ตอนที่ 52 บทสนทนาของสองพี่น้อง (1)

แม้จะอาบน้ำไม่ได้ แต่ถ้าได้เช็ดเนื้อเช็ดตัวสักหน่อยก็ยังดีจริงๆ นั่นแหละ

ทว่าสฺวี่ตงหลินนี่สิ...

หยางเยฺว่เหอเหลือบมองสฺวี่ตงหลินอยู่หลายที

เธออยากทำความสะอาดร่างกายก็จริง แต่ถ้าให้สฺวี่ตงหลินมายืนมองอยู่ข้างๆ สู้เธอยอม...ตัดใจเสียดีกว่า

ยังดีที่สฺวี่ตงหลินเข้าใจดีว่าตอนนี้นางยังมีความรู้สึกต่อต้านเขาอยู่ พอวางกะละมังกับกาต้มน้ำลงแล้วจึงเดินออกไปก่อน

หยางเยฺว่เหอถอนหายใจโล่งอกในทันที ก่อนจะเหลือบมองสือเป่าที่ยังคงหลับอยู่บนเตียง

ไม่เป็นไรๆ สือเป่ายังเด็กมาก

ตอนนี้เรื่องอื่นหยางเยฺว่เหอยังพอทำใจยอมรับได้ แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือเรื่องอาบน้ำนี่แหละ

ในกะละมังเคลือบเป็นน้ำบ่อเย็นๆ ที่สฺวี่ตงหลินไปตักมา ขอแค่เทน้ำร้อนในกาต้มน้ำผสมลงไปก็เรียบร้อย

หยางเยฺว่เหอเช็ดตัวไปพลาง อดชื่นชมในใจไม่ได้ว่าสฺวี่ตงหลินคนนี้ช่างรู้ความและมีความสังเกตสังกาดีแท้ๆ

ขณะที่เธอเช็ดตัวอยู่ข้างใน สฺวี่ตงหลินที่อยู่ข้างนอกเองก็กำลังจมดิ่งสู่ห้วงความคิดเช่นกัน

ตอนนี้เขาขบคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมจู่ๆ ภรรยาของตนถึงได้มีนิสัยเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้

ดูเหมือนว่า...ทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

สฺวี่ตงหลินพิงผนัง เงยหน้าขึ้นมองแสงจันทร์

แสงจันทร์ที่เยียบเย็นช่างไม่ต่างอะไรกับอารมณ์ความรู้สึกของเขาในตอนนี้เลย

"พี่ใหญ่? มานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะครับ" สฺวี่เทียนจู้ออกมาเข้าห้องน้ำ พอเห็นสฺวี่ตงหลินนั่งอยู่ตรงนั้นก็สะดุ้งตกใจแทบแย่

สฺวี่ตงหลินหรี่ตาลงพลางเอ่ย "ในห้องมันอุดอู้น่ะ เลยออกมารับลมหน่อย"

สฺวี่เทียนจู้จึงว่า "อ๋อ ข้างนอกนี่สบายกว่าจริงๆ นั่นแหละครับ"

ทว่าพอสฺวี่เทียนจู้ทำธุระเสร็จเตรียมจะเดินกลับเข้าห้อง ก็ถูกสฺวี่ตงหลินร้องเรียกไว้เสียก่อน

สฺวี่เทียนจู้ก้าวขาเดินเข้าไปหาสฺวี่ตงหลินด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย

"พะ พี่ใหญ่..."

สฺวี่ตงหลินนั่งอยู่ตรงธรณีประตูพลางจ้องมองเขา

แม้ตอนนี้สฺวี่เทียนจู้จะยืนอยู่สูงกว่า ทว่าสฺวี่ตงหลินกลับยังคงแผ่รังสีข่มขวัญออกมาอย่างน่าประหลาด

นี่คือบารมีของสฺวี่ตงหลิน...

"พะ พี่ใหญ่มีเรื่องอะไรอีกเหรอครับ" ตอนนี้ในใจของสฺวี่เทียนจู้ลนลานจนอยู่ไม่สุข สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือสฺวี่ตงหลินจะถามว่า เงินที่เฉาเหม่ยซิ่วกักตุนเอาไว้ในแต่ละเดือนหายไปไหนหมด

ถ้าถูกถามเรื่องนี้ขึ้นมาจริงๆ เขาต้องรับมือไม่ไหวแน่ๆ

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้แม่ก็เข้านอนไปนานแล้ว เขาคงไปปลุกแม่ลุกขึ้นมาช่วยไม่ได้หรอกนะ

จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี...

ทว่าเรื่องที่สฺวี่ตงหลินถามกลับไม่ใช่เรื่องนี้เลยสักนิด

"ฉันขอถามแกหน่อย ช่วงนี้งานในไร่ที่บ้านต้องทำ แกได้ลงไปช่วยบ้างไหม" สีหน้าของสฺวี่ตงหลินดูจริงจังและเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

เขายังจำได้ดีว่า ก่อนหน้านี้เฉาเหม่ยซิ่วเขียนจดหมายไปตัดพ้อต่อว่าขาดคนช่วยทำงาน บอกว่าตนทำงานเหน็ดเหนื่อยมาก แก่ตัวลงแล้วก็ยังไม่ได้เสวยสุขสักที คำพูดทำนองนี้ถาโถมใส่เขาทีละประโยคๆ

ตอนนี้สฺวี่ตงหลินแค่อยากจะถามดูว่า น้องชายคนนี้ได้ช่วยแบ่งเบาภาระไปมากน้อยแค่ไหน

สฺวี่เทียนจู้กลอกตาไปมา แววตามีร่องรอยของการหลบเลี่ยงอย่างเห็นได้ชัด

"คือว่า...แม่บอกว่าแม่ทำคนเดียวไหว บอกว่าไม่ต้องให้ผมไปเกะกะวุ่นวาย...ผมก็เลย..."

สฺวี่เทียนจู้เอื้อมมือลูบจมูกตัวเองพลางตอบ

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าของสฺวี่ตงหลินก็แปรเปลี่ยนเป็นมืดมนวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบตามเดิม

อันที่จริงเขามีอะไรให้ต้องถามอีกเล่า

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ก่อนที่จะเอ่ยปากถาม เขาก็รู้อยู่แก่ใจแล้วว่าคำตอบคืออะไร

"พี่ใหญ่ คือผม...ผมไม่ได้ตั้งใจจะไม่ลงไปช่วยทำไร่นะครับ..."

สีหน้าอันเรียบเฉยของสฺวี่ตงหลินกลับยิ่งทำให้สฺวี่เทียนจู้เกิดความหวาดกลัว จึงรีบร้อนละล่ำละลักอธิบายกับสฺวี่ตงหลิน

สฺวี่ตงหลินเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

"เทียนจู้ ถ้าฉันบอกว่า ฉันอยากแยกครอบครัว แกมีความเห็นว่ายังไง"