ตอนที่ 95 บ้านของตระกูลหลิว (2)

โครงสร้างบ้านของตระกูลหลิวสร้างขึ้นมาอย่างดีไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน ทว่าไม่ได้เป็นบ้านอิฐทั้งสามห้อง มีเพียงห้องโถงกลางห้องเดียวเท่านั้นที่ก่อด้วยอิฐ ส่วนอีกสองห้องเป็นบ้านดิน ถึงจะเป็นบ้านดิน แต่ก็สร้างขึ้นมาอย่างประณีตเรียบร้อยมาก

ในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุน บ้านที่ดีขนาดบ้านตระกูลหลิวนับว่ามีน้อยจริง ๆ

"ถ้าพวกแกจะสร้างบ้านกันเอง นอกจากจะยุ่งยากแล้ว ก็ใช่ว่าจะสร้างได้ดีกว่าหลังนี้หรอกนะ" หยางจิ้งซานพูดพลางไขกุญแจเปิดประตูห้องโถงกลาง "บ้านของตระกูลหลิวหลังนี้ดีจริง ๆ"

เมื่อก้าวเข้าไปในบ้าน เนื่องจากไม่มีคนอยู่อาศัยมานาน จึงมีกลิ่นฝุ่นลอยคลุ้งขึ้นมาจาง ๆ ทว่าข้างในก็กว้างขวางมากทีเดียว

"พวกเครื่องเรือนบ้านตระกูลหลิวขนไปหมดแล้ว ถ้าพวกแกจะมาอยู่ที่นี่ก็แค่หาเครื่องเรือนย้ายเข้ามาก็พอ" หยางจิ้งซานว่า "เรื่องเครื่องเรือนเนี่ย... ไปตามให้เหล่าหลินมาทำให้ก็ได้ ไปตัดไม้บนเขามาสักสองสามต้น ไม่เปลืองเงินเท่าไหร่หรอก"

หยางเยฺว่เหอค่อนข้างถูกใจบ้านหลังนี้อยู่เหมือนกัน เธอไม่ได้ถือสาเรื่องห้ามอยู่บ้านที่มีคนเคยอยู่มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นในเมื่อหยางจิ้งซานเป็นคนพูดเอง เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวตัวเองเสียเปรียบแน่นอน

"สือเป่า ลูกชอบบ้านหลังนี้ไหม" หยางเยฺว่เหอยิ้มพลางตบหลังสือเป่าเบา ๆ พลางเอ่ยถาม

เดิมทีสือเป่านอนซบอยู่บนบ่าของหยางเยฺว่เหออย่างว่าง่าย พอได้ยินเธอถามจึงยันตัวขึ้นมา เอียงคอมองด้วยท่าทางมึนงงเล็กน้อย

"ทำไมต้องมาที่นี่เหรอครับ ที่นี่ไม่ใช่บ้านเราสักหน่อย" สือเป่าเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

หยางเยฺว่เหอบอกว่า "เพราะพวกเราอาจจะต้องย้ายบ้านในเร็ว ๆ นี้แล้วน่ะสิ จะได้ไปอยู่ที่ใหม่ สือเป่าลองดูสิว่าชอบที่นี่ไหม"

พอได้ยินแบบนั้นสือเป่าก็เริ่มตื่นตระหนก กอดคอหยางเยฺว่เหอแน่น น้ำเสียงอ้อแอ้ยังเจือความหวาดกลัว "แม่ แม่ครับ ทำไมต้องย้ายบ้าน สือเป่าอยากอยู่กับพ่อกับแม่นะ!"

หยางจิ้งซานหัวเราะฮ่า ๆ "สือเป่าเอ๊ย ก็เจ้ากับพ่อแม่ของเจ้าย้ายออกมาอยู่ด้วยกันนั่นแหละ ต่อไปก็ใช้ชีวิตอยู่กันแค่พวกเจ้า สือเป่าว่าดีไหมล่ะ"

หยางจิ้งซานรู้สึกว่าการที่ลูกสาวกับลูกเขยพาลูกย้ายออกมาอยู่ข้างนอกเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน จะได้ไม่ต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกับเฉาเหม่ยซิ่วมากมาย ทะเลาะกันสามวันดีสี่วันไข้ แถมทำแบบนี้ความสัมพันธ์ของสองสามีภรรยาอาจจะดีขึ้นด้วย

เขาพอใจในตัวลูกเขยอย่างสฺวี่ตงหลินคนนี้มาก ไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองไม่รู้จักรักษาไว้

สฺวี่ตงหลินยื่นมือไปลูบหัวลูกชาย "ถ้าลูกชอบที่นี่ พวกเราก็มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน"

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ สมองน้อย ๆ ของสือเป่าถึงเพิ่งจะคิดตามทัน

"ดีครับ ดี ย้ายบ้าน มีบ้านใหม่! ชอบ ชอบมากครับ!" เขาปรบมือพลางเผยรอยยิ้มกว้างออกมาบนใบหน้า

สำหรับสือเป่าแล้ว ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันกับพ่อและแม่ของตัวเอง อยู่ที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ~

มีความสุขเหมือนกันทั้งนั้น~

หยางเยฺว่เหอยิ้มพลางหันไปพูดกับสฺวี่ตงหลิน "สือเป่าน่าจะชอบที่นี่อยู่นะ คุณคิดว่ายังไงคะ"

"ผมไม่มีความเห็น คุณตัดสินใจเถอะ" สฺวี่ตงหลินพยักหน้าพลางตอบ

หยางจิ้งซาน "ถ้าพวกแกไม่มีความเห็นกันทั้งคู่ บ่ายนี้พ่อไปในอำเภอจะได้แวะไปบอกเหล่าหลิว ปรึกษาเรื่องนี้กันดู"

หยางเยฺว่เหอเม้มริมฝีปากเบา ๆ

ตัวบ้านน่ะไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน มาอยู่ที่นี่ก็ดีมากอยู่แล้ว และแน่นอนว่าขอแค่ได้อยู่ห่างจากบ้านของเฉาเหม่ยซิ่ว ต่อให้ต้องอยู่กระท่อมฟางก็ยังดี

เพียงแต่...

ในใจเธอยังรู้สึกลังเลอยู่นิดหน่อย

หากจะซื้อบ้านหลังนี้จริง ๆ อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินพันกว่าหยวน แม้ตอนนี้สฺวี่ตงหลินจะมีเงินเก็บมากขนาดนั้น แต่นั่นก็หมายความว่าต้องทุ่มเงินจนหมดตัวเพื่อบ้านหลังนี้

และที่แย่ที่สุดก็คือ ตอนนี้พวกเขายังตกลงเรื่องเงินค่าเลี้ยงดูยามแก่เฒ่ากับเฉาเหม่ยซิ่วไม่ได้เลย

เงินหมดตัว ซ้ำยังต้องแบกรับค่าเลี้ยงดูเกินพอดีของเฉาเหม่ยซิ่วอีก...

ภาระหนักหน่วงนี้ดูท่าจะหนักเกินไปหน่อยแล้ว