ตอนที่ 86 คุณสวยที่สุด

"มีอะไรเหรอ"

สฺวี่ตงหลินสังเกตเห็นว่าหยางเยฺว่เหอดูเหมือนจะเอาแต่จ้องมองเขาไม่วางตา

หยางเยฺว่เหอเม้มริมฝีปาก "แผลพวกนี้บนหลังคุณ..."

"มากกว่าคราวก่อนใช่ไหมล่ะ" น้ำเสียงของสฺวี่ตงหลินฟังดูไม่ใส่ใจอะไรเลย หรือจะเรียกว่าเคยชินจนไม่รู้สึกอะไรแล้วก็ได้ "อยู่ข้างนอกมันก็ต้องเจอกับอันตรายอยู่แล้ว รอดชีวิตกลับมาได้ก็ดีมากแล้ว แผลพวกนี้ไม่สาหัสหรอก"

หยางเยฺว่เหอ "..."

ถ้าขนาดนี้ยังเรียกว่าไม่สาหัส แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่าสาหัสกัน

ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมในนิยายต้นฉบับถึงบอกว่าสฺวี่ตงหลินเคยเป็นคนที่หาเงินได้มากที่สุด ที่แท้ก็เอาชีวิตเข้าแลกมาทั้งนั้น

หยางเยฺว่เหอบอกไม่ถูกจริง ๆ ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกอย่างไร

ชีวิตของสฺวี่ตงหลินนั้นผ่านความยากลำบากมามากจริง ๆ ในนิยายเล่มนั้นเขาก็ต้องรอจนได้แต่งงานกับนางเอกของเรื่องถึงจะมีคนที่คอยดูแลเอาใจใส่และรู้ใจ

พอลองคิดดูตามนิสัยของเจ้าของร่างเดิมแล้ว ย่อมไม่มีทางเป็นภรรยาที่อ่อนโยนและเพียบพร้อมได้แน่นอน

อันที่จริงหยางเยฺว่เหอก็รู้สึกว่าตัวเองอาจไม่ได้เป็นภรรยาที่ดีและแม่ที่เพียบพร้อมอะไรนัก เธอเป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดจนคุ้นชินกับการพึ่งพาตัวเอง เธอไม่เคยคิดเลยว่าในอนาคตจะต้องมาใช้ชีวิตคอยปรนนิบัติสามีและเลี้ยงดูลูก

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

เรื่องอย่างการเป็นภรรยาที่ดีและแม่ที่เพียบพร้อมนั้นสมควรยกหน้าที่ให้นางเอกของเรื่องไปจริง ๆ นั่นแหละ เพียงแต่เพื่อช่วยสือเป่าที่ไม่ได้รับจุดจบที่ดีในชาติก่อน ต่อให้เธอจะเป็นแม่คนนี้ได้ไม่ดี เธอก็ต้องทำให้ได้

ส่วนสฺวี่ตงหลิน วันหน้าค่อยฝากฝังไว้กับนางเอกของเรื่องก็แล้วกัน

จริงสิ พูดถึงนางเอกของเรื่องขึ้นมา...

"ผู้ช่วยคนนั้นที่อยู่ข้างกายพ่อฉัน สวยมากเลยใช่ไหมคะ" หยางเยฺว่เหอลองเลียบเคียงถามอย่างระมัดระวัง

พอได้ยินคำนี้ สฺวี่ตงหลินก็มองเธอด้วยความประหลาดใจ

หยางเยฺว่เหอมองเขากลับด้วยสายตาไร้เดียงสา

สฺวี่ตงหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไม่ได้สังเกต แต่คงไม่สวยเท่าคุณหรอก"

หยางเยฺว่เหอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

"คุณจะไม่สังเกตได้ยังไงกันคะ!"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ฟังดูไม่อยากจะเชื่อของหยางเยฺว่เหอ สฺวี่ตงหลินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ

นี่มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอะไรขนาดนั้นเชียวหรือ

ตอนนั้นความสนใจของเขาทั้งหมดอยู่ที่ตัวภรรยา หน้าตาของผู้ช่วยคนนั้นสฺวี่ตงหลินไม่ได้สังเกตเลยจริง ๆ

"คุณเป็นอะไรไป" สฺวี่ตงหลินถาม "ผู้ช่วยคนนั้นทำให้คุณไม่พอใจจริง ๆ เหรอ พวกคุณมีเรื่องขัดแย้งอะไรกันมาก่อนหรือเปล่า"

หยางเยฺว่เหอไม่ได้ตอบอะไร เอาแต่มองเขาอยู่อย่างนั้น

หรือว่าพระเอกของเรื่องกับนางเอกของเรื่องจะไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกพบ

เป็นไปได้อย่างไรที่สฺวี่ตงหลินจะไม่รู้สึกอะไรกับเยี่ยหนวนเลยสักนิด มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้นี่นา รู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

หยางเยฺว่เหอคิดไม่ตกจริง ๆ

สฺวี่ตงหลินเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจของหยางเยฺว่เหอกำลังคิดอะไรอยู่ เขาชะงักไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"วางใจเถอะ คุณสวยที่สุดในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนแล้ว คนอื่นเทียบไม่ได้หรอก"

หยางเยฺว่เหอ "..."

สฺวี่ตงหลินมองเธออย่างเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น สฺวี่ตงหลินรู้ดีว่าตอนนี้เขาต้องพูดจาเอาใจหยางเยฺว่เหอเท่านั้น เพราะอย่างไรเสียตอนนี้ทั้งสองคนก็กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งการ "หย่า" ขืนหยางเยฺว่เหอเกิดไม่พอใจตรงไหนขึ้นมาอีก...

หยางเยฺว่เหอรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองในตอนนี้มีความรู้สึกประหลาดบางอย่างผุดขึ้นมา

พระเอกของเรื่องไม่รู้สึกอะไรกับนางเอกของเรื่อง...

เธอเองก็ไม่รู้ว่านี่นับเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย เพราะหลังจากที่เธอมาเกิดใหม่ในร่างของเจ้าของร่างเดิมและกลายเป็นหยางเยฺว่เหอคนใหม่ ความรู้สึกแรกของเธอก็คือไม่อยากทำลายเนื้อเรื่องในนิยายเล่มนี้ ปล่อยให้พระเอกของเรื่องกับนางเอกของเรื่องได้ลงเอยกันก็พอแล้ว

แต่ตอนนี้เธอยังหย่าไม่ได้ สฺวี่ตงหลินดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเยี่ยหนวนเท่าไรนัก แถมยังบอกว่าเธอสวยที่สุดอีก...

สิ่งนี้ทำให้ในใจของหยางเยฺว่เหอ...รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยจริง ๆ