นกับตาเสียหน่อยว่าเมืองในยุคแปดศูนย์มีหน้าตาเป็นอย่างไร

แววตาของหยางเยฺว่เหอเป็นประกายวิบวับ

สฺวี่ตงหลินปรายตามองหยางเยฺว่เหอแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้หยางจิ้งซานเช่นกัน

ในเมื่อเห็นพ้องต้องกันแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร หยางจิ้งซานคิดว่าปล่อยให้สองผัวเมียไปเจรจากับคนตระกูลหลิวเองคงจะดีกว่า

ขณะที่กำลังลงกลอนประตูกลางเรือน หยางจิ้งซานพลันนึกถึงเรื่องสำคัญที่สุดขึ้นมาได้

"ลืมถามพวกแกไปเลย" หยางจิ้งซานเอ่ยขึ้น "แม่แกเขายอมให้ย้ายออกมาแล้วงั้นหรือ"

หยางจิ้งซานมองสฺวี่ตงหลินด้วยแววตาจับผิดและเคลือบแคลงสงสัย

เขาไม่คิดหรอกว่าเฉาเหม่ยซิ่วจะเป็นพวกคุยง่าย สฺวี่ตงหลินกับเมียคิดจะย้ายออกมาคงไม่ง่ายดายขนาดนั้นแน่

เมื่อได้ยินหยางจิ้งซานถามเรื่องนี้ สีหน้าของทั้งหยางเยฺว่เหอและสฺวี่ตงหลินต่างก็แข็งทื่อไปพร้อมกัน

หยางเยฺว่เหอนั้นรู้สึกลำบากใจที่จะเล่าเงื่อนไขที่เฉาเหม่ยซิ่วตั้งขึ้นมาให้หยางจิ้งซานฟัง อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นแม่ของสฺวี่ตงหลิน หากเธอเป็นคนพูดออกมา มันจะดูไม่งามเอาได้

ส่วนสฺวี่ตงหลินนั้น...

เขายิ่งไม่มีหน้าจะไปบอกพ่อตาว่า แม่ของตนไม่เพียงแต่จะยึดที่ดินสองหมู่ไป แต่ยังเรียกร้องเงินค่าครองชีพมากมายขนาดนั้นอีก

เมื่อเห็นทั้งคู่พากันเงียบกริบ คิ้วของหยางจิ้งซานก็ค่อยๆ ขมวดมุ่นเข้าหากัน

"อย่ามัวแต่อมพะนำ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แม่แกไม่ยอมให้พวกแกย้ายออกมาใช่ไหม!"

หยางเยฺว่เหอปรายตามองสฺวี่ตงหลิน

เรื่องนี้ หากจะพูดก็ต้องให้สฺวี่ตงหลินเป็นคนพูดเอง เธอไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนให้ตัวเองต้องกลายเป็นคนไม่ดี