ตอนที่ 54 พี่น้องเปิดอกคุยกัน (3)

"แล้ว...แล้วแม่ล่ะครับจะทำยังไง" สฺวี่เทียนจู้ไม่ใช่คนพูดจาเก่งอยู่แล้ว โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าพี่ชายคนนี้ สุดท้ายจึงได้แต่เค้นหาเหตุผลมาอ้างอย่างยากลำบาก "แม่ยังอยู่นะครับ แม่ไม่มีทางอยากแยกบ้านแน่ ๆ!"

คนในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนแท้จริงแล้วแยกครอบครัวกันค่อนข้างน้อย ข้อแรกคือการแยกบ้านทั้งที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ คนนอกมองแล้วไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด ข้อสอง...เหตุผลสำคัญก็คือขาดเงิน ถ้าไม่มีเงินไปสร้างบ้านใหม่ ต่อให้อยากแยกบ้านแค่ไหนก็แยกออกไปไม่ได้อยู่ดี

ทว่าตอนนี้สฺวี่ตงหลินกลับบอกว่าสามารถไปขอยืมเงินได้...

สฺวี่เทียนจู้จากก้นบึ้งของหัวใจแล้วไม่อยากให้สฺวี่ตงหลินแยกตัวออกไปเลย หากพี่ชายแยกออกไป เงินที่หามาได้ย่อมไม่มีส่วนที่เขาจะได้ใช้สอยอีก ถึงตอนนั้นต่อให้สฺวี่ตงหลินจะกตัญญูเจียดเงินมาให้เฉาเหม่ยซิ่วบ้าง แต่ก็คงจำกัดจำเขี่ยเต็มที

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ตระกูลสฺวี่มีที่ดินอยู่สี่หมู่ หากสฺวี่ตงหลินแยกตัวออกไป นั่นเท่ากับว่าต้องแบ่งที่ดินไปอย่างน้อยสองหมู่ หายวับไปครึ่งหนึ่งในพริบตา!

"ฉันคิดไว้แล้ว ให้ดูความต้องการของแม่เอง ถ้าแม่อยากอยู่กับนาย ก็ให้แกอยู่กับนาย เรื่องกินอยู่ของแม่นายเป็นคนดูแล ค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ฉันจะรับผิดชอบเอง" สฺวี่ตงหลินกล่าว "แต่ถ้าแม่อยากอยู่กับฉัน ก็ให้แกมาอยู่กับฉัน"

"แต่ยังมีเทียนเหม่ยอีกคนนะครับ!" สฺวี่เทียนจู้ร้อนรนขึ้นมา "เทียนเหม่ยยังไม่ได้แต่งงานออกไปเลย จะให้เธอทำยังไง!"

สฺวี่ตงหลินพูดว่า "เธอก็เหมือนกัน ถ้าเธอเลือกมาอยู่กับพวกเรา ฉันจะออกสินเดิมให้เธอชุดหนึ่ง"

!

ในที่สุดสฺวี่เทียนจู้ก็ได้สติกลับมา "พี่ใหญ่...ที่พี่พูดหมายความว่า...จริง ๆ แล้วพี่อยากให้ผมเป็นฝ่ายแยกบ้านออกไปใช่ไหมครับ"

สฺวี่ตงหลินมองดูน้องชายโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร

การไม่พูดจา ก็เท่ากับเป็นการยอมรับกลาย ๆ

"พี่ใหญ่!" สฺวี่เทียนจู้เบิกตากว้าง "ผมไปทำอะไรให้พี่ขัดใจตรงไหนเหรอครับ! พวกเราเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนะ!"

สฺวี่ตงหลินแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

"พี่น้องแท้ ๆ งั้นเหรอ ใช่สิ ถ้าไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ ป่านนี้ฉันคงไม่แม้แต่จะคิดเสียเวลามาคุยกับนายหรอก"

"พี่ใหญ่ พี่...พี่หมายความว่ายังไงกันแน่ครับ!"

สฺวี่ตงหลินกล่าว "เทียนจู้ อย่าคิดว่าฉันโง่ เรื่องที่ฉันปลดประจำการกลับมา คาดว่านายคงไม่ได้ออกแรงเบื้องหลังน้อยไปกว่าใครหรอกมั้ง"

สฺวี่เทียนจู้หน้าซีดเผือดลงทันใด

สฺวี่ตงหลินยิ้มเยาะอย่างเย้ยหยัน

เขารู้ดีว่าลำพังตัวแม่เขาเอง ไม่มีทางอยากให้เขาปลดประจำการกลับมาหรอก ตอนนั้นที่เขาออกไปข้างนอกได้ก็เพราะแม่สนับสนุนเต็มที่ เหตุผลไม่มีอื่นใด ก็แค่เพื่อเงินเดือนและเงินเบี้ยเลี้ยงเท่านั้น

แม่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาอยู่ข้างนอกจะเหนื่อยยากลำบากเพียงใด แม้กระทั่งทุกครั้งที่เขียนจดหมายหาเขา ที่ถามไถ่ก็มีแค่เงินเดือนขึ้นหรือยัง ได้เบี้ยเลี้ยงเพิ่มขึ้นไหม หรือไม่ก็เอาแต่บ่นว่าหยางเยฺว่เหอลูกสะใภ้คนนี้ไม่ได้เรื่องและไม่ปรนนิบัติดูแลแค่ไหน นอกเหนือจากนั้น...ไม่มีอะไรอื่นเลย

จู่ ๆ กลับเอาเหตุผลที่ว่าทำงานเหนื่อยเกินไป ตอนนี้สุขภาพร่างกายไม่ค่อยดีมาอ้างเพื่อให้เขากลับมาบ้าน...คิดอย่างไรก็รู้สึกผิดปกติ

ในเมื่อไม่มีทางเป็นความคิดของแม่เอง ก็มีแต่ต้องเป็นความคิดที่คนอื่นเป่าหูใส่หัวแกมาเท่านั้น

เทียนเหม่ยเป็นไปไม่ได้แน่ แม่ไม่ได้รักใคร่เอ็นดูลูกสาวคนนี้เท่าไรนัก นอกจากเทียนเหม่ยแล้ว ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือเทียนจู้

เดิมทีสฺวี่ตงหลินยังเป็นแค่การสงสัย แต่พอเห็นท่าทางของสฺวี่เทียนจู้ในตอนนี้ เขาก็รู้แล้วว่า ข้อสงสัยของตนนั้น...ถูกต้อง

"พี่ใหญ่ ผม ผมไม่ได้...ใช่ครับ ผมเป็นคนเกลี้ยกล่อมให้แม่เขียนจดหมายตามพี่กลับมาบ้านเอง" สฺวี่เทียนจู้ที่เดิมทีคิดจะปฏิเสธ พอได้สบสายตาล้ำลึกคู่นั้นของพี่ชายก็จำต้องยอมรับสารภาพออกมาทันควัน "แต่พี่ใหญ่ครับ ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายจริง ๆ นะ! ผมแค่...แค่เป็นห่วงว่าพี่จะลำบากเกินไป แล้วปีหนึ่งสือเป่าก็แทบไม่ได้เจอหน้าพี่เลยสักกี่ครั้ง อีกอย่างพี่สะใภ้ใหญ่...เธอ เธอถึงขั้นไปพัวพันกับยุวชนลงชนบทคนหนึ่ง ที่ผมอยากให้พี่กลับมาก็เพื่อตัวพี่เองทั้งนั้น! จริง ๆ นะครับพี่ใหญ่ พี่ต้องเชื่อผมนะ!"

สฺวี่ตงหลินจ้องมองน้องชายคนนี้นิ่ง ๆ ทว่าไม่ได้เอ่ยปากว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ