ตอนที่ 91 ปฏิเสธที่จะยอมอ่อนข้อ (1)

ความจริงแล้วหยางเยฺว่เหอไม่ได้คัดค้านเรื่องที่เฉาเหม่ยซิ่วจะเรียกขอค่าใช้จ่ายในการครองชีพ เพราะอีกฝ่ายก็เลี้ยงดูสฺวี่ตงหลินจนเติบใหญ่มาจริง ๆ แยกครอบครัวไปแล้วจะให้ค่าเลี้ยงดูก็ถือเป็นเรื่องปกติ

แต่การมาเรียกร้องมากมายขนาดนี้ มันไม่ปกติแล้ว

ตามเกณฑ์ที่เฉาเหม่ยซิ่วพูดมาในตอนนี้ นางจงใจโยนภาระชีวิตความเป็นอยู่และการเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าทั้งหมดมาลงที่หัวของสฺวี่ตงหลินคนเดียวชัด ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หยางเยฺว่เหอยังสงสัยว่า ต่อให้ตอนนี้เฉาเหม่ยซิ่วจะบอกว่าต่อไปจะไม่มาขอเงินสฺวี่ตงหลินอีกแล้ว แต่พอถึงเวลาข้างหน้ามีเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ อีกฝ่ายไม่มีทางลืมสฺวี่ตงหลินลงหรอก

ถ้าหากยอมตกลงรับเงื่อนไขที่เกินไปขนาดนี้ ก็คงเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ

"ฉันไม่คุยกับแก แกไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจ เงินก็ไม่ใช่แกที่เป็นคนหา!" เฉาเหม่ยซิ่วได้ยินคำพูดของหยางเยฺว่เหอก็แทบจะหงายหลังด้วยความโมโห กว่าจะดึงสติกลับมาได้ นางก็ถลึงตาจ้องไปที่สฺวี่ตงหลิน "ตงหลิน แกพูดมาสิ แกคิดว่าเงื่อนไขของแม่มันเกินไปงั้นเหรอ! แม่เป็นคนเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวประคบประหงมเลี้ยงแกจนโตมาเชียวนะ!"

เฉาเหม่ยซิ่วทำได้เพียงยกเรื่องบุญคุณค่าน้ำนมขึ้นมาอ้างก่อน

สฺวี่ตงหลินเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "แม่ครับ... เรื่องในบ้านไม่ใช่ผมคนเดียวที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ เยฺว่เหอไม่เห็นด้วย ผมก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน"

คำพูดนี้หลุดออกมาทำเอาทั้งหยางเยฺว่เหอและเฉาเหม่ยซิ่วต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

หยางเยฺว่เหอนึกว่าสฺวี่ตงหลินอาจจะยอมตามใจเฉาเหม่ยซิ่วไปเสียทุกอย่างอีก ในนิยายเล่มเดิมจุดอ่อนเดียวหรือจะเรียกว่าข้อเสียของสฺวี่ตงหลินที่เป็นพระเอกของเรื่องก็ว่าได้ คือเขาเป็นคนกตัญญูจนเกินพอดี แม้จะไม่ถึงขั้นกตัญญูจนหน้ามืดตามัว แต่โดยพื้นฐานแล้วเรื่องที่เฉาเหม่ยซิ่วผู้เป็นแม่เรียกร้อง หากไม่กระทบกับหลักการสำคัญ เขาก็จะพยายามตามใจแทบทั้งหมด

ดูเหมือนว่าในนิยายเล่มเดิม เยี่ยหนวนที่เป็นนางเอกของเรื่องก็เคยทำสงครามเย็นกับสฺวี่ตงหลินเพราะเรื่องแม่ผัวตัวร้ายคนนี้มาแล้ว ต่อมาทั้งสองคนจึงได้ทำข้อตกลงกันว่า ข้าวของใด ๆ ก็ตามที่จะให้เฉาเหม่ยซิ่วหรือสฺวี่เทียนจู้ หากไม่ผ่านความเห็นชอบจากเยี่ยหนวนก่อน ย่อมไม่สามารถตัดสินใจโดยพลการได้

เดิมทีหยางเยฺว่เหอไม่ได้ตั้งความหวังอะไรกับสฺวี่ตงหลินเลย แม้ว่าเธอจะพูดจาฉอด ๆ ออกไปตั้งมากมาย แต่ถ้าสฺวี่ตงหลินเองไม่เห็นพ้องด้วยก็ทำอะไรไม่ได้ อีกอย่างเงินก็เป็นเขาที่หามาได้ เขาอยากจะให้ใครย่อมให้ได้อยู่แล้ว ต่อไปในอนาคตหยางเยฺว่เหอก็ไม่ได้กะจะใช้เงินของเขาเสียหน่อย

ทว่าคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าตอนนี้สฺวี่ตงหลินจะพูดจาแบบนี้ออกมาได้...

คนที่ประหลาดใจยิ่งกว่าหยางเยฺว่เหอก็คือเฉาเหม่ยซิ่ว นางเคยชินกับการที่ลูกชายคนนี้ขออะไรก็ให้มาโดยตลอด จู่ ๆ มาเป็นแบบนี้... ผลกระทบทางใจที่เฉาเหม่ยซิ่วได้รับคงพอนึกภาพออก

"แม่ครับ เงื่อนไขที่แม่เสนอมาพวกเราคงตกลงให้ไม่ได้ ที่ดิน... เป็นไปไม่ได้ที่จะยกให้แม่ พวกเราเป็นชาวนา ถ้าไม่มีที่ดิน แล้วพวกเราจะเอาอะไรกินล่ะครับ" สฺวี่ตงหลินมองเฉาเหม่ยซิ่วแล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่ง "แล้วก็เรื่องเงินเดือนละสิบหยวน... เรื่องนี้ผมก็รับปากไม่ได้เหมือนกัน แม่ก็รู้ว่าพวกเราแยกบ้านออกไปแล้วไม่มีที่อยู่ ถึงขั้นต้องไปหยิบยืมเงินมาสร้างบ้านใหม่ ไม่อย่างนั้นเอาแบบนี้ บ้านหลังนี้ในตอนนี้ แม่ลองดูสิว่าจะแบ่งให้ผมส่วนหนึ่งได้อย่างไรบ้าง หรือจะคิดตีราคาเป็นเงินออกมา ถ้าหากในจุดนี้สามารถแบ่งให้ผมกับเทียนจู้และเทียนเหม่ยอย่างเท่าเทียมกันได้ พวกเราค่อยมาพิจารณาเรื่องเงินค่าเลี้ยงดูว่าจะให้แม่เท่าไหร่ดี"

หากตอนนี้ยังมีแค่ตัวสฺวี่ตงหลินคนเดียว เขาอาจจะไม่ใส่ใจจริง ๆ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว เขามีลูกมีเมีย จะไม่คิดเผื่อครอบครัวของตัวเองคงไม่ได้

แน่นอนว่าถ้าพูดอีกมุมหนึ่ง หากมีแค่ตัวเขาคนเดียว เขาก็คงไม่คิดจะแยกครอบครัวหรอก

ตอนนี้แม้แต่หยางเยฺว่เหอยังรู้จักคิดเผื่อเขา แล้วเขาจะมัวมาเป็นตัวถ่วงได้อย่างไรกัน

สรุปคือการยอมอ่อนข้อมานับครั้งไม่ถ้วนในอดีตนั้นมันเพียงพอแล้ว ครั้งนี้... ไม่มีทางอีกต่อไป

สีหน้าของสฺวี่ตงหลินแน่วแน่อย่างยิ่ง