ตอนที่ 87 หลับใหลท่ามกลางเสียงฝน

ความคิดแบบนี้ชักจะอันตรายไปหน่อยแล้ว

หยางเยฺว่เหอพลิกตัวทันควัน จากนั้นก็หันหลังให้สฺวี่ตงหลิน นอนขดอยู่ด้านในสุดของเตียง

"เอ่อ ดึกมากแล้ว ง่วงจะแย่ ฉันนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่ะ"

พูดจบเธอก็หลับตาปี๋ทันที

สฺวี่ตงหลินมองท่าทางของเธอพลางถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นจึงเป่าเทียนให้ดับแล้วล้มตัวลงนอน

"พรุ่งนี้ไปดูบ้านเหล่าหลิวกันเถอะ ถ้าชอบก็จะได้ตกลงเอาหลังนั้น" สฺวี่ตงหลินเอ่ยเสียงเบา

ในความมืดมีเสียงตอบรับเบา ๆ ดังแว่วมา

หยางเยฺว่เหอยังคงหลับตาแน่นไม่กล้าลืมตา ร่างกายทั้งร่างเกร็งไปหมด

นี่เป็นครั้งแรก... ที่เธอต้องนอนร่วมห้องกับผู้ชายแปลกหน้าแบบนี้ ซ้ำยังเป็นเตียงเดียวกันอีก

แม้จะนอนหันหลังให้กัน แต่กลับรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับจริง ๆ แน่

แกะหนึ่งตัว แกะสองตัว...

สือเป่าหนึ่งคน สือเป่าสองคน...

ทว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่ช่วยชีวิตหยางเยฺว่เหอไว้กลับไม่ใช่วิธีนับแกะกล่อมหลับในตำนาน แต่เป็นเสียงฝนที่จู่ ๆ ก็ตกกระหน่ำซู่ซ่าลงมาอย่างหนักด้านนอก

ก่อนหน้านี้ที่สฺวี่ตงหลินบอกว่าฝนตกหนัก หยางเยฺว่เหอยังไม่รู้สึกเท่าไร ตอนนี้พอได้ยินเสียงลมหวีดหวิวปะปนกับเสียงเม็ดฝนสาดกระทบ เธอถึงเข้าใจว่าที่ว่าตกหนักนั้นเป็นอย่างไร

เสียงฝนเปรียบเสมือนเครื่องมือกล่อมหลับชั้นยอดจริง ๆ คราวนี้ความง่วงงุนจึงโถมเข้าใส่หยางเยฺว่เหอจนได้

ทว่าในเวลานี้ เฉาเหม่ยซิ่วยังคงไม่หลับไม่นอน สฺวี่เทียนจู้ยังคงอยู่กับเธอในห้อง ส่วนสฺวี่เทียนเหม่ยถูกสฺวี่เทียนจู้ไล่กลับห้องของตัวเองไปแล้ว

"เทียนจู้ แกคงไม่ได้คิดจะยอมให้พี่ใหญ่ของแกแยกครอบครัวออกไปจริง ๆ หรอกนะ" เฉาเหม่ยซิ่วขมวดคิ้ว สีหน้าบอกชัดว่าไม่พอใจอย่างยิ่ง "ที่แม่ไม่ยอมให้พี่ใหญ่แกไป ก็เพื่อแกทั้งนั้นนะ แกไม่เข้าใจความคิดของแม่หรือไง"

ถ้าเธอไม่ยอมให้สฺวี่ตงหลินแยกครอบครัวออกไป สฺวี่ตงหลินก็จำเป็นต้องส่งเงินที่หามาได้ให้เธอ "เก็บรักษา" ทั้งหมด แถมยังต้องช่วยเธอทำงานบ้าน สฺวี่เทียนจู้ถึงจะได้อยู่อย่างสบาย ๆ

ถ้าครอบครัวของสฺวี่ตงหลินย้ายออกไป ทุกอย่างก็จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

สฺวี่เทียนจู้เอ่ยว่า "แม่ ฟังผมพูดก่อน คราวนี้พี่ใหญ่เขาคงปักใจแน่วแน่แล้วว่าจะแยกครอบครัว ถึงพวกเราจะไม่ยอม เขาก็ต้องไปอยู่ดี พวกเราห้ามไม่อยู่หรอกครับ!"

"ทำไมจะห้ามไม่อยู่ ฉันเป็นแม่เขานะ เขาจะกล้าพาเมียกับลูกหนีไปเองหรือไง" เฉาเหม่ยซิ่วเบะปาก "อีกอย่าง ทะเบียนบ้านก็ยังอยู่ในมือฉัน ไม่แยกทะเบียนบ้านแล้วจะย้ายออกไปได้ยังไงกัน เป็นไปไม่ได้หรอก!"

สฺวี่เทียนจู้ส่ายหน้า "ทะเบียนบ้านนี่นับเป็นอะไรได้ แม่ลืมไปแล้วหรือว่าบ้านเดิมของพี่สะใภ้ใหญ่คือใคร!"

พอได้ยินคำนี้ สีหน้าของเฉาเหม่ยซิ่วก็พลันชะงักค้าง

เรื่องนี้...

พ่อของหยางเยฺว่เหอคือเลขาธิการสาขาพรรค...

"พี่ใหญ่อยากแยกทะเบียนบ้าน ก็แค่ให้พ่อตาของเขาช่วยจัดการให้ มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้างล่ะครับ!" สฺวี่เทียนจู้กล่าว

ได้ยินเช่นนี้ เฉาเหม่ยซิ่วก็เริ่มลนลานขึ้นมาจริง ๆ

เธอเอาแต่คิดว่าขอแค่ตนไม่ยอม แล้วกุมทะเบียนบ้านไว้ในมือ สฺวี่ตงหลินคิดจะแยกครอบครัวย่อมไม่มีทางเป็นไปได้

แต่เธอกลับลืมไปสนิทว่าคนบ้านหยางทำตำแหน่งอะไรอยู่

ด้วยความสามารถของหยางจิ้งซาน ต่อให้ไม่มีทะเบียนบ้านที่อยู่ในมือเธอ หากคิดจะจัดการเรื่องแยกครอบครัวให้ลูกเขยตัวเอง ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

"งั้น...งั้นจะทำยังไงดีล่ะ ถ้าพี่ใหญ่แกแยกครอบครัวออกไปจริง ๆ ฉันคง..." เวลานี้เฉาเหม่ยซิ่วพูดจาวกวนไปหมดแล้ว

สฺวี่เทียนจู้มองแม่ของตนแล้วเอ่ยว่า "ตามที่ผมเห็น ตอนนี้วิธีที่ดีที่สุด ก็คือยอมให้พี่ใหญ่แยกครอบครัวไปเถอะครับ"

"อะไรนะ!"

เฉาเหม่ยซิ่วเบิกตากว้าง มองดูลูกชายคนรองคนนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง