ตอนที่ 55 อยากแยกครอบครัวจริงหรือ

สฺวี่ตงหลินมองน้องชายคนนี้อยู่อย่างนั้น จนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"พี่ใหญ่..."

"เรื่องแยกครอบครัวฉันจะคิดดูอีกที" สฺวี่ตงหลินเอ่ยขึ้น "แต่นายควรเข้าใจเรื่องหนึ่งเอาไว้ นายไม่ใช่เด็กแล้ว ต่อไปก็คงไม่ต้องให้พี่ใหญ่คนนี้คอยจุนเจืออะไรอีกแล้วใช่ไหม"

สฺวี่ตงหลินมั่นใจว่าเงินเดือนของตนถูกแม่เก็บไปหมด และไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยว่าเงินเหล่านั้นเอาไปให้ใครใช้

เมื่อก่อนแล้วไปก็ช่างเถอะ แต่ต่อไปนี้เขาไม่มีทางยอมเป็นคนโง่ให้ใครสูบเงินอีกแล้ว

เขามีทั้งภรรยาและลูกชาย วันข้างหน้ามีจุดที่ต้องใช้เงินอีกมาก จะให้มาคอยจุนเจือน้องชายคนนี้แบบไร้ขีดจำกัดย่อมเป็นไปไม่ได้

สฺวี่เทียนจู้ "..."

สฺวี่เทียนจู้ตอบคำพูดนี้ไม่ได้จริง ๆ และไม่กล้าตอบด้วย

"เอาเถอะ นายกลับไปนอนได้แล้ว" สฺวี่ตงหลินพูดเสียงเรียบ "วันข้างหน้า... จะใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้วนะ"

คำพูดนี้ถือเป็นการเตือนสติสฺวี่เทียนจู้

สีหน้าของสฺวี่เทียนจู้เริ่มเขียวคล้ำขึ้นมาจาง ๆ เขาอ้าปากแต่ก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่เดินกลับเข้าห้องไป แม้ท่าทางนั้นจะดูเหมือนคนที่ "หนีเตลิดเปิดเปิง" อยู่กลาย ๆ ก็ตาม

สฺวี่ตงหลินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"ที่คุณพูดน่ะจริงเหรอคะ"

จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมาจากข้างหลังเขา

สฺวี่ตงหลินหันกลับไปมอง

หยางเยฺว่เหอยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเธอดูคาดเดาความรู้สึกยากอยู่บ้าง

เธอเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็กะว่าจะเรียกสฺวี่ตงหลินเข้ามา แต่กลับได้ยินบทสนทนาระหว่างสองพี่น้องบ้านสฺวี่ข้างนอกเข้าเสียก่อน

อันที่จริงตอนแรกหยางเยฺว่เหอนึกว่าสฺวี่ตงหลินจะคอยตามใจและเลี้ยงดูน้องชายคนนี้มาตลอดเสียอีก แต่เธอนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเขารู้แก่ใจดีว่าสฺวี่เทียนจู้ทำอะไรไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ยกเรื่อง "แยกครอบครัว" ขึ้นมาเคาะเตือนสติแบบนี้หรอก

เพียงแต่คำพูดนี้อาจจะเป็นแค่การพูดไปอย่างนั้นหรือเปล่า...

สฺวี่ตงหลินเดินเข้าห้องแล้วปิดประตู จากนั้นก็หันกลับมามองเธอ "เธออยากแยกครอบครัวเหรอ หรือว่าถ้าแยกครอบครัวแล้วเธอจะไม่อยากหย่า"

หยางเยฺว่เหอ "..."

เรื่องที่เธออยากหย่ากับเรื่องแยกครอบครัวมันไม่ได้เกี่ยวข้องกันสักนิด เหตุผลที่เธออยากหย่ามันเป็นเพราะตัวเขาต่างหากเล่า

ทว่า... หากในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้สฺวี่ตงหลินยังหย่ากับเธอไม่ได้ เช่นนั้นการแยกครอบครัวย่อมดีที่สุด เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับ "แม่สามี" อย่างเฉาเหม่ยซิ่วเลยจริง ๆ

แถมตอนนี้สฺวี่เทียนเหม่ยก็ยังไม่อยู่บ้าน รอจนเธอกลับมาเมื่อไร ทั้งแม่สามีบวกกับน้องสามีอีกคน เธอคิดว่าตัวเองคงรับมือไม่ไหวแน่

ที่สำคัญคือเธอไม่ได้อยากจะทนรับมือแต่แรกแล้ว

หยางเยฺว่เหอถูกบีบให้ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ถูกบีบให้มาเกิดใหม่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องมารับภาระทุกอย่างของเจ้าของร่างเดิมไว้ด้วย

เธอเอ็นดูสือเป่าจึงเต็มใจแบกรับหน้าที่แม่ของลูกคนนี้ แต่การต้องมาคลุกคลีกับแม่สามีคนนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

ถ้าแยกครอบครัวได้จริง อย่างน้อยในช่วงที่ยังไม่ได้หย่า ชีวิตก็คงจะสบายใจขึ้นอีกหน่อย

"เรื่องนั้นพักไว้ก่อนเถอะค่ะ... คุณยอมแยกครอบครัวจริง ๆ หรือแค่พูดไปเรื่อยคะ" หยางเยฺว่เหอแค่อยากแน่ใจในจุดนี้

หากเป็นอย่างหลัง เธอก็จะทำเป็นไม่เคยได้ยิน แต่หากเป็นอย่างแรก... ต่อให้ต้องเปลืองแรงแค่ไหน เธอก็จะสนับสนุนการตัดสินใจของสฺวี่ตงหลิน

สฺวี่ตงหลินมองเธอ "เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าแยกครอบครัว พวกเราก็อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ ต้องย้ายออกไป"

คนในหมู่บ้านเหลียนฮวาถุนถ้าจะแยกครอบครัวจริง ๆ โดยทั่วไปก็มักจะเป็นลูกคนโตที่แยกออกไป เพราะตามลำดับการแต่งงานแล้วลูกคนโตก็แต่งก่อน ดังนั้นพ่อแม่จึงมักจะอยู่กินกับลูกชายคนเล็ก

แต่บ้านสฺวี่ทั้งจนทั้งไม่มีที่ดินหรือบ้านว่างเหลืออยู่แล้ว หากจะแยกครอบครัวจริง ๆ ด้วยนิสัยของแม่เขา ย่อมไม่มีทางยกอะไรให้พวกเขาแน่

ต่อให้พวกเขาหาทางสร้างบ้านกันเองได้ แต่ข้อแม้ของเรื่องนี้ก็คือ แม่ของเขาต้องยินยอมที่จะแยกครอบครัวด้วย