ตอนที่ 89 ข้อเรียกร้องแยกครอบครัวของเฉาเหม่ยซิ่ว (1)

อันที่จริงสถานะของสฺวี่เทียนเหม่ยในบ้านตระกูลสฺวี่ก็ไม่ต่างจากสฺวี่ตงหลินเท่าไรนัก เฉาเหม่ยซิ่วรักและเอ็นดูแค่ลูกชายคนรองมาตั้งแต่เด็ก ด้วยเหตุนี้สฺวี่ตงหลินกับสฺวี่เทียนเหม่ยจึงนับได้ว่าเป็นพวก "หัวอกเดียวกัน" ในระดับหนึ่ง

ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างสฺวี่เทียนเหม่ยกับสฺวี่ตงหลินจึงค่อนข้างดีมาโดยตลอด สฺวี่ตงหลินยังเคยไหว้วานคนให้ช่วยหางานให้สฺวี่เทียนเหม่ยทำ เธอจะได้ไม่ต้องอยู่ว่าง ๆ ไปวัน ๆ

เพียงแต่ ถึงพี่น้องคู่นี้จะเข้ากันได้ดี ก็ไม่อาจหยุดยั้งความเกลียดชังที่สฺวี่เทียนเหม่ยมีต่อหยางเยฺว่เหอได้

"ในเมื่อเธอแต่งเข้ามาเป็นเมียพี่ใหญ่ของฉันแล้ว ก็ควรทำตัวเป็นภรรยาที่ดีและแม่ที่ดี เรื่องทำกับข้าวมันเป็นหน้าที่ของเธอ! ไม่อย่างนั้นจะเอาแต่นอนอืดอยู่บ้านรอให้พี่ใหญ่ฉันหาเลี้ยงไปวัน ๆ หรือไง! เธอก็ไม่ใช่พระโพธิสัตว์สักหน่อย!" สฺวี่เทียนเหม่ยมองหยางเยฺว่เหอพลางพูด สายตาคู่นั้นเจือแววเหยียดหยามอย่างชัดเจน

"เทียนเหม่ย!" สฺวี่ตงหลินได้ยินที่สฺวี่เทียนเหม่ยพูดก็ขมวดคิ้ว ส่งเสียงปรามออกมาหนึ่งคำ

หยางเยฺว่เหอกอดอกมองสฺวี่เทียนเหม่ย

เธอเลิกคิ้วขึ้น

"ฟังดูก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่นะ แต่ขนาดพี่ใหญ่ของเธอยังไม่พูดอะไรเลย เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดล่ะ" หยางเยฺว่เหอตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน "พี่ใหญ่ของเธอเขาอาจจะเต็มใจทำกับข้าวเองก็ได้"

อันที่จริงหยางเยฺว่เหอก็แอบไม่พอใจสฺวี่ตงหลินที่เป็นพระเอกของเรื่องอยู่หน่อย ๆ เหมือนกัน แน่นอนว่าเป็นความรู้สึกในฐานะคนอ่านที่เป็นคนนอกมาก่อนล้วน ๆ

แม้การแต่งงานระหว่างสฺวี่ตงหลินกับเจ้าของร่างเดิม ฝ่ายเจ้าของร่างเดิมจะใช้เล่ห์เหลี่ยมและเข้าข่ายบีบบังคับอยู่บ้าง แต่ในเมื่อสฺวี่ตงหลินยอมตกลง ก็ควรจะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันดี ๆ ไม่ใช่เย็นชาใส่กันจนแทบไม่กลับบ้านปีละสองครั้งแบบนี้

จะว่าไปแล้ว เรื่องที่เจ้าของร่างเดิม "หนีตามผู้ชาย" ไปนั้น สฺวี่ตงหลินที่เป็นสามีก็ต้องรับผิดชอบส่วนใหญ่ด้วยเหมือนกัน

เพียงเพราะเขาเป็นพระเอกของเรื่อง ทุกสิ่งทุกอย่างจึงดูสมเหตุสมผลไปหมด

ความจริงแล้วในโลกนี้จะมีใครสมบูรณ์แบบไร้ที่ติกันล่ะ ในแง่ของการประคับประคองครอบครัว สฺวี่ตงหลินล้มเหลวไม่เป็นท่าอย่างไม่ต้องสงสัย

ตอนนี้ในเมื่อเขากลับมาแล้ว จะทำกับข้าวสักมื้อสองมื้อแล้วมันจะเป็นอะไรไป

สฺวี่เทียนเหม่ยได้ยินคำพูด "แถหน้าตาย" แบบนี้ของหยางเยฺว่เหอก็โกรธจนแทบจะระเบิดเป็นผุยผง

"เธอไม่กลัวคนอื่นเอาไปพูดจนชื่อเสียงป่นปี้หรือไง!" สฺวี่เทียนเหม่ยแหวลั่นด้วยความโมโห

หยางเยฺว่เหอแกล้งทำเป็นประหลาดใจ "นี่ฉันยังมีชื่อเสียงดี ๆ ให้ป่นปี้อยู่อีกเหรอ"

สฺวี่เทียนเหม่ย "..."

สฺวี่ตงหลินได้ยินคำพูดของหยางเยฺว่เหอก็อดหลุดขำไม่ได้

เพิ่งจะมารู้เดี๋ยวนี้เองว่า ยามที่เมียของเขาไม่เอาแต่ใจ ความคิดความอ่านกลับเป็นเหตุเป็นผลอย่างน่าประหลาด

"เอาละ เทียนเหม่ย! อย่าเสียมารยาทกับพี่สะใภ้แบบนี้" สฺวี่ตงหลินเอ่ยปากเตือนสฺวี่เทียนเหม่ย "พี่ตื่นเช้า พี่ก็ทำกับข้าวสิ มันไม่ได้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไรสักหน่อย"

สฺวี่เทียนเหม่ยกัดฟันกรอด "พี่ใหญ่!"

"ไปล้างหน้าแล้วมากินข้าว" สฺวี่ตงหลินตัดบทสั้น ๆ

หยางเยฺว่เหอยิ้มให้สฺวี่เทียนเหม่ย ซึ่งรอยยิ้มนี้ในสายตาของอีกฝ่าย มันคือการ "ได้ใจ" บวกกับ "หน้าด้านหน้าทน" ชัด ๆ

ไม่นานนัก เฉาเหม่ยซิ่วกับสฺวี่เทียนจู้ก็ลุกจากที่นอนในที่สุด

ถ้วยชามและตะเกียบถูกจัดวางไว้ในครัวเรียบร้อย ทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ในห้องครัว

ก่อนจะเริ่มลงมือกินข้าว เฉาเหม่ยซิ่วก็เอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด

"เมื่อคืนแม่คิดดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ตงหลินก็โตจนมีครอบครัวเป็นหลักเป็นแหล่ง การจะแยกครอบครัวก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่างตอนนี้คนในบ้านก็เยอะ ที่ทางก็ไม่ค่อยพอ ถ้าแยกออกไปสร้างครอบครัวเองก็น่าจะสะดวกกว่า"

คำพูดของเฉาเหม่ยซิ่วเปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ทิ้งลงสู่ผืนทะเลอันสงบนิ่ง ปลุกระลอกคลื่นนับพันให้ซัดสาดขึ้นมาในชั่วพริบตา

สฺวี่ตงหลินกับหยางเยฺว่เหอไม่ได้แปลกใจอะไร มีเพียงสฺวี่เทียนเหม่ยที่เบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่ออย่างที่สุด