ตอนที่ 85 คืนนี้ไม่ปูที่นอนบนพื้นแล้ว

พอคิดถึงจุดนี้ สีหน้าของสฺวี่ตงหลินก็พลันขรึมลงทันที

หย่า...

เขายังคงไม่เข้าใจว่าทำไมหยางเยฺว่เหอถึงยังดึงดันจะหย่าให้ได้ แม้สองวันนี้เธอจะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก แต่เขารู้ดีว่าในใจของเธอไม่เคยลืมเรื่องหย่าเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ฝั่งโจวหงนั้น สฺวี่ตงหลินแน่ใจว่าทั้งสองคนคงยังไม่ถึงขั้นมีเรื่องอะไรที่เกินเลยจนกู่ไม่กลับ อีกทั้งตอนที่หยางเยฺว่เหอบังเอิญเจอโจวหงก่อนหน้านี้ เขาก็สัมผัสไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าเธอมีความรู้สึกพิเศษอะไรต่อโจวหง

เช่นนั้นแล้ว สาเหตุของการหย่า...ก็ทำให้เขาจนปัญญาจะคาดเดาได้จริง ๆ

"คุณ...มองฉันทำไมตลอดเลยคะ" หยางเยฺว่เหอไม่ใช่ท่อนหิน เธอไม่อาจแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของสฺวี่ตงหลินได้จริง ๆ

สฺวี่ตงหลินปรายตามองเธอแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ภายใต้แสงเทียนสลัว ใบหน้าของเขายิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยาก

หัวใจของหยางเยฺว่เหอถึงกับกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

พระเอกของเรื่องคนนี้ช่างเป็นอาวุธสังหารล้างผลาญใจคนชัด ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะรู้อยู่ก่อนว่าเขาจะตกหลุมรักนางเอกของเรื่องและใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอย่างมีความสุขล่ะก็ เธอคงอยากจะ "แย่งชิง" เอาไว้เองแล้วละ เฮ้อ บาปกรรมจริง ๆ บาปกรรมแท้ ๆ

สิ่งที่หยางเยฺว่เหอไม่รู้ก็คือ ในสายตาของสฺวี่ตงหลิน ณ ตอนนี้ ก็เกิดความรู้สึกประเภท "ยลโฉมงามใต้แสงเทียน" ขึ้นมาเช่นเดียวกัน

สฺวี่ตงหลินรู้ดีว่าภรรยาของตนคนนี้คือคนงามเลื่องชื่อแห่งหมู่บ้านเหลียนฮวาถุน เพียงแต่เมื่อก่อนเธอเอาแต่ใจเกินไป ผู้คนจึงมักพุ่งความสนใจไปที่อารมณ์ร้าย ๆ ของเธอเสียหมด แต่ตอนนี้ นิสัยของเธอกลับดูสงบนิ่งลงในพริบตา ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายที่อ่อนโยนและนุ่มนวลออกมา

ความรู้สึกที่ให้แก่ผู้อื่นจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงโดยปริยาย

สายตาของทั้งสองสบประสานกัน ทว่าราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตใส่ ต่างฝ่ายต่างรีบเบือนหน้าหนีไปในทันที

"...ฉันล้างเสร็จแล้ว ฉันเอาไปเททิ้งก่อนนะคะ" หยางเยฺว่เหอลนลานเช็ดเท้าและสวมรองเท้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ไปเทน้ำ สฺวี่ตงหลินก็ก้าวเข้ามาแล้วยกกะละมังออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง

ถึงขั้นรับหน้าที่ยกน้ำล้างเท้าไปเทให้อีก...นี่มันจะเอาใจใส่กันเกินไปแล้วมั้ง

หยางเยฺว่เหอสะท้านไปทั้งตัว

เรื่องที่ยุ่งยากยิ่งกว่ายังรออยู่ข้างหลัง

คืนนี้ เธอจะหาข้ออ้างแบบไหนมาใช้เพื่อจะได้ไม่ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกับสฺวี่ตงหลินกันล่ะเนี่ย!

ทว่าสวรรค์ดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นใจเอาเสียเลย ทั้งที่เมื่อครู่อากาศยังร้อนอบอ้าวอยู่แท้ ๆ แต่เวลานี้กลับมีเสียงฟ้าร้องคำรามครืนครั่นดังขึ้นมา

ไม่นานเม็ดฝนก็ซัดกระหน่ำลงมาดังเปาะแปะ แม้หยางเยฺว่เหอจะอยู่ในห้องไม่ได้ออกไปไหน ก็ยังได้ยินเสียงฝนตกอย่างชัดเจน

ไม่ช้าสฺวี่ตงหลินก็เดินกลับเข้ามา

"ฝนตกเหรอคะ" หยางเยฺว่เหอเอ่ยถาม

สฺวี่ตงหลินพยักหน้า "ตกกะทันหันไปหน่อย เม็ดค่อนข้างใหญ่ทีเดียว"

"...อ๋อ"

หยางเยฺว่เหอเม้มริมฝีปาก

วันฝนตกอากาศเย็นสบายก็จริงอยู่ ทว่าพอกลางดึกก็คงจะหนาวเอาเรื่อง ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงให้สฺวี่ตงหลินนอนบนพื้นไม่ได้แล้วสิ...

ในใจของหยางเยฺว่เหอเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนปนเป แต่สฺวี่ตงหลินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คิดเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวตรงมานั่งลงที่ข้างเตียง เห็นได้ชัดว่าคืนนี้เขาก็ไม่ได้คิดจะนอนบนพื้นเช่นกัน

"เอ่อคือ...ปิดประตูดีแล้วใช่ไหมคะ" หยางเยฺว่เหอไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงได้แต่นั่งหดตัวอยู่ด้านในเตียงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

สฺวี่ตงหลินพยักหน้าพลางถอดเสื้อผ้าไปด้วย "ปิดดีแล้ว"

เสื้อแขนสั้นสีเขียวถูกถอดออกมาพับวางไว้ด้านข้างอย่างเรียบร้อย สฺวี่ตงหลินที่เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นมากมายอยู่เต็มแผ่นหลัง บนผิวสีน้ำผึ้งนั้นบางรอยก็จางลงไปมากแล้ว ทว่ายังพอดูออกว่าเจ้าของแผ่นหลังนี้จะต้องเคยผ่านภยันตรายมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างแน่นอน

เดิมทีตอนเห็นสฺวี่ตงหลินถอดเสื้อผ้า หยางเยฺว่เหอยังรู้สึกกลัวและอึดอัดอยู่บ้าง แต่พอมาเห็นเขาในสภาพนี้...ความรู้สึกในใจกลับอธิบายไม่ถูกบอกไม่ถูกขึ้นมาจริง ๆ

ต้องผ่านอะไรมามากมายขนาดไหนกันนะ ถึงได้มีรอยแผลเป็นเยอะขนาดนี้...