ตอนที่ 92 ปฏิเสธที่จะยอมอ่อนข้อ (2)

คำปฏิเสธของสฺวี่ตงหลินทำให้สีหน้าของเฉาเหม่ยซิ่วกับสฺวี่เทียนจู้ดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

สีหน้าของเฉาเหม่ยซิ่วถึงขั้นดูถมึงทึงขึ้นมาบ้างแล้ว

"แก... แก แกคิดจะเอาบ้านหลังนี้ได้ยังไงกัน บ้านหลังนี้พ่อพวกแกทิ้งเอาไว้ให้นะ นั่นมันทิ้งไว้ให้ฉัน ตอนนี้ฉันก็พากับเทียนจู้เทียนเหม่ยอยู่ด้วยกัน บ้านก็ยังเป็นของฉัน แกคิดจะมาเอาบ้านหลังนี้ไปได้ยังไง!"

แววตาที่เฉาเหม่ยซิ่วมองสฺวี่ตงหลินราวกับกำลังมอง "หมาป่าตาขาวที่เนรคุณ" ตัวหนึ่งก็ไม่ปาน

แม้สฺวี่ตงหลินจะรู้อยู่แก่ใจตั้งนานแล้วว่าเฉาเหม่ยซิ่วไม่มีทางยกบ้านหลังนี้ให้เขา และเขาก็ไม่ได้อยากได้มันจริงๆ ทว่าพอได้ยินคำพูดเช่นนี้ หัวใจก็ยังอดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้

แม่ของเขา... ในใจมีเพียงลูกชายอีกคนของเธอเท่านั้น

อย่าว่าแต่สฺวี่ตงหลินเลย แม้แต่สีหน้าของสฺวี่เทียนเหม่ยก็ยังดูย่ำแย่ขึ้นมาเช่นกัน

แม่ของเธอลำเอียงเกินไปแล้วจริงๆ ตอนนี้บ้านหลังนี้ก็กะว่าจะเก็บไว้ให้แค่พี่รองของเธอเท่านั้น

ตอนนี้สฺวี่เทียนเหม่ยถึงขั้นหวังอยากให้พี่ใหญ่ของเธอได้อะไรติดไม้ติดมือไปบ้าง ยังไงก็ดีกว่ายกให้พี่รองของเธอคนเดียวทั้งหมดเป็นไหนๆ

"แม่มีบ้านอยู่ สฺวี่เทียนจู้ตามแม่อยู่ก็มีบ้าน พวกเราย้ายออกไปไม่รู้จะต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาเท่าไหร่ถึงจะมีที่ซุกหัวนอน แต่ตอนนี้ยังจะมาเอานาเอาเงินจากพวกเราอีก ทำไมถึงไม่เคยคิดเผื่อพวกเราบ้างเลยล่ะคะ! หรือว่าตงหลินไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่กันแน่!" หยางเยฺว่เหออดไม่ได้ที่จะเอ่ยประชดประชันขึ้นมา

เฉาเหม่ยซิ่วเบิกตากว้าง "แกพูดจาเหลวไหลอะไรของแก! ถ้าไม่อยากยืมเงินสร้างบ้าน พวกแกก็ไม่ต้องย้ายออกไปสิ ตอนนี้พวกแกเป็นคนอยากจะไปเอง ไม่ใช่ฉันไล่พวกแกไปสักหน่อย!"

หยางเยฺว่เหอยิ้มเยาะ "พวกเราอยากไปเองอยู่แล้วสิคะ ไม่อย่างนั้นขืนอยู่ต่อไป ฉันก็กลัวว่าลูกชายของฉันจะไม่สบายขึ้นมาอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้!"

ใครจะกล้าอยู่ที่นี่ต่อกันล่ะ ไม่อย่างนั้นก็บอกไม่ได้เลยว่าสือเป่าจะต้องเจอกับอะไรอีก แล้ว "ลูกสะใภ้" อย่างเธอจะต้องได้รับการปฏิบัติแบบไหน

สฺวี่ตงหลินเอ่ยเสียงขรึม "พอเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว พอได้แล้ว"

หยางเยฺว่เหอได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยักไหล่แล้วไม่พูดอะไรอีก

อย่างไรเสียขอแค่สฺวี่ตงหลินไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เธอก็ขี้เกียจจะอ้าปากพูดอยู่แล้ว

"เรื่องนี้ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็ค่อยปรึกษากันใหม่ แม่เองก็ลองคิดดูให้ดีอีกทีเถอะครับ" สฺวี่ตงหลินกล่าว "ตอนนี้กินข้าวก่อนเถอะ กับข้าวเย็นหมดแล้ว"

เฉาเหม่ยซิ่วกับสฺวี่เทียนจู้สบตากัน แววตาของฝ่ายหลังส่งสัญญาณบอกเธอว่าอย่าเพิ่งใจร้อนจนเกินไป

หลังจากนั้นคนในบ้านที่ต่างฝ่ายต่างมีความคิดในใจถึงได้เริ่มลงมือกินอาหารเช้า

พอกินข้าวเสร็จ หยางเยฺว่เหอก็ออกจากบ้านไปพร้อมกับสฺวี่ตงหลิน ทั้งสองคนไปที่บ้านตระกูลหยางก่อน เพื่อตามหยางจิ้งซานไปดูบ้านของตระกูลหลิวด้วยกัน

"ปะป๊า หม่าม้า~"

สือเป่าที่กำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของซ่งเหม่ยยฺหวินดื่มโจ๊กข้าวโพดอยู่ พอเห็นพวกหยางเยฺว่เหอเดินเข้ามาก็ผละออกมาทันที เขาวิ่งเข้ามาแล้วกอดขาของหยางเยฺว่เหอเอาไว้

หยางเยฺว่เหอยิ้มพลางอุ้ม "ลูกชายส้มหล่น" คนนี้ขึ้นมา

"อยู่กับคุณตากับคุณยายเป็นเด็กดีไหม เชื่อฟังหรือเปล่าจ๊ะ" หยางเยฺว่เหอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

สือเป่าพยักหน้าหงึกๆ ราวกับไก่จิกข้าวสาร

"เป็นครับๆ~ สือเป่าเป็นเด็กดี ไม่ร้องไห้ เชื่อฟังครับ~"

ตอนนี้ซ่งเหม่ยยฺหวินก็เดินเข้ามาเช่นกัน "ใช่แล้วจ้ะ สือเป่าเป็นเด็กดีจริงๆ ไม่ร้องงอแงเลยสักนิด"

หยางเยฺว่เหอลูบศีรษะของสือเป่า แล้วหอมแก้มเขาไปฟอดหนึ่ง

"สือเป่าเก่งมากจ้ะ แม่หอมแก้มทีนะ!"

ใบหน้าเล็กๆ ของสือเป่าแดงระเรื่อ นิ้วมืออวบอ้วนยกขึ้นปิดแก้มเอาไว้ด้วยท่าทางเขินอายอย่างยิ่ง

ทุกคนต่างพากันหัวเราะออกมา

สฺวี่ตงหลินถึงได้เอ่ยกับหยางจิ้งซานว่า "พ่อครับ ที่พวกเรามาตอนนี้ก็เพราะอยากจะไปดูบ้านของตระกูลหลิวน่ะครับ"

หยางเยฺว่เหอก็รีบพยักหน้าตาม "พ่อคะ ตงหลินเองก็คิดว่าบ้านที่มีอยู่แล้วมันดีกว่าค่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา หยางจิ้งซานก็วางชามในมือลง "มาได้จังหวะพอดีเลย งั้นตอนนี้พวกเราก็ไปดูด้วยกันเถอะ!"