ตอนที่ 90 เงื่อนไขการแยกครอบครัวของเฉาเหม่ยซิ่ว (2)

"แม่! แม่พูดเรื่องอะไรน่ะคะ!" สฺวี่เทียนเหม่ยลุกพรวดขึ้นจากม้านั่ง มองเฉาเหม่ยซิ่วด้วยความตกตะลึง "จะให้พี่ใหญ่ย้ายออกไปได้ยังไงกัน!"

เฉาเหม่ยซิ่วถลึงตาใส่ลูกสาว "เรื่องนี้แกไม่มีสิทธิ์สอดปากที่สุด นั่งลงไป"

"แม่คะ!"

"นั่งลง! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!" เฉาเหม่ยซิ่วตวาดเสียงเข้ม

สฺวี่เทียนเหม่ยเม้มปากแน่นแต่ก็ยอมนั่งลงตามเดิม สีหน้าดูแย่อย่างยิ่ง

หยางเยฺว่เหอมองเฉาเหม่ยซิ่ว

เธอคิดไว้อยู่แล้วว่าเฉาเหม่ยซิ่วอาจจะยอมตกลงแยกครอบครัว แต่เรื่องมันไม่มีทางจบลงง่ายๆ แบบนี้แน่...

และก็เป็นอย่างที่หยางเยฺว่เหอคิดไว้จริงๆ เมื่อเฉาเหม่ยซิ่วเอ่ยเงื่อนไขการแยกครอบครัวที่ขูดรีดเกินไปออกมา

"ตงหลินเอ๋ย แกก็รู้นี่ว่าเทียนจู้เขายังเด็ก ยังหาเงินหาทองไม่ได้มากเท่าไร ข้าวปลาอาหารค่าใช้จ่ายในบ้านนี้ก็ต้องพึ่งพาการขายเสบียงทั้งนั้น ถ้าหากครอบครัวพวกแกย้ายออกไป ทางฉันก็เหลือที่ดินแค่สองหมู่เอง ลำพังพึ่งแค่สองหมู่นั่น ก็ไม่แน่ว่าจะอดตายเข้าสักวันหรือเปล่า แม่น่ะ..." เฉาเหม่ยซิ่วพูดพลางขอบตาก็เริ่มแดงขึ้นมา เอามือป้ายตาไม่รู้ว่ามีน้ำตาไหลออกมาจริงๆ หรือไม่

สฺวี่ตงหลินเอ่ยขึ้น "แม่มีข้อเรียกร้องอะไรก็พูดตรงๆ เถอะครับ ไม่ต้องอ้อมค้อมขนาดนี้ คนในครอบครัวเดียวกันไม่มีอะไรต้องปิดบังซ่อนเร้นหรอก"

เขาเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างของแม่ล้วนทำเพื่อสฺวี่เทียนจู้ทั้งนั้น

คาดว่าคงนอนคิดมาทั้งคืนแล้วล่ะมั้งว่าจะยื่นเงื่อนไขอะไรกับเขาบ้าง

พอเฉาเหม่ยซิ่วได้ยินคำพูดนี้ของสฺวี่ตงหลินก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เหลือบมองลูกชายคนรองข้างกายแวบหนึ่งแล้วค่อยเอ่ยว่า "ความหมายของแม่ก็คืออย่างนี้ ยังไงแม่ของสือเป่าก็ลงแปลงนาไม่เป็นอยู่แล้ว แล้วแกเองต่อไปก็คงต้องไปหางานอื่นทำ คงไม่มีเวลามาทำนาหรอกจริงไหม สู้ยกที่ดินสองหมู่นั้นไว้ให้แม่ไม่ดีกว่าเหรอ แล้วหลังจากนั้นแกก็ไม่ต้องให้ค่าครองชีพแม่มากมายอะไรหรอก ให้แม่เดือนละสิบหยวนก็พอ แกคิดว่ายังไงล่ะ เอาตามนี้ได้ไหม"

ไม่รู้ว่าสฺวี่ตงหลินฟังจบแล้วจะคิดอย่างไร แต่หยางเยฺว่เหอนั้นโกรธจนหลุดหัวเราะออกมาแล้ว

ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับยุคสมัยนี้เท่าไรนัก แต่ก็รู้ดีว่าชาวนาที่หาเงินได้เดือนละสิบกว่าหยวนก็นับว่าไม่น้อยแล้ว ก่อนหน้านี้สฺวี่ตงหลินมีสถานะค่อนข้างพิเศษถึงได้เงินเดือนเยอะกว่าคนอื่นหน่อย ทว่าเฉลี่ยออกมาแล้วก็ตกเดือนละแค่สี่สิบห้าสิบหยวนเท่านั้น

ที่สำคัญคือตอนนี้สฺวี่ตงหลินไม่มีรายได้ก้อนนั้นแล้ว

เฉาเหม่ยซิ่วคนนี้อ้าปากเรียกร้องไม่ธรรมดาเลยจริงๆ จะฮุบที่ดินยังไม่พอ นี่ยังจะเอาเงินอีก นี่มันไม่คิดเลยสักนิดว่าสฺวี่ตงหลินที่ต้องกระเตงลูกเมียจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

อาจเป็นเพราะความเงียบของสฺวี่ตงหลินทำให้เฉาเหม่ยซิ่วเริ่มกระวนกระวายใจ เธอจึงเอ่ยปากอธิบายขึ้นมาว่า "แม่ก็รู้ว่าเงินสิบหยวนนี้มันค่อนข้างเยอะ แต่ตอนนี้แม่ก็นับวันยิ่งแก่ตัวลง เดี๋ยวก็ปวดหัวตัวร้อนอยู่เรื่อย ทุกครั้งที่ไปหาหมอกินยาก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น มันไม่มีทางเลือกจริงๆ แกให้แม่เดือนละสิบหยวน ต่อไปแม่จะเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรขึ้นมาอีก ก็ไม่ต้องให้แกออกเงินแล้วไงล่ะ!"

หยางเยฺว่เหอเอ่ยขึ้น "คุณนี่ช่างคิดคำนวณเก่งเหลือเกินนะคะ!"

"คำนวณอะไรกัน! แกพูดจาอะไรของแก! เด็กที่ฉันเลี้ยงดูจนโตมาขนาดนี้ ตอนนี้ไม่ควรเลี้ยงดูฉันยามแก่เฒ่าหรือไง!" เฉาเหม่ยซิ่วถลึงตาใส่หยางเยฺว่เหอ

หยางเยฺว่เหอแค่นหัวเราะ "เลี้ยงดูยามแก่เฒ่าเหรอคะ ตอนนี้คุณจำเป็นต้องให้ใครมาเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าแล้วงั้นสิ คุณมีตงหลินเป็นลูกคนเดียวหรือไง ฉันว่าคุณดูเหมือนจะไม่ได้นับลูกอีกสองคนเข้าไปด้วยเลยนะ ถ้าจะให้ยุติธรรม พวกเขาก็ควรต้องให้คุณคนละสิบหยวนเหมือนกัน เดือนๆ หนึ่งคุณจะมีเงินใช้ตั้งสามสิบหยวน ชีวิตความเป็นอยู่คงจะสุขสบายไม่น้อยเลยนะคะเนี่ย!"

จะเอาที่ดินสองหมู่ไป แล้วยังจะขอเงินอีกเดือนละสิบหยวน ยังกล้าพูดออกมาได้ลงคอจริงๆ

ใจของคนเป็นแม่คนนี้มันลำเอียงเอียงกระเท่เร่ไปถึงไซบีเรียแล้วมั้ง!

ชะตากรรมของสฺวี่ตงหลินนี่ก็น่าเวทนาเหลือเกินแล้ว