ตอนที่ 84 ไม่เหมือนเดิมแล้ว (แก้ไขเล็กน้อย)

แม้หยางเยฺว่เหอจะรู้ว่าตัวเองอยู่ในนิยายเล่มหนึ่ง ทว่าเธอไม่มีทางคาดคิดเลยว่า เยี่ยหนวนที่เป็นนางเอกของเรื่องนั้นจะกลับชาติมาเกิดใหม่ อีกฝ่ายเคยผ่านช่วงชีวิตในนิยายต้นฉบับมาแล้วชาติหนึ่ง ชาตินี้... จึงแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

แต่เวลานี้เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเรื่องของเยี่ยหนวน เพราะรู้สึกว่าตนเองกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบครั้งใหญ่อีกครั้ง

คืนนี้สือเป่าไม่อยู่ ในห้อง... จึงเหลือแค่เธอกับสฺวี่ตงหลินเพียงสองคน

แม้จะเคยผ่านค่ำคืนร่วมกันมาแล้วคืนหนึ่ง แต่การมีสือเป่าอยู่กับไม่อยู่... มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันคนละเรื่องเลยจริง ๆ

ตอนนี้ในใจของหยางเยฺว่เหอกระสับกระส่ายเป็นอย่างยิ่ง

ถึงจะบอกว่าสฺวี่ตงหลินกับเจ้าของร่างเดิมดูเหมือนความสัมพันธ์ไม่ได้ดีเด่อะไรนัก แต่ยังไงก็ถือว่าเป็นสามีภรรยากันอยู่ดี เรื่องที่ควรทำก็คงทำไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีสือเป่าหรอก

ขอภาวนาให้ตอนนี้สฺวี่ตงหลินไม่ได้มีความคิดอะไรในหัวเลยเถอะนะ...

"จะล้างเท้าไหม" สฺวี่ตงหลินถือกาต้มน้ำที่เติมน้ำร้อนไว้แล้วเดินเข้ามา

หยางเยฺว่เหอรีบพยักหน้า การอาบน้ำที่นี่ไม่สะดวกเอาเสียเลย จะให้อาบน้ำทุกวันคงเป็นไปไม่ได้ แต่เรื่องล้างหน้าล้างมือล้างเท้านั้นยังไงก็ต้องทำ

หยางเยฺว่เหอตั้งท่าจะไปหยิบกะละมัง ทว่าสฺวี่ตงหลินกลับชิงหยิบออกไปก่อน เขาเดินไปรองน้ำเย็นที่ลานบ้านมาครึ่งหนึ่ง แล้วค่อยผสมน้ำร้อนที่ต้มเสร็จแล้วลงไปอีกครึ่งหนึ่ง

"ล้างสิ" สฺวี่ตงหลินพูดเรียบ ๆ

หยางเยฺว่เหอมองน้ำอุ่นในกะละมังเคลือบสีแดงพลางเอ่ยขอบคุณด้วยความประหม่าเล็กน้อย

อันที่จริงการล้างเท้าต่อหน้าคนที่ไม่คุ้นเคยก็เป็นเรื่องที่ท้าทายมากเหมือนกัน แต่ตอนอาบน้ำเธอยังพอไล่เขาออกไปได้ คงไม่ถึงขั้นแค่ล้างเท้าก็ยังจะไล่คนที่อย่างน้อยในนามก็ยังเป็นสามีคนนี้ออกไปหรอกนะ...

เมื่อเตรียมใจเรียบร้อยแล้ว หยางเยฺว่เหอจึงถอดถุงเท้าผ้าสีขาวออก แล้วจุ่มเท้าลงไปในน้ำ

"ฮู่ว..." เธอเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แม้ว่าหน้าร้อนจะอบอ้าวไปสักหน่อย แต่น้ำร้อนที่แช่เท้านั้นกลับสบายตัวเป็นบ้าเลย

ระหว่างที่หยางเยฺว่เหอกำลังล้างเท้า สฺวี่ตงหลินดูเหมือนกำลังจัดข้าวของอยู่ ทว่าสายตากลับคอยลอบมองเธอเป็นระยะ

เขาเพิ่งกลับมาได้สั้น ๆ แค่สองวัน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกราวกับว่าไม่รู้จักเมียคนนี้เลย

แม้ว่าเมื่อหลายปีก่อนหลังจากแต่งงานกับหยางเยฺว่เหอได้ไม่นานสฺวี่ตงหลินก็จากไป และหลายปีมานี้รวมกันแล้วเขาก็ไม่ได้กลับมาสักกี่ครั้ง ทว่าเขาก็รู้นิสัยใจคอของหยางเยฺว่เหอดี

อีกฝ่ายคงพูดไม่ได้ว่าเป็นคนเลวร้ายอะไร เพียงแต่ในฐานะลูกสาวของหยางจิ้งซานผู้เป็นเลขาธิการสาขาพรรค ทั้งยังได้รับความรักใคร่ตามใจจากทุกคนในบ้านตระกูลหยาง จึงมีชื่อเสียงเรื่องเอาแต่ใจและหยิ่งยโสมาตั้งแต่เด็ก อะไรที่เธออยากจะทำ แทบไม่มีเรื่องไหนเลยที่ไม่ได้ดั่งใจ

ถึงแม้ชีวิตความเป็นอยู่ของทุกคนจะไม่ได้ร่ำรวย ทว่าหยางเยฺว่เหอกลับใช้ชีวิตชนิดที่เรียกได้ว่าได้รับการประคบประหงมมาตั้งแต่เกิด

ก่อนหน้านี้เวลาที่เขานาน ๆ จะกลับมาสักครั้ง ยังเคยโดนหยางเยฺว่เหอออกคำสั่งให้ไปตักน้ำล้างเท้ามาให้อยู่เลย แต่ตอนนี้หยางเยฺว่เหอกลับพูดคำว่า "ขอบคุณ" กับเขาเนี่ยนะ?

นี่ทำให้สฺวี่ตงหลินรู้สึก "ตื้นตันจนเกรงใจ" อยู่บ้างจริง ๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขากังวลยิ่งกว่าก็คือความเปลี่ยนแปลงของหยางเยฺว่เหอ

คนคนหนึ่งจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนกัน ถึงได้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขนาดนี้?

สฺวี่ตงหลินไม่รู้จริง ๆ ว่าที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ท่าทีที่แม่ของเขาปฏิบัติต่อหยางเยฺว่เหอมันทำให้หยางเยฺว่เหอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ขนาดนี้จริงหรือ?

แต่พูดก็พูดเถอะ สฺวี่ตงหลินรู้สึกว่าหยางเยฺว่เหอในตอนนี้ดูเหมือนจะดีขึ้นมากทีเดียว

เขามองดูท่าทางของอีกฝ่ายที่กำลังแช่เท้าจนใบหน้าแดงระเรื่อ ในใจก็พลันอ่อนยวบลง ทั้งยังรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง

ดูเหมือนว่าตอนนี้หยางเยฺว่เหอถึงจะเหมือนคนที่เป็นภรรยาจริง ๆ เสียที ไม่ต้องพูดถึงว่าจะต้องดีกับเขามากมายอะไรหรอก แต่อย่างน้อยกับสือเป่านั้นช่างอ่อนโยนอย่างยิ่ง ในที่สุดก็ดูเหมือนคนเป็นแม่ขึ้นมาแล้ว

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ขอหย่าแล้วจะพาลูกไปด้วยหรอก...