ตอนที่ 94 บ้านของตระกูลหลิว (1)

หยางจิ้งซานได้ยินเข้าก็ประหลาดใจอยู่บ้าง

"ก่อนหน้านี้ตอนแม่แกคุยด้วย แกยังไม่เห็นสนใจเลยนี่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงนึกอยากจะใส่ใจขึ้นมาได้ล่ะ"

ซ่งเหม่ยยฺหวินจะดูตัวหาคู่ให้ลูกชายคนเดียว ย่อมไม่อาจตัดสินใจเพียงลำพัง แม้ว่าเธอกับยายแก่ตระกูลหยางจะไม่ค่อยได้ทะเลาะกัน แต่ถึงอย่างไรแม่ผัวกับลูกสะใภ้ก็ยังเป็นแม่ผัวกับลูกสะใภ้อยู่ดี เกรงว่าจะไม่ได้ใจตรงกันไปเสียหมด หากดูตัวแล้วมีจุดที่พอใจหรือไม่พอใจตรงไหน ก็ยากจะเลี่ยงความขัดแย้งได้

ในฐานะแม่ของหยางเจียเกิน ซ่งเหม่ยยฺหวินย่อมอยากได้ลูกสะใภ้ที่ถูกใจตัวเองมากกว่า ลูกสาวคนโตก็แต่งออกไปไกล ไม่ค่อยได้กลับมา เรื่องนี้จึงช่วยอะไรไม่ได้มาก ส่วนหยางซานเหอ... ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ซ่งเหม่ยยฺหวินไม่ค่อยชอบลูกสาวคนนี้หรอก เอาแค่เรื่องที่เธอยังไม่ได้แต่งงาน ซ่งเหม่ยยฺหวินก็ไม่มีทางให้เธอไปร่วมดูตัวด้วยอยู่แล้ว

เช่นนั้นคนที่เหมาะสมที่สุดย่อมมีเพียงหยางเยฺว่เหอ

ทว่าก่อนหน้านี้ตอนที่ซ่งเหม่ยยฺหวินเอ่ยถึงเรื่องนี้กับหยางเยฺว่เหอ หยางเยฺว่เหอกลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด ซ้ำยังพูดจาทิ่มแทงใจไปหลายคำ

ประมาณว่าคนในบ้านเอาแต่ใส่ใจเรื่องแต่งเมียให้หยางเจียเกิน ไม่สนใจความเป็นความตายของเธอเลยอะไรเทือกนั้น ทำเอาซ่งเหม่ยยฺหวินโมโหแทบแย่

ยังดีที่หลังจากนั้นหยางเยฺว่เหอเป็นฝ่ายไปเอ่ยปากขอโทษเอง เรื่องคราวนั้นจึงพอจะผ่านพ้นไปได้

มาตอนนี้หยางจิ้งซานจึงนึกไม่ถึงว่าลูกสาวคนนี้จะนึกอยากใส่ใจขึ้นมาอีก

หยางเยฺว่เหอ "..."

เธอก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน เรื่องยุ่งยากที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้นี่มันช่างเยอะเสียจริง

ผ่านไปครู่ใหญ่ หยางเยฺว่เหอจึงเอ่ยอย่างเก้อเขิน "นั่นมัน... ถึงยังไงเจียเกินก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของฉัน เรื่องที่เขาจะแต่งเมีย ฉันก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วสิคะ"

สายตาที่หยางจิ้งซานมองดูเธอนั้นมีความสำรวจอยู่บ้าง แต่หลังจากสำรวจดูแล้วก็เปลี่ยนเป็นโล่งใจ

"แกคิดแบบนี้ได้ก็ดีที่สุดแล้ว"

"จริงสิ" หยางจิ้งซานพูดขึ้น "ว่าไปแล้ว ซานเหอก็อายุไม่น้อยแล้วเหมือนกัน เรื่องของเจียเกินกับซานเหอล้วนต้องใส่ใจทั้งคู่"

หยางเยฺว่เหอรีบเอ่ยรับคำทันที

ยังไงขอแค่ไม่ใช่วิธีแต่งงานแลกเปลี่ยนครอบครัวแบบที่เขียนไว้ในหนังสือ เรื่องอื่นก็พูดคุยกันได้ทั้งนั้น

หยางจิ้งซานหันไปให้ความสนใจกับสฺวี่ตงหลิน "ตงหลินเอ๋ย แกเองก็รู้จักคนไม่น้อย วันข้างหน้าถ้ามีผู้ชายดี ๆ ที่รู้จัก ก็คิดจะช่วยแนะนำให้ซานเหอบ้างสิ"

หยางจิ้งซานค่อนข้างเชื่อมั่นในสายตาของสฺวี่ตงหลิน หากคนรุ่นราวคราวเดียวกับเขามีใครที่เหมาะสมแล้วช่วยแนะนำให้ได้ ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแน่

สฺวี่ตงหลินคาดไม่ถึงว่าพ่อตาจะเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้อย่างกะทันหัน จึงลังเลแล้วกล่าวว่า "คนที่ผมรู้จักส่วนใหญ่อยู่ต่างถิ่น เกรงว่าจะไม่ค่อยสะดวกน่ะครับ..."

หยางจิ้งซานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจ "นั่นสินะ ผู้หญิงเราแต่งออกไปไกลถึงอย่างไรก็ไม่ดี ไว้ถ้ามีคนที่เหมาะสมค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน"

ระหว่างที่พูดคุยกัน ทั้งสามคนก็เดินมาถึงบ้านของตระกูลหลิว ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากบ้านตระกูลหยางจริง ๆ และระยะทางไปยังบ้านตระกูลสฺวี่ก็ไม่ต่างกันเท่าไร สรุปแล้วทำเลนี้นับว่าเหมาะสมอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้ตระกูลหลิวเคยไหว้วานให้หยางจิ้งซานช่วยดูแลบ้านให้ในเวลาที่ว่าง ดังนั้นในมือหยางจิ้งซานจึงมีลูกกุญแจอยู่ การมาดูบ้านจึงสะดวกกว่ามาก

"มาสิ เข้ามาดูข้างในกัน" ประตูใหญ่ไม่ได้ลงกลอนไว้ หยางจิ้งซานจึงผลักรั้วไม้เปิดออกโดยตรง

คนทั่วไปมักจะเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ไว้ในลานบ้าน ตระกูลหลิวย่อมไม่เว้นเช่นกัน จึงได้สร้างเล้าไก่ขนาดไม่เล็กไว้เล้าหนึ่ง ทว่าตอนนี้ข้างในนั้นว่างเปล่าอย่างแน่นอน

"ถ้าต่อไปพวกแกอยากเลี้ยงไก่ ก็เอาลูกเจี๊ยบจากที่บ้านไปสักสองสามตัวสิ" หยางจิ้งซานชี้ไปยังเล้าไก่ที่ว่างเปล่านั้นแล้วพูดว่า "ตรงนี้ยังไงก็เลี้ยงไก่ได้สักห้าหกตัว มีที่พอให้พวกมันเดินเล่นสบาย ๆ"

หยางเยฺว่เหอรู้สึกใจเต้นขึ้นมา

การเลี้ยงไก่ย่อมเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว ในชนบทหาซื้อกับข้าวยากเป็นทุนเดิม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในยุคสมัยนี้เลย แทบทุกบ้านล้วนเลี้ยงไก่กันทั้งนั้น ก็เพื่อให้มีไข่ไก่สด ๆ กินในทุกเช้า

ในเมื่อไม่อาจหาเนื้อสัตว์มากินได้ง่าย ๆ การมีไข่ไก่ก็นับเป็น "กับข้าวเนื้อสัตว์" ได้เหมือนกัน