ตอนที่ 93 น้องชายหาคู่หรือยัง

หยางจิ้งซานพาหยางเยฺว่เหอกับสฺวี่ตงหลินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านด้วยกัน ในอ้อมแขนของหยางเยฺว่เหอยังอุ้มสือเป่าเอาไว้ เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นบ้านที่สือเป่าจะต้องอยู่ต่อไป ย่อมต้องให้เด็กน้อยชอบด้วยเช่นกัน

"บ้านเหล่าหลิวพวกเขาร่ำรวยขึ้นมาแล้ว ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ในอำเภอนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย สุขสบายจนน่าอิจฉา ไร่นาก็ไม่ต้องทำ สองผัวเมียเฒ่าเอาแต่วันๆ เลี้ยงหลาน" น้ำเสียงของหยางจิ้งซานยังคงแฝงความอิจฉาเอาไว้เล็กน้อย "ไม่กลับมาอยู่แล้ว บ้านหลังนี้ก็เลยแทบไม่มีประโยชน์อะไรอีก"

หยางจิ้งซานย่อมต้องอิจฉาชีวิตแบบบ้านเหล่าหลิวเป็นธรรมดา เสียดายที่หยางเจียเกินลูกชายของเขายังไม่ได้แต่งงานมีเหย้ามีเรือน คิดจะใช้ชีวิตสุขสบายไร้กังวลแบบนั้นยังเร็วไปมากโข

หยางเยฺว่เหอคิดทบทวนดูแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า "พ่อคะ เจียเกินต้องเริ่มหาคู่ดูตัวบ้างแล้วหรือยังคะ"

ตอนนี้หยางเจียเกินอายุสิบเก้าปีแล้ว หากเป็นในอีกยี่สิบสามสิบปีให้หลัง วัยนี้ย่อมเป็นเพียงวัยที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าในยุคสมัยนี้ อายุสิบเก้าปีแต่งงานไม่ได้ถือว่าเร็วเกินไปเลยสักนิด

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ หยางเยฺว่เหอจำได้ว่า ในนิยายต้นฉบับช่วงหลังๆ นั้น ชีวิตความเป็นอยู่ของตระกูลหยางไม่ได้ดีเลยแม้แต่น้อย

การที่หยางเยฺว่เหอหนีตามโจวหงไปส่งผลกระทบต่อตระกูลหยางอย่างใหญ่หลวง แม้ว่าหยางจิ้งซานจะเป็นเลขาธิการสาขาพรรค เบื้องหน้าผู้คนไม่กล้าพูดอะไร ทว่าลับหลังไม่รู้ว่ามีคนหัวเราะเยาะพวกเขากันกี่มากน้อย

ชื่อเสียงที่ย่อยยับป่นปี้เช่นนี้ ในหมู่บ้านกลางหุบเขาถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอย่างยิ่ง

ด้วยเหตุนี้ หยางซานเหอกับหยางเจียเกินที่ยังไม่ได้แต่งงานจึงพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ไม่มีครอบครัวไหนยินดีจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกันกับตระกูลหยางเลย

ในหนังสือเขียนไว้ว่า เพื่อไม่ให้ตระกูลของตนต้องไร้ทายาทสืบสกุล ตระกูลหยางจึงจำต้องเสนอการแต่งงานแลกเปลี่ยนกับครอบครัวหนึ่ง

สิ่งที่เรียกว่าแต่งงานแลกเปลี่ยน ก็คือครอบครัวนั้นยกลูกสาวของตนแต่งเข้ามา ส่วนตระกูลหยางก็ต้องยกลูกสาวคนหนึ่งแต่งออกไปเช่นกัน

ตระกูลหยางเหลือเพียงหยางซานเหอคนเดียวที่ยังไม่ได้แต่งงาน คนที่ถูกเลือกจึงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเธอ

ความจริงแล้วสองสามีภรรยาหยางจิ้งซานยังรู้สึกลังเลใจอยู่บ้าง ทว่าในเวลานั้น ยายแก่ตระกูลหยางที่เฝ้าแต่กังวลทุกเมื่อเชื่อวันว่าหลานชายของตนจะต้องอยู่เป็นโสดไปชั่วชีวิตจนตรอมใจล้มป่วยลง ก็เหลือลมหายใจเพียงร่อแร่เฮือกสุดท้ายแล้ว เพื่อสานฝันของยายแก่ตระกูลหยางที่อยากเห็นหลานชายคนเดียวแต่งงานมีเรือนให้เป็นจริง จึงจำต้องเลือกที่จะเสียสละหยางซานเหอ

ทว่าเรื่องเลวร้ายยิ่งกว่ากลับรออยู่ข้างหลัง

สองพี่น้องของครอบครัวนั้น คนน้องสาวดูภายนอกปกติ แต่แท้จริงแล้วสมองทึบปัญญานิ่ม ส่วนคนพี่ชาย...ก็เป็นพวกชอบใช้ความรุนแรง

แม้ว่าในหนังสือจะไม่ได้บอกจุดจบของตระกูลหยางไว้อย่างชัดเจน หรืออาจเป็นเพราะหยางเยฺว่เหอจำไม่ได้แล้ว ทว่าผลลัพธ์ย่อมไม่มีทางดีเด่นไปได้แน่...

ตอนนี้สิ่งที่หยางเยฺว่เหอกังวลที่สุดก็คือ ตระกูลหยางจะยังต้องไปพบเจอกับคนบ้านนั้นอีกหรือไม่

หยางจิ้งซานไม่รู้ว่าเธอกำลังกังวลเรื่องอะไร จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "แม่แกกำลังสืบหาดูอยู่ เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับน้องชายแกมีไม่น้อย น่าจะเลือกดูดีๆ ได้ ลูกสะใภ้ของบ้านเราน่ะ อย่างไรก็ต้องหาคนที่เพียบพร้อมอ่อนโยนสักหน่อย"

ในใจของคนตระกูลหยางนั้น หยางเยฺว่เหอ อ้อ แน่นอนว่าหมายถึงเจ้าของร่างเดิม ย่อมไม่มีทางนับว่าเป็นคนเพียบพร้อมอ่อนโยนได้เลยเด็ดขาด

หยางจิ้งซานกับภรรยาไม่อยากทนฟังคนอื่นว่าร้ายหยางเยฺว่เหอ แต่หากลูกสะใภ้บ้านตนเองกลับเป็นพวกมือไม่พายเท้าไม่พาย ข้าวปลาแยกแยะไม่เป็นเช่นนี้เหมือนกัน...พวกเขาก็รับไม่ไหวเช่นกัน

ความคิดเช่นนี้ย่อมเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง ทว่าก็เป็นวิสัยธรรมดาของมนุษย์ ลูกสาวของตนเองกับลูกสะใภ้ย่อมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

"ถ้าหากถูกใจใครเข้า พ่อต้องคุยกับฉันก่อนนะคะ ต้องบอกฉันให้ได้เลยนะ!" หยางเยฺว่เหอรีบเอ่ยกำชับทันที

ในเมื่อตอนนี้เธอเข้ามาแทนที่เจ้าของร่างเดิมแล้ว ย่อมไม่มีทางยอมปล่อยให้ตระกูลหยางต้องพบจุดจบอันน่าเวทนาเหมือนอย่างในหนังสือเด็ดขาด

เรื่องแต่งงานแลกเปลี่ยนอะไรนั่นห้ามมีอันขาด แม้ว่าเธอจะไม่คุ้นเคยกับหยางซานเหอ แต่พอนึกถึงผลลัพธ์ของการแต่งงานกับคนพรรค์นั้นแล้ว มันก็น่าสงสารเกินไปจริงๆ

พระเอกของเรื่องนั้นเธอยินดีประเคนยกให้นางเอกของเรื่องได้อย่างสบายใจ เพราะอย่างไรเธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว ทว่าหากจะให้เธอยืนมองดูตระกูลหยางเดินไปสู่ความพินาศย่อยยับต่อหน้าต่อตาในตอนนี้ล่ะก็...หยางเยฺว่เหอทำไม่ลงจริงๆ