ตอนที่ 53 การสนทนาของสองพี่น้อง (2)

แยกครอบครัว...

สฺวี่เทียนจู้ได้ยินพี่ชายคนโตพูดเช่นนี้ก็อึ้งไปทันที

ผ่านไปเนิ่นนานเขาก็ไม่ได้ยินพี่ชายพูดอะไรต่อ ได้แต่เห็นสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม เห็นได้ชัดเจนเหลือเกินว่า อีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่นในเรื่องนี้เลยสักนิด

"พี่ใหญ่ พี่...พี่อย่าใจร้อนสิครับ! แยกครอบครัวอะไรกัน! พวกเราอยู่กันดี ๆ จะแยกครอบครัวได้ยังไงกันครับ!" เสียงของสฺวี่เทียนจู้สั่นเครือตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา เขารู้สึกตระหนกตกใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า พอพี่ใหญ่ปลดประจำการกลับมาจะคิดเรื่องแยกครอบครัว

หากจะว่ากันตามจริง ความรู้สึกที่สฺวี่เทียนจู้มีต่อพี่ชายคนนี้ก็ซับซ้อนมากเช่นกัน

ตอนเด็ก ๆ เขายังชอบพี่ชายคนโตของตัวเองมาก แต่พอทั้งคู่โตขึ้นเรื่อย ๆ ความฉลาดเฉลียวและสุขุมรอบคอบของสฺวี่ตงหลินก็ทำให้ผู้คนมากมายมองเขาด้วยความชื่นชมเป็นพิเศษ

แม้ว่าแม่ของพวกเขาจะรักและลำเอียงเข้าข้างเขามากกว่า ไม่ค่อยชอบพี่ใหญ่เท่าไรนัก แต่สำหรับสฺวี่เทียนจู้แล้ว พี่ชายคนนี้กลับสร้างแรงกดดันให้เขาอย่างมหาศาลอยู่ดี

วัน ๆ เขามักจะได้ยินแต่คำพูดทำนองว่า "ลูกชายคนโตบ้านสฺวี่นี่เป็นเด็กดีจริง ๆ วันหน้าต้องมีอนาคตไกลแน่" "สมกับเป็นลูกคนโตบ้านสฺวี่ ไม่รู้ว่าบ้านนั้นเลี้ยงดูยังไงถึงได้เด็กดีขนาดนี้ออกมาได้" "ลูกคนโตบ้านสฺวี่ได้ใส่ชุดเครื่องแบบสีเขียวแล้ว เก่งจริง ๆ เลย ในหมู่บ้านเราแทบจะไม่มีใครทำได้เลยนะ" ทุกครั้งที่ได้ยิน คำพูดเหล่านี้ก็ราวกับเป็นเครื่องทรมานจิตใจเขาก็ไม่ปาน

รวมไปถึงเรื่องที่พี่ใหญ่แต่งงาน ก็ยังมีลูกสาวของเลขาธิการสาขาพรรคมาต้องตาต้องใจ แม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่าหล่อนเป็นคนกุลสตรีเพียบพร้อม แต่อีกฝ่ายมีฐานะทางบ้านมั่งคั่งร่ำรวย หน้าตาสะสวย ก็นับว่าเป็นหญิงสาวที่หายากยิ่งคนหนึ่งแล้ว

นอกจากเรื่องที่แม่ลำเอียงแล้ว ดูเหมือนพี่ใหญ่จะราบรื่นไปเสียทุกอย่าง

และก็เพราะเป็นแบบนี้นี่แหละ เขาถึงได้ยุให้แม่ส่งจดหมายไปหาพี่ชายบ่อย ๆ เพียงเพื่ออยากให้อีกฝ่ายกลับมาอยู่บ้าน เพื่อที่พี่ใหญ่จะได้ไม่ใช่หนึ่งในไม่กี่คนของหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนที่ได้สวมชุดเครื่องแบบสีเขียวอีกต่อไป พอต้องกลายมาเป็นชาวไร่ชาวนาเหมือนกันแล้ว คนอื่นจะมีอะไรให้ชื่นชมได้อีกล่ะ

ในตอนแรกแม่ของเขาก็รู้สึกว่าการให้พี่ใหญ่กลับมานั้นไม่ค่อยดี เพราะอย่างไรเสียเงินเดือนกับเงินเบี้ยเลี้ยงของพี่ใหญ่ที่อยู่ข้างนอกก็ไม่ใช่น้อย ๆ หากกลับมา บ้านสฺวี่ก็ต้องขาดรายได้ก้อนโตนี้ไป

ทว่าเขาก็บอกกับแม่ว่า หากพี่ใหญ่อยู่ข้างนอกนานเข้า ไม่แน่อาจจะไม่ยอมกลับมาอีกเลย ถึงเวลานั้นก็เท่ากับสูญเสียลูกชายคนนี้ไปแล้ว

หลังจากพูดกรอกหูไปหลายครั้ง ในที่สุดแม่ของเขาก็เชื่อคำพูดนี้

ตอนแรกเขายังนึกกังวลอยู่เลยว่า พี่ใหญ่จะไม่ยอมเชื่อฟังในเรื่องนี้หรือเปล่า นึกไม่ถึงว่าจะยอมฟังจริง ๆ

ทว่าตอนนี้พี่ใหญ่กลับเป็นฝ่ายเสนอเรื่องแยกครอบครัวขึ้นมา...

"พี่ใหญ่ พี่...พี่อย่าใจร้อนพูดจาแบบนี้เลยครับ พี่เป็นเพราะ...เพราะเรื่องสือเป่าใช่ไหมครับ นั่นมันเป็นความผิดของแม่ก็จริง แต่สือเป่าก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วนี่ครับ อีกอย่างแม่เราก็แก่ตัวลงแล้วไม่ใช่เหรอ ถึงได้ทำเรื่องเลอะเลือนแบบนี้ลงไป พี่จะมาทำเพราะเรื่องนี้ไม่ได้..."

"ฉันไม่ได้ทำเพราะเรื่องนี้" สฺวี่ตงหลินเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"งั้น...งั้นเพราะอะไรล่ะครับ"

สฺวี่ตงหลินเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

"แม่บอกกับฉันแล้วว่ากำลังดูตัวหาเมียให้นายอยู่ ถ้านายแต่งงานไปแล้ว พวกเรายังมาเบียดเสียดอยู่ด้วยกันอีกมันก็คงไม่เหมาะเท่าไร ยังไงลานบ้านก็มีพื้นที่อยู่แค่นี้เอง" สฺวี่ตงหลินเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "ฉันอยากจะสร้างบ้านใหม่อีกสักหลัง จะได้อยู่กันได้อย่างกว้างขวางขึ้น"

"สร้าง...สร้างบ้านเหรอครับ" สฺวี่เทียนจู้อึ้งไป "แต่...แต่มันจะมีเงินจากที่ไหนกันล่ะครับ"

แม่บอกว่าพี่ใหญ่ส่งเงินเดือนส่วนใหญ่กลับมาหมดไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้จะบอกว่าอยากสร้างบ้านได้อย่างไรกัน นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยนะ

สฺวี่ตงหลินเอ่ยว่า "ฉันจะไปหาหยิบยืมคนอื่นดู ถึงฉันจะปลดประจำการออกมาแล้ว แต่ในอำเภอก็ยังมีเพื่อนฝูงตั้งแต่ตอนนั้นอยู่อีกสองสามคน ขอยืมเงินมาสร้างบ้านสักหลังคงไม่ใช่ปัญหาหรอก"

สฺวี่เทียนจู้ "อ้อ อย่างนี้นี่เอง..."

สร้าง...บ้าน...แยกครอบครัว...

ชั่วขณะนั้นสฺวี่เทียนจู้ถึงกับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาได้เลยจริง ๆ