ตอนที่ 88 แตะต้องเส้นตายไม่ได้

เฉาเหม่ยซิ่วคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าสฺวี่เทียนจู้จะยอมให้สฺวี่ตงหลินแยกครอบครัว

"แก แกนี่มัน รู้เรื่องอะไรบ้างไหม..."

"แม่ ผมรู้ ผมเข้าใจครับ" สฺวี่เทียนจู้รีบเอ่ย "ผมรู้ว่าแม่คิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้พวกเราห้ามพี่ใหญ่ไม่ได้ แล้วก็ไม่มีทางห้ามได้ด้วย ในเมื่อห้ามไม่ได้ สู้ปล่อยให้แยกไปแบบแฟร์ ๆ ไม่ดีกว่าเหรอครับ!"

"ไม่ได้! ทำไมต้องปล่อยให้มันไปด้วย!" เสียงของเฉาเหม่ยซิ่วฟังดูกึ่งคลุ้มคลั่ง "ถ้ามันไปแล้วต่อไปต้องไม่สนใจพวกเราแน่ ถึงตอนนั้นพวกเราจะอยู่กันยังไง!"

ตอนที่พูดคำเหล่านี้ออกมา เฉาเหม่ยซิ่วไม่เคยคิดเลยว่า ทำไมสฺวี่ตงหลินถึงต้องมารับผิดชอบชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเธอ แม้ว่าสฺวี่ตงหลินจะเป็นลูกชายของเธอ แต่ก็ไม่ได้มีหน้าที่ต้องมารับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างเสียหน่อย

สฺวี่เทียนจู้กลับกล่าวว่า "ถึงพี่ใหญ่จะแยกไปก็ไม่มีทางไม่สนใจพวกเราหรอกครับ แต่ถ้ายังขืนอาละวาดกันต่อไปแบบนี้ หากพี่ใหญ่เขาตัดใจเด็ดขาดขึ้นมาจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะทำอะไรลงไปบ้างนะ! แม่เองก็รู้ว่าพี่ใหญ่เป็นคนนิสัยยังไง..."

แม้ว่าสฺวี่ตงหลินจะดูเหมือนกตัญญูและเชื่อฟังเฉาเหม่ยซิ่วมาก แต่หากเป็นเรื่องที่สฺวี่ตงหลินไม่อยากทำจริง ๆ ต่อให้เฉาเหม่ยซิ่วพูดอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

เพียงแค่ยังไม่ไปแตะโดนเส้นประสาทเส้นนั้นของสฺวี่ตงหลินเท่านั้นเอง

สิ่งที่สฺวี่เทียนจู้กลัวตอนนี้ก็คือกลัวจะไปท้าทายเส้นตายของพี่ใหญ่เข้า อย่างเช่นเรื่องสือเป่า... เขาคิดว่าที่พี่ใหญ่อยากแยกครอบครัวแปดเก้าส่วนก็น่าจะมาจากเรื่องที่สือเป่าป่วยแล้วแม่ไม่ยอมให้พาไปหาหมอนั่นแหละ

แล้วดันประจวบเหมาะกับที่พี่ใหญ่เพิ่งกลับมาพอดีด้วย

พอได้ยินสฺวี่เทียนจู้พูดแบบนี้ เฉาเหม่ยซิ่วก็เงียบไปเหมือนกัน เธอเองก็รู้ดีว่าลูกชายคนโตของตนมีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร

"ในเมื่อพวกเราห้ามไม่ได้ ก็ตกลงให้เขาแยกไปเถอะครับ" สฺวี่เทียนจู้ว่า "ทำแบบนี้พวกเรายังพอคุยกับพี่ใหญ่ได้ว่า ให้เขาส่งเงินค่าเลี้ยงดูให้แม่ทุกเดือนได้ไหม!"

พอเฉาเหม่ยซิ่วได้ยินคำนี้ แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

จริงด้วย

ต่อให้สฺวี่ตงหลินแยกไปแล้วมันจะทำไมล่ะ ขอแค่ให้เขาส่งเงินมาให้เธอตรงเวลาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ

แยกไปแบบนี้ไม่แน่ว่าอาจจะดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ เธอเองก็ไม่อยากเห็นหน้าสะใภ้ใหญ่ตัวแสบคนนั้นเหมือนกัน

สองแม่ลูกปรึกษาหารือกันในคืนนี้อยู่นานมากจริง ๆ

ส่วนหยางเยฺว่เหอนั้น หลับไปตื่นนี้ได้สบายไม่เลวเลยทีเดียว

หลับรวดเดียวจนเช้าโดยไม่ฝันอะไรทั้งสิ้น

พอตื่นขึ้นมา สฺวี่ตงหลินก็ไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว เธอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วลงจากเตียง เปิดประตูห้องพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ

อากาศที่ถูกสายฝนชะล้างในที่สุดก็เย็นสบายขึ้นมาก ในอากาศยังได้กลิ่นอายของดินและต้นหญ้าโชยมา

"ตื่นแล้วเหรอ ล้างหน้าแล้วมากินข้าวสิ"

สฺวี่ตงหลินน่าจะได้ยินเสียง จึงเดินออกมาจากห้องครัวแล้วเอ่ยขึ้น

หยางเยฺว่เหอกำลังจะอ้าปากพูด ทว่าสฺวี่เทียนเหม่ยกลับหาวหวอด ๆ เดินออกมาจากอีกห้องหนึ่งเสียก่อน พอเห็นท่าทางของสฺวี่ตงหลินตรงหน้าประตูครัวก็ขมวดคิ้วมุ่น

"ทำไมพี่ใหญ่ถึงเป็นคนทำกับข้าวล่ะคะ? พี่สะใภ้ใหญ่จะขี้เกียจเกินไปแล้วมั้ง ให้พี่ใหญ่มาทำกับข้าวได้ยังไงกัน" สฺวี่เทียนเหม่ยมองหยางเยฺว่เหอด้วยสายตากล่าวโทษ "พี่สะใภ้ใหญ่ในฐานะที่เป็นสะใภ้บ้านสฺวี่ ไม่ควรจะต้องจัดการงานบ้านงานเรือนหรอกเหรอ? จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ตลอดไปไม่ได้นะ!"

คำพูดของสฺวี่เทียนเหม่ยยังคงแฝงไว้ด้วยความเกลียดชัง ความจริงทั้งสองคนอายุห่างกันแค่สองปี จัดว่าเป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนแท้ ๆ แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของทั้งคู่กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

หยางเยฺว่เหอเป็นลูกสาวคนที่สองของบ้านหยาง หน้าตาสะสวยมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าจะเป็นลูกสาว แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นที่โปรดปรานของยายแก่ตระกูลหยางนัก ตำแหน่งในบ้านหยางจึงนับว่าอยู่อันดับต้น ๆ อาหารการกินและข้าวของเครื่องใช้ล้วนได้เท่าเทียมกับหยางเจียเกินที่เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านหยาง วันเวลาที่ผ่านมาจึงมีความสุขจนแทบไม่ต้องพูดถึง

ความอิจฉาริษยาอันแรงกล้าทำให้เธอไม่อาจมีความรู้สึกดี ๆ ต่อพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้ได้เลยแม้แต่น้อย