ตอนที่ 96 เช่าบ้านจะได้ไหม

ตอนนี้เงินซื้อบ้านต้องให้สฺวี่ตงหลินเป็นคนออกอย่างแน่นอน เพราะตัวหยางเยฺว่เหอไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว

แน่นอนว่าถ้าในอนาคตเธอหย่ากับสฺวี่ตงหลิน เธอก็พร้อมจะเดินออกจากบ้านตัวเปล่าเช่นกัน

ทว่าต่อให้เธอไม่ต้องออกเงิน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะคิดคำนวณว่าบ้านของตระกูลหลิวหลังนี้เหมาะสมจริงหรือไม่

แม้ว่าบ้านหลังนี้จะสร้างเสร็จเรียบร้อย เข้าอยู่ได้ทันทีโดยไม่ต้องวุ่นวาย แต่ถึงอย่างไรมันก็ยังเป็นบ้านดิน มีเพียงห้องเดียวที่สร้างด้วยอิฐกระเบื้อง อีกสองห้องที่เหลือนั้นแทบไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย หากวันข้างหน้าต้องเจอกับพายุฝน บ้านดินย่อมไม่แข็งแรงทนทาน บ้านหลังนี้อาจจะอยู่ได้ไม่กี่ปีด้วยซ้ำ

เวลานี้ก้าวเข้าสู่ยุคทศวรรษ 1980 แล้ว เป็นยุคสมัยแห่งการเปิดกว้าง และเป็นช่วงเวลาที่ประชาชนชาวจีนจะก้าวหน้าพัฒนาอย่างยิ่งใหญ่ที่สุด

อีกไม่นานบ้านดินก็จะกลายเป็นเพียงอดีต

ถ้าตอนนี้ต้องเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาผลาญทิ้งไว้ที่นี่ ดูท่าจะไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

แต่พวกเขาก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอนไม่ได้...

เดี๋ยวก่อนสิ

พวกเขาไม่จำเป็นต้องซื้อบ้านหลังนี้ขาดเลยนี่นา

"พ่อคะ ลองไปถามคนตระกูลหลิวดูหน่อยได้ไหมคะ ว่าพวกเราไม่ซื้อ แต่ขอเช่าอยู่จะได้หรือเปล่า" หยางเยฺว่เหอโพล่งขึ้นมากะทันหัน

คำพูดนี้ทำเอาทั้งหยางจิ้งซานและสฺวี่ตงหลินต่างก็ตกตะลึง

เช่าบ้านเนี่ยนะ?

"ไอ้เรื่องเช่าที่ดินน่ะเคยมีอยู่ แต่เช่าบ้านนี่สิ..." ถึงแม้จะเป็นเลขาธิการสาขาพรรคมานานหลายปี แต่ในเวลานี้สมองของหยางจิ้งซานก็ยังปรับความคิดตามไม่ทัน

คนในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนแม้จะจนไปบ้าง ทว่าทุกคนต่างมองว่าบ้านคือรากฐานสำคัญที่สุดในการตั้งหลักปักฐานใช้ชีวิต

ต่อให้อดมื้อกินมื้อก็ต้องมีที่คุ้มกะลาหัว มิเช่นนั้นก็กลายเป็นคนไร้บ้านไร้รากเหง้า

แม้จะเป็นครอบครัวที่ยากจนข้นแค้นเพียงใด อดออมสักสองสามปีก็ยังต้องสร้างห้องสักห้องที่พอจะซุกหัวนอนได้

การเช่าบ้าน...ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนจริง ๆ

"ในเมื่อเช่าที่ดินได้ แล้วทำไมจะเช่าบ้านไม่ได้ล่ะคะ บ้านหลังนี้...ฉันคิดว่าซื้อขาดไปก็ไม่คุ้ม" หยางเยฺว่เหอพูดพลางปรายสายตาไปมองสฺวี่ตงหลิน "ยังไงมันก็มีแค่ห้องเดียวที่เป็นบ้านอิฐกระเบื้อง ไม่แน่ว่าอีกไม่กี่ปีก็ต้องรื้อสร้างใหม่อยู่ดี ถึงตอนนั้นคงจะยุ่งยากแย่"

ที่เธอมองสฺวี่ตงหลินก็เพื่อขอความเห็นจากเขา และแน่นอนว่าอยากจะโน้มน้าวให้เขาเห็นพ้องกับความคิดของเธอด้วย

การต้องควักเงินเก็บทั้งหมดออกมาซื้อบ้านหลังนี้ ย่อมเป็นแรงกดดันมหาศาลสำหรับสฺวี่ตงหลินเช่นกัน

ตอนนี้ไม่เหมือนศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่สามารถกู้เงินซื้อบ้านได้ อาศัยกลไกทางการเงินและภาวะเงินเฟ้อ การกู้เงินมาซื้อบ้านกลับคุ้มค่ากว่าการจ่ายเงินสดก้อนเดียวเสียอีก

เพียงแต่ความคิดแบบนี้ ไม่รู้ว่าสฺวี่ตงหลินจะยอมรับได้หรือไม่

สฺวี่ตงหลินก้มหน้าน้อย ๆ ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอยู่

หยางเยฺว่เหอไม่รีบร้อน พระเอกของเรื่องที่ในอนาคตจะกลายเป็นบุคคลผู้ประสบความสำเร็จ ย่อมมีมุมมองความคิดที่ไม่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไป ความคิดนี้เขาอาจจะเข้าใจได้ไม่ยาก

หยางจิ้งซานมองดูลูกสาวที แล้วมองลูกเขยที่นิ่งเงียบไปที ก่อนจะส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

"แกคิดอะไรของแก บ้านช่องห้องหอจะไปเช่าเขาได้ยังไง เช่ามันก็เท่ากับเอาเงินไปประเคนให้คนอื่นฟรี ๆ วันข้างหน้าบ้านก็ยังเป็นของเขาอยู่ดี การค้าแบบนี้มันขาดทุนย่อยยับชัด ๆ!"

หยางเยฺว่เหอไม่อยากอธิบายกับหยางจิ้งซานให้มากความ ตอนนี้เธอรอแค่คำตอบจากสฺวี่ตงหลินเท่านั้น

ยังไงเสีย คนจ่ายเงินก็คือเจ้านายตัวจริงนี่นา!

โชคดีที่การรอคอยไม่สูญเปล่า สฺวี่ตงหลินพยักหน้าให้หยางเยฺว่เหอ "ความคิดคุณ ผมเห็นด้วย"

หยางจิ้งซานเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

ลูกสาวตัวเองเหลวไหลก็ช่างเถอะ ทำไมลูกเขยคนนี้ถึงได้พลอยเหลวไหลตามไปด้วยล่ะเนี่ย

"ตงหลินเอ๊ย เจ้าอย่าเพิ่ง..."

ทว่าสฺวี่ตงหลินกลับโบกมือห้ามไว้

"พ่อครับ เยฺว่เหอพูดถูก เช่าบ้านก็ดีมากเหมือนกัน พ่อช่วยไปถามลุงหลิวให้พวกเราหน่อยเถอะครับ"