ตอนที่ 56 สร้างบ้านต้องใช้เงินเท่าไร

หยางเยฺว่เหอพยักหน้ารับว่าเข้าใจแล้ว

แถมความจริงแล้วเธอก็อยากจะย้ายออกไปอยู่แล้วด้วย

"ถ้าจะสร้างบ้าน...ต้องใช้เงินเท่าไรเหรอคะ" หยางเยฺว่เหอเอ่ยถาม

เธอไม่รู้เรื่องค่าครองชีพในยุค 80 นี้จริง ๆ ยิ่งเรื่องสร้างบ้านต้องใช้เงินเท่าไรก็ยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่

แต่ขอแค่มีตัวเลขที่แน่นอน เธอย่อมต้องหาทางได้แน่

สฺวี่ตงหลินคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง "ประมาณว่า...ห้องหนึ่งต้องใช้เงินสักหนึ่งพันหยวน"

"หะ...หนึ่งพันหยวนเหรอคะ" หยางเยฺว่เหอเบิกตากว้าง

หากเป็นในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เงินหนึ่งพันหยวนนี้ย่อมไม่ใช่เงินก้อนใหญ่อะไร แต่เธอก็รู้ดีว่าคนในยุคนี้เงินเดือนส่วนใหญ่ก็แค่สามสี่สิบหยวน มากหน่อยก็ไม่เกินห้าหกสิบหยวน เท่ากับว่าต้องใช้รายได้สุทธิอย่างน้อยสองปีเต็มถึงจะสร้างบ้านได้สักห้องหนึ่ง

ที่สำคัญคือจะสร้างแค่ห้องเดียวก็ไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องสองห้อง กะดูคร่าว ๆ ก็น่าจะตกสองพันกว่าหยวนเข้าไปแล้ว

เงินตั้งสองพันกว่าหยวน...ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่มันคือเงินมหาศาล

เงินเดือนของสฺวี่ตงหลินเหมือนว่าส่วนใหญ่จะยกให้เฉาเหม่ยซิ่วไปหมด คิดจะให้เฉาเหม่ยซิ่วควักเงินออกมาคงยากยิ่งกว่ายาก...

สีหน้าของหยางเยฺว่เหอพลันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาในพริบตา

"พอจะมีทางไหมคะ เงินเยอะขนาดนี้...จะยืมได้หรือเปล่า ถ้าขอยืมมาได้ หลังจากนี้ฉันจะช่วยหาทางใช้หนี้เอง!"

ตอนนี้หยางเยฺว่เหออยากจะใช้ชีวิตที่มีอิสระขึ้นมาบ้างอย่างใจจดใจจ่อ ดังนั้นต่อให้เพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่กี่วันแล้วต้องแบกหนี้ก้อนโต เธอก็พร้อมจะยอมรับมัน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สฺวี่ตงหลินก็มองเธอแวบหนึ่ง แววตาแฝงความคลางแคลงใจอยู่บ้าง

"เมื่อก่อน...เธอไม่ได้อยากแยกครอบครัวนี่"

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขาได้ลาพักกลับมาเยี่ยมบ้าน ภรรยาคนนี้มักจะตัดพ้อต่อว่าสารพัดเรื่องแย่ ๆ ของแม่เขาให้ฟังอยู่เสมอ ตอนนั้นเขาเคยบอกเธอว่าถ้าอย่างนั้นก็แยกครอบครัวเสีย จะได้ไม่มีใครมาคอยบงการเธออีก

แต่ในตอนนั้นหยางเยฺว่เหอกลับบอกว่า พวกเขาเป็นลูกคนโต ทั้งยังมีสือเป่าที่เป็นหลานชายคนโตอีก ตามหลักแล้วบ้านของตระกูลสฺวี่ที่มีอยู่สามห้องก็ควรต้องยกให้พวกเขาอย่างน้อยสองห้อง ไม่อย่างนั้นก็ต้องให้แม่ของเขาเอาเงินออกมา พวกเขาถึงจะยอมแยกออกไป

นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้นิสัยของเธอจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้...

"เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ฉันอยากแยกแล้ว ฉันคิดว่าอยู่กันเองมันมีอิสระมากกว่าค่ะ" หยางเยฺว่เหอหลุบตาลงพลางเอ่ย "ตกลงว่าพอจะมีทางบ้างไหมคะ"

สฺวี่ตงหลินเลิกคิ้วขึ้น

"เธอเต็มใจจะแบกหนี้เยอะขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ"

หยางเยฺว่เหอพยักหน้า "ขอแค่ยืมเงินมาได้ ฉันจะพยายามหามาใช้คืนให้ได้ค่ะ!"

เธอเป็นผู้ใหญ่ที่มีมือมีเท้าครบถ้วน ไม่ว่าจะอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดหรือยุค 80 ก็ย่อมไม่ขาดหนทางทำมาหากินหรอก

ขอแค่หาเงินได้ ไม่ว่าจะติดหนี้มากแค่ไหนก็ต้องหามาใช้คืนได้แน่นอน

และแน่นอนว่า ถ้าหากเงินก้อนนี้เธอต้องเป็นคนใช้หนี้อยู่ฝ่ายเดียวจริง ๆ ในอนาคตตอนที่หย่ากับสฺวี่ตงหลิน คนที่ต้องเดินตัวเปล่าออกจากบ้านก็คือเขา

บ้านหลังนี้ก็จะเป็นของเธอกับสือเป่า

แบบนี้หลังจากหย่ากันแล้ว เธอกับลูกก็จะมีที่ซุกหัวนอน

สฺวี่ตงหลินมองเธอแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากจ้องมองเธออยู่นิ่ง ๆ สองสามอึดใจ เขาก็ทอดตัวลงนอนบนฟูกที่ปูไว้กับพื้น "เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ นอนก่อนเถอะ"

หยางเยฺว่เหอถึงกับหน้ามืดไปในทันใด

ตอนนี้พวกเขากำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่นะ ทำไมถึงได้บอกจะนอนก็นอนลงไปดื้อ ๆ แบบนี้เล่า

แต่คิดดูอีกที สฺวี่ตงหลินคงจะเหนื่อยจากการนั่งรถมานานแสนนาน พอมาถึงก็ยังต้องพาสือเป่าไปหาหมออีก คงจะยังไม่ได้พักผ่อนให้เต็มที่เลยสินะ

หยางเยฺว่เหอถอนหายใจ ช่างเถอะ อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่ได้รีบร้อนกันแค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวนี้อยู่แล้ว

นอนก็นอน

ทว่าสิ่งที่หยางเยฺว่เหอไม่รู้เลยก็คือ สฺวี่ตงหลินไม่ได้หลับไปจริง ๆ เขายังคงลืมตาอยู่ในความมืด สายตาที่จับจ้องไปยังเธอซึ่งอยู่บนเตียงเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบายออกมาได้